O KOTKU ŚWIĄTECZNY TO WIERSZYK.

[POEZJOPISARZ]

Szarobury kotek z wyleniałym ogonem

ominąwszy szerokim kołem

buroszarego psa ,który

mógł być też szarobury

ziewnął,

przeciagnął się przez płot

jak każdy przyzwoity kot

i zadarłwszy w chmury głowę

wszczął wesołą z psem rozmowę.

 

A że nie mruczał pod nosem

tylko mówił ludzkim głosem

pies rozumial to i owo

i co chwila kiwał głową.

 

Bo rzeczywiście kot miał rację.

najpiękniejsze są wakacje,

lepsze są niż każde święta.

O spacerach też pamiętał

i o dobrych gospodarzach

co zbyt często się nie zdarza. 

Wspomniał już na samym końcu

grzanie boków w ciepłym słońcu.

 

Potem łapy uściskali,

Jak koledzy się rozstali

i nie było już waśni miedzy psem i kotem

bo lato się się pchało pod każdym wykrotem,

polną scieżką, mysią dziurą,

wesołą kaczką,szczęsliwą kurą.

A nawet ludzie idioci

Słuchali tej gadki kociej

Jakby lato

Przychodziło też dla nich.

Jak podły złodziej

Po psie i kocie podwórkowe słońce

wyciągają ręce.