Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Skomentuj moją wersyfikację
statykę dynamikę melodykę
że wpadłem ci w oko
zapadłem w pamięć
że masz dla mnie miejsce w sercu
bądz w tym, na czym siedzisz
i jest niżej skryte

Skomentuj mnie prosze
od tytułu po zakończenie
od miejsca gdzie jestem zrozumiały
zarozumiały
gdzie masz zielone pojęcie
a gdzie niebieskie migdały

Chcę być na pierwszym miejscu
w Twoich wierszach ulubionych
mieć najwięcej wyświetleń
pozostać na szczycie listy
tytuł mieć pogrubiony

Jak mnie oceniacie napiszcie proszę
na mój temat podzielcie sie opinią
zapisujcie je pode mną
słowo za słowem
linijka pod linijką

Opublikowano

ale się trochę nawet uśmiechnąłem heh jak czytałem :P

przynajmniej coś oryginalnego

dla forumowiczów wiersz ciekawy i zawsze jakaś odskocznia od śmierci, samotności i nieodwzajemnionej miłości:P ale jako wiersz do szerszej widowni no to niestety... ale grat. za pomysł :)

pzdr
wiktor

Opublikowano

Koncept jak najbardziej godny poklasku.
Moje zastrzeżenie:
"bądz w tym na którym siedzisz"
Oznacza to, ze ktoś na kimś siedzi... jeśli