Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chcąc zaczerpnąć 

dopływu świeżego powietrza

jak i życiodajnego światła

letniego słońca.

Otworzyłem na oścież,

ciężkie, drewniane okiennice

i wychynąłem głowę 

poza obręb parapetu.

Dzień był suchy i skwarny.

Niemiłosiernie uciążliwy żar, 

lał się z błękitnego nieba,

 niepohamowaną strugą.

Promienie słoneczne,

roztapiały wręcz bruk 

a ściany i elewację kamienic 

zamieniały się pod ich władztwem 

w rozpalone kotły piekielne

z tonącymi w ich wnętrznościach, pomstującymi na pełnie

lipcowych upałów,

wyczekujących na mrozy, niewdzięcznymi, ludzkimi grzesznikami.

Rynek był prawie zupełnie wyludniony.

Ogródki kawiarni tchnęły

letargicznym spokojem

i parną dusznością.

Pojedyncze kramy

i rzemieślnicze wozy,

sennie przycupły w cieniu gzymsów

i balkonowych nawisów.

W bramach, okutane w szale i chusty, babulęta w kwiaciastych,

ciężkich spódnicach,

handlowały mlekiem,

serem i czosnkiem.

Właścicielki zdobnych,

jedwabnych sukien,

ukryły swe alabastrowe cery i dłonie pod zbawczymi rozłożysztymi

cieniami parasoli.

Oddając swe ramiona pod protekcję,

dżentelmenów w skrojonych na miarę surdutach i garniturach,

uchylających ronda meloników i fedor przed szacownymi

na równi sobie przechodniami.

Dzieci i pacholęta,

nie trwożyły się wcale. 

Ich śmiechy, krzyki i kwilenia

niosły w obraz ten sennie ciężki,

 trwałe nośniki życia i szczęścia. 

Zajęte igrami uciesznymi

i beztroską swawolą,

korzystały z młodych swych

 chuci w całej pełni.

Nim na powrót cofnąłem się do powoli nagrzewającego się mieszkania,

pozdrowiłem jeszcze ochoczo,

oblicze sąsiada z naprzeciwka,

który palił fajeczkę

na parterowym tarasie

u stóp małego angielskiego ogrodu.

On był malarzem życia i piękna.

Ja poetą mroku i żałoby

 

Widać w złej godzinie umysł mój wywołał to słowo z niebytu,

letniej, delikatnej atmosfery.

Żałoba - wkradła się gwałtem

 niczym obca armia.

Jak skuteczny, cichy złodziej

 do tego pałacu beztroski.

 

Nagle znikąd

nadpłynęła burzowa, ciężka 

pełna wodnego balastu chmura, skutecznie otoczyła swym srogim jestestwem tarczę radosnego słońca.

Kto żyw, uniósł swe oblicze na niebo

 teraz stalowo szare i mętne.

Chmura wygrażała ludziom i ziemi. 

Choć nie wyszedł z niej

ani jeden grzmot.

Ani jedna kropla deszczu

nie zmąciła wysuszonej na wiór,

 pełnej pyłów i lekkich drobin gleby.

 

 

Wtem kolejny nagły i przewrotny ton

dał o sobie znać,

ostrym, nachalnym dźwiękiem.

Na skraju

prowadzącej na południe ulicy,

stał od wieków mały, 

murowany kościółek z kaplicą.

Ciszę przed burzą, 

przerwał dźwięk jego dzwonu.

Groźny, głęboki, hipnotyczny tembr jego serca

tak dalece bardziej okrutny w odbiorze

 niż radosne, ratuszowe kuranty

 zegarowej dzwonnicy.

Bił smutno, przeciągle. 

Wtem odrzwia świątynne

rozwarły się jękliwie,

skargą zastygłych zawiasów.

Zdać by się mogło, że tak ten obraz zastygnie na wieki

ku zdziwieniu mieszkańców.

Lecz wreszcie,

ujrzałem dobrze postać księdza,

który pewnym, sprężystym krokiem przekroczył święty próg.

