Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kącik dla poety

andreas
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
andreas

andreas

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

pani namawia bym się zagnieździł

w jej schludnym kątku za niski czynsz

lub na odrobek za kilka wierszy

bo ponoć piszę jak dotąd nikt

 

kiedy je pani samotnie czyta

to zatrzymuje się dziwnie czas

że ażby chciała w tych moich rymach

ze mną przez wieczność tak trwać i trwać

 

a życie sobie niechby szło dalej

wciąż omijając już wspólny dom

by każdą strofę umieć na pamięć

gdybym ja tylko ten pokój wziął

Edytowane przez andreas (wyświetl historię edycji)
18
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

pani spogląda na mnie zalotnie

a ja zaczynam się pani bać

bo praca z panią namiętna mocna

zwłaszcza gdy pióro już pójdzie spać

 

wersy po kątach by się schowały

tak bym przypadkiem nie znalazł ich

strofy z pamięci znudzą się pani

lepiej odejdę i zamknę drzwi

:)))

1
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

 

@andreas

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jeśli młodziutka, śliczna, bogata

zwykle się ceni, nie będzie łatwo

liczy na wiele i znacznie więcej

bierzesz, co w złotku, nie trudno zgadnąć

pocieszy oko, nie tylko twoje

i zaznasz smaku kiedy przegryziesz,

różnie się jednak może to skończyć

i nie wiadomo czy się wyliżesz   :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

1
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

 

bo skoro pisze,

to w schludnej ciszy.

wiele nie straci

dom zyska kosz

 

w nim białe wiersze

może się znajdzie?

nie? atramencik

w kleksy i złość?

 

pewnie się znajdzie 

powód jak z płatka

byle by tylko

grosz nie posadka ;-)

 

 

 

1
andreas

andreas

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@aff Dzięki za fajny komentarzyk. Pozdrawiam.

@violetta Dzięki za dobrą radę.Pozdrowionka.

@Rafael Marius U mnie na ranczo ruja już w pełni. A najbardziej sierpówki tureckie(synogarlice). Pozdrawiam.

@Domysły Monika Miało uśmiechnąć.Pozdrawiam.

@Roma Tematy damsko-męskie są zawsze ciekawe... Miłego dnia.

@hyzwar Świetnie to określiłeś- "słodkie fanaberie". Dzięki i pozdrawiam.

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...