JUŻ

[Pan Ropuch]

Kto by pomyślał,
Że o to, co ma matka ziemia,
Przyjdzie nam się bić
I mordować – wartko, równo iść w szeregu
Za mogiłą czyjąś po mogiłę swoją?

 

Kto by pomyślał,
Że o to, jak naszpikowany ideologią,
Masz kręgosłup – jam ten prawy!
I pouczać – dziarsko, z werwą – tłumy
Za wolę czyjąś za niewolę swoją?

 

Kto by pomyślał,
Że ani kroku dalej – tylko zamęt,
Zawierucha: padnij, spocznij, napnij ducha
I zresetuj, skoro dychasz,
Za straceniem kogoś – zatraceniem siebie?

 

Kto by pomyślał,
Że dopadnie nas to wszystkich
Bez wyjątku: kamień, pięść i znieczulica
I jużś gotów – by wymierzyć cios
Za nienawiść czyjąś, w tym nienawiść swoją

 

 

 

 

 

Edytowane 11 Października 2025 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Pan Ropuch

To nie jest tekst o wojnie w sensie historycznym, ale o codziennej wojnie człowieka z samym sobą – o tym, jak łatwo powielamy schematy przemocy, ideologii, nienawiści, często nie zauważając, że stajemy się własnymi ofiarami.

[Sylwester_Lasota]

Mówią szczerze, jeśliby ktoś mi powiedział, powiedzmy jakieś trzydzieści lat temu, że dożyję tego w czym jestem teraz, to bym mu nie uwierzył... raczej posądził by go o jakiś rodzaj niesprawności umysłowej... a jednak... jest jak jest.

 

Pozdrawiam. 

 

 

 

Edytowane 12 Października 2025 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Pan Ropuch kto by pomyślał- anafora- bardzo piękna i mądra

obyśmy nigdy nie musieli tego sprawdzać.

[Alicja_Wysocka]

@Pan Ropuch Właśnie, kto by pomyślał - a co jeszcze?

[Nata_Kruk]

Ropuchu.. od stuleci ciągle gdzieś są jakieś zawieruchy... obecne mamy okazję niemal.. on line.. obserwować.

Ciężki żywot i z tego powodu, dlatego odbijam w inną stronę z.. zerkaniem.

Wiersz na czasie.

[Pan Ropuch]

Dziękuję wszystkim!

 

Za obecność i śladoznaki: serca, komentarze.
Jesteście wspaniali!

 

Jestem bardzo niespokojny

i wyjścia z tego stanu, póki co w zasięgu wzroku nie widać.

 

Z wyrazami szacunku
Pan Ropuch

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Z niepokojów też rodzą się wiersze. Czasami najlepsze. Pisz więc więcej może. Może to choć trochę pomoże.

 

A poza tym:

Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.

Stanisław Jerzy Lec.

 

Serdeczności.

[wierszyki]

Teżzem taka prawa jakto lewa.

A środkiem widocznie ideologia jak ta lawa i cholera.

 

A Wam łatwo pisać jak na emigracji.

Pzdr.