Dierżył w dłoniach, 

wysoki, drewniany krucyfiks.

Zatrzymał się u schodów 

widać czekając na kogoś.

Po krótkiej chwili,

wychynęło na zewnątrz

kilku starszych,

lekko podgarbionych jegomości

w steranych już

i przesianych marynarkach.

Stanęli,

robiąc widać miejsce kolejnym za sobą. Ludzi było już jednak tylko kilkoro

w tym dwie, starsze już kobiety.

Wszyscy na czarno odziani,

z głowami opuszczonymi w zadumie.

Wyglądali jak te kruki cmentarne,

które gnębią żywych z dachów grobowców i desek nierówno zbitych krzyży o chlebową jałmużnę ku zbawieniu dusz czyśćcowych.

 

 

Wreszcie w kompletnej ciszy wyniesiono, sosnową trumnę

bez zdobień.

Wsparło ją czterech, silnych chłopców, najpewniej pomocników grabarza.

Uszli z nią do podnóża schodów

i złożyli z czcią na wcześniej podstawiony wóz.

Powoził nim wikary. 

Ksiądz wyszedł na czoło konduktu, zaintonował pieśń pogrzebową

i wszyscy ruszyli tropem zmarłego

po wybujałym, krzywym bruku

w stronę mojej kamienicy.

 

Dzieci ucichły,

spętane uściskami matek i babć,

które nagle pojawiły się u ich boków

by zmarły mógł odejść

w godności i spokoju. 

Dżentelmeni i ich damy,

chronili się

na granicach ulicznego rynsztoku, spuszczając głowy i odprowadzając duszę zmarłego znakiem krzyża. 

Starsze przekupki,

wyciągały z tobołków i fałd ubrań różańce i krzyżyki,

przystawiając je do ust,

sączyły wyschniętymi wargami,

słowa modlitw,

żegnając się

z dewocką natarczywoscią.

Gdy kondukt kroczył pod mym oknem spojrzałem raz jeszcze ku tarasowi

z ogrodem.

To co ujrzałem, 

wprawiło mnie w rozstrój i szaleństwo.

 

Sąsiad nadal tam był.

Widać gdy nie patrzyłem

skupiony na pochodzie konduktu,

on dopalił fajkę 

i rozstawił sztalugę z płótnem. 

Malował i to nie byle kto

służył mu za modela.

A była to Śmierć. Wysoka i dumna.

Odziana w swój,

najczarniejszej nocy płaszcz.

Przywdziała maskę śmierci szkarłatnej.

Pozowała z kunsztem

 jak najprawdziwsza diwa.

Na tle krzaka pąsowych róż,

które dałbym sobie rękę uciąć.

Żyły pełnią kwitnienia,

jeszcze przed kwadransem.

Teraz opadły, uschły, zmarniały.

Dotknięte zgnilizną.

Obsypane czerwiami.

 

 

Opublikowano

@Simon Tracy

To jeden z tych tekstów, które tworzą własny klimat — czytelnik czuje, że znalazł się w przestrzeni pomiędzy snem, pamięcią i śmiercią.

To nie wiersz, to opowieść o objawieniu sztuki i końca, o tym, jak artysta próbuje ocalić sens przez patrzenie.

Opublikowano

@huzarc Jest to wiersz głównie w temacie nieuchronności śmierci. Śmierć jak ta chmura burzowa może nadejść ku nam w każdej chwili i przesłonić swym cieniem linie życia. A dodatkowo kondukt pogrzebowy, nawet jeszcze w dzisiejszych czasach wzbudza w nas strach, podświadomą odrazę i odrzucenie tego, że możemy umrzeć i skończyć w podobnej trumnie już na zawsze.

Opublikowano

@Simon Tracy

Czytałam Twój wiersz jak tekst literacki, z bogatym słownictwem, pełnym staropolskich słów ("jegomości", "pacholęta", "babulęta"), które budują autentyczną atmosferę dziewiętnastowiecznego miasta. Świetna kompozycja – od sennego, leniwego letniego dnia, przez stopniowe narastanie napięcia (chmura, dzwon), aż do końcowego obrazu Śmierci pozującej malarzowi.

