Przeprosiny

[Stukacz]

 

Wytężam oko, drżysz pod jego naporem

O, zaklinam byś wiedziała i czuła

Jak w myślach z natężonym uporem

Cień mój, Twoje drżące ciało przytula

 

Choć widzę to w myślach – nie czuję Ciebie

Braku też, jakby mgła całunem otuliła

Byłem, jestem i nie poznam więcej siebie

Choćbyś wspomnieniem mój cień przytuliła

 

A ogromy cierpień, które w sercu noszę

Są jak w letni dzień – zimowy poranek

I dlatego muszę, i we łzach przeproszę

Pomimo innych i próżnych zachcianek

 

Niedobrze mi, w tych głębinach tajemnych

Gdy cisza słów, która wokół rozbrzmiewa

Szuka mnie niczym błyskawica słupów przyziemnych

I przez stratę Ciebie wewnątrz do bólu rozgrzewa

 

I nie mogę pojąć tych zależności pomiędzy

Tobą – mną, niebem – ziemią, nie potrafię

Uchwycić, zerwać wspomnień, wiedzy

Zanim kwitnieniem słów w Ciebie nie trafię