Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przykre. 

Niestety kiedyś bywało tak, że ludzie, 

przede wszystkim kobiety - tkwiły w przemocowych związkach

na zasadzie - niech by pił, bił, byle był. Trwały w iluzji, że "może się zmieni", 

albo zwyczajnie bały się odejść, z różnych powodów. 

Niestety nawet teraz tak bywa... 

Dobry wiersz, esencjonalny, takich u Ciebie nie pamiętam, 

podobnie jak Ala. 

 

Pozdrawiam

 

Deo

 

Opublikowano

@Waldemar_Talar_TalarPoruszający wiersz! 

Szczególnie silne jest przeciwstawienie dwóch obrazów: "walił się świat pod stołem" i "rośnie domek z kart na blacie". Ta metafora jest bardzo mocna  - domek z kart symbolizuje kruche szczęście rodzinne, które może się zawalić przy najmniejszym podmuchu. Obraz z dziecięcej perspektywy jest niezwykle emocjonalny. 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Alicjo - mój wiersz z archiwum  - dawne czasy - miło że czujesz 

                      ten obraz - dziękuje - 

                                                                Pzdr.serdecznie.

Witam - dokładnie tak jak napisałaś - dziękuje za przeczytanie -

                                                                                               Pzdr.jesiennie.

Witam - dawne czasy - oczywiście to mój wiersz - cieszy mnie że dobry

               emocjonalny - dziękuje - 

                                                            Pzdr.zadowoleniem.

Witaj - miło że czytasz - dziękuje za owe świetne - 

                                                                                              Pzdr.

Witam - zgadza się  - poruszający ale prawdziwy - dziękuje za czytanie - 

                                                                                                            Pzdr.uśmiechem.

Witaj - miło że czytasz - dziękuje - 

                                                                Pzdr.

@iwonaroma - @Moondog - @wierszyki - @Natuskaa - dziękuje -

Opublikowano (edytowane)

@Wiesław J.K. - dzięki - 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - dokładnie tak jak w komentarzu - dotykają głęboko to prawda -

           - dziękuje za tą refleksje - 

                                                           Pzdr.serdecznie.

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Trzeba się zwężyć" – przy kolizji; nie tylko drogowej, myślę
    • @Alicja_Wysocka ciekawie o domu jako całości złożonej z myśli i metafor, które przenikają się wzajemnie i uzupełniają. Fundamrnt zbudowany z mocnych słów  daje szansę na przetrwanie domu, gdy nadejdą niespodziewane zdarzenia i gorsze w życiu czasy. Ten wiersz jest dowodem na to, że dom to nie tylko mury i dach ,ale coś więcej...Podoba mi się ten wiersz, jedyne co bym przeredagowała, to poszukałabym innego określenia na " metafory dywanowe" ponieważ w strofie wczesniejszej jest już mowa o " drzewach z metafor". Pozdrawiam:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - tak - bywa hojne - los musi być łaskawy  -                                                                                        Pzdr. Witaj - zgadza się - pamięć i miłość nasz łączy od czterdziestu lat -                                                                                                              Pzdr.serdecznie.  
    • @Alicja_Wysocka   Ten wiersz to piękna metafora budowania relacji z drugą osobą - z języka, emocji i wzajemnego zrozumienia. Wiersz ma  lekkość i czułość. Humor pojawia się subtelnie (kot "w kolorze nastroju", "kominek będzie się grzał od naszego ciepła"), ale nie umniejsza powagi gestu budowania czegoś trwałego. Finałowa puenta - "dom bez kota to tylko ściany" - przywraca konkret, ziemskość, codzienność, jakby mówiąc: nawet w metaforycznym domu potrzebujemy tego, co żywe i mruczące. Ostani wers - "A ze słowem, które mruczy - już świat" - to synteza całości. Słowo (poezja, komunikacja) ożywia przestrzeń, czyni z domu świat. Mruczenie kota staje się echem słów, które budują ten dom. To wiersz o miłości rozumianej jako współtworzenie -cierpliwe, świadome, poetyckie.   Piekny!   
    • Biegłam łąką zasypiała łkając rosą pieściłam dłonią mgłę unoszącą ostanie dźwięki nokturnu zbierałam kwiaty spojrzeniem rozsypane frazy twoich myśli ocierały się pieszczotą lęku kradnąc część mojego snu.   Autor fotografii: M. Lewandowska  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...