I ten kontrast w finale – poeta mroku obserwuje malarza życia, który maluje... Śmierć. To przewrotne.  :) Pięknie budujesz obrazy!

Opublikowano

@Berenika97 Dziękuję! 

"Kondukt" jest jednym z moich ukochanych poetyckich dzieci. Jest utrzymany w estetyce gotyckiego mroku choć tłem - miastem jest miasteczko osiadłe bardziej w okresie belle epoque. Uwielbiam jego duszną, leniwą, żałobnie ciężką atmosferę. Powoli ciągnącą się akcję, która przeraża realizmem postaci i drogą cichego konduktu. Jak już wiesz u mnie często zaskakuje finał. Często przerażająco surrealistyczny. Tak jest i tutaj w wierszu.

@Berenika97 I znów może kojarzyć Ci się z estetyką grozy Edgara Allana Poe - nie bez powodu śmierć przywdziewa maskę szkarłatną. Maskę czerwonego moru.

Opublikowano

@viola arvensis Unikanie i nie myślenie o śmierci i tak w niczym nie pomoże. Każdy umrzę i z tego powodu śmieszne poniekąd jest to, że ogarnia ludzi strach przed nieuniknionym.

Ja traktuję śmierć jako najbliższą przyjaciółkę i natchnienie. Jestem zafascynowany kultem "Santa Muerte". Uważam, że w godzinie odejścia a nie wiadomo kiedy takowa nastanie, lepiej jest mieć śmierć po swojej stronie. 

@viola arvensis I bardzo dziękuję za przeczytanie i serduszko.

@Gosława Mnie osobiście Twoja poezja również urzeka. Kryminały to już nie moje podwórko ale mogę obiecać, że mam jeszcze bardzo wiele mrocznych tekstów w zanadrzu. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Na liniach czasu @Leszek Piotr Laskowski dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • BONNIE, HOLD ME TIGHT (We'll be holding on forever) "Gdziez te dziewczęta są? To już dawny czas Gdzie jest tych lat kwiat? Znów minął rok Nie ma już tych dziewcząt, bo Zebrał ich kwiat czas w godzinę złą Czy coś da tych kwiatów dar? Czy zawsze będzie już tak? HOLU WDZIĘK W UTWORACH HYRU (Holding out for a hero) [Intro] Da, da  Da, da Da, da Ach, Ach [Wers 1] Gdzie są ludzie z dobrych lat, gdzie bogowie są? Gdzie Herkules ulic, co zwalczy zło? Gdzie waleczny rycerz, jego biały koń?   (Ooh-ooh-ooh)  Śnię o tym, czego trzeba mi nim spadnę w snu toń  (Ah-ah) [Refren] Czekam na bohatera aż po świt Ma się umieć bić, musi żwawy być I z boju wracać, jak gdyby nic Trzeba mi herosa (Erosa) Czekam na bohatera aż po świt (tera aż po świt) Ma nie być jak tchórz, ma być zaraz już Ma pełnią życia żyć (życia żyć) Post-Chorus Da, da Ach, ach Ta, ta Ma, ma [Wersja 2] Śnię w swych najśmielszych snach Że tuż poza zasięgiem rąk mnie znajdzie ktoś, Osiodła grzmot i rozświetli mrok (ach-ach-ach) Herosa trzeba mi, o, tak (och-och) [Refren] Czekam na bohatera aż po świt Ma się umieć bić, musi żwawy być I z boju wracać, jak gdyby nic Trzeba mi herosa  (tera) Czekam na niego aż po świt (Era aż po świt) Ma nie być jak tchórz, ma być zaraz już Ma pełnią życia żyć (źycia żyć) Da, da Ach, ach Ta, ta Ma, ma [Most] W górze, gdzie niebo spotyka linia gór Tam, gdzie błyskawica rozrywa toń mórz   Zdaje mi się, że ktoś obserwuje mnie  Przez wiatr, chłód i deszcz  Nawałę powodzi i burz Czuję, jak nadchodzi, ogień burzy krew Ogień burzy krew, czuję ognia zew  Czuję ognia zew, krew ryczy jak lew [Refren] Czekam na herosa choć minął świt Nie musi się  bić, byle dał żyć Nawet może pić, i być jak widz Nie musi być heros (hetero) Będę  czekać aż po świt (Jak na psa, co gdzieś znikł)  Wiem, że jest tuż, za chwilę już Ma po prostu być (przy mnie tkwić) TO TAKŻE KLIP WE ŁZY  HART  (Total Eclipse of the Heart) [Wers 1] (Odwróć się) Czasem czuję się nieco samotna Lecz nie odwiedzasz mnie (Zawróć się) Od czasu do czasu mnie spotka Dźwięk moich łez (Odwróć się) Chwili pół prawie panikuję  Że minęły najlepsze z naszych lat  (Przywróć czas) Są dni, gdy nawet nie próbuję, Lecz widzę twą twarz [Refren] (Wróć mi jasny wzrok) Raz na dwa się rozsypuję  (Wróć oczu twych toń) Z rzadka cię potrzebuję  [Wersja 2] (Odwróć się)  Czasem chcę biec lekko  We snach mnie kusi coś (Odwróć to) Bywam bezradna jak dziecko  Gdy zniknie twoja dłoń (Boże broń) Są dni, gdy jestem niepokojem I daję się wypłakać łzom (Odwróć się) Co jakiś czas niby się boję Lecz widzę twój wzrok,  [Refren] (Wróć twą woń) Na moment rozsypuję się   (Oczu toń) Dziś w nocy potrzebuję cię  Jesteś dziś potrzebny mi  Jak nigdy jeszcze nic  Tylko ty ukoisz mój brak Będziemy wiecznie trwać Niech dzieje się, co ma się stać Byle co, byle gdzie, byle ty  Razem możemy wkroczyć w sny  Twej miłości cień nade mną cały czas Nic nie mogę, w ciemności trwam Na beczce prochu, bije ze mnie żar Dziś wieczór potrzebuję cię tak Lecz wieczór ma wieczności smak  Wieczność dziś wyjdzie na start Post-Chorus Niegdyś  miłością wzbierałam Dziś sypię się na drobny mak  Nikt tu nic nie zdziała Serce ma zaćmienia znak Kiedyś świecił światłem świat  Dziś kochamy się, gdy światła brak  Nie mogę powiedzieć nic Serce zaćmione na wznak  [Interludium] (Odwróć się) (Wywróć grę dniom złym) [Wersja 3] (Przywróć się) Na pół pamiętam, że nie będziesz tym Kim tak bardzo chciałeś być (Nawróć się) Aod święta wiem, że tylko ty Dajesz mi siebie żyć (Powróć się) Zdarza się, że wiem, że nie istnieje nikt  Tak cudowny i wspaniały jak Ty (Wracaj tu) Że od ciebie nie jest lepsze nic Dla ciebie, wszystko zrobiła bym (Proszę, wróć) IDŹ ZA SERC KARCER (It's a Heartache) To ból serca To tylko ból serca Co cię przewierca Gdy jesteś na dnie To gra bez sensu Bez podtekstów  Stoisz w deszczu Tu skryłeś się w cień  To ból serca To tylko ból serca Nosisz go na rękach  A on zdradza cię  Miłością nie masz dzielić się By odkryć, że nie znaczysz nic Nie można niej zatracić się Jak ja chciałam w tobie być To zawał serca Stan klinicznej śmierci Ból mnie przewiercił  Jestem już na dnie   Bez ciebie grota pusta A twoje boskie usta   Są zamknięte w chuście   I słyszę wzgórza zew Na krzyż idzie serce Na drogę w krwawej męce Puste są me ręce Z ran mi uszła krew     
    • @Leszek Piotr Laskowski bardzo dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Kena, że i pas z sapieżanek
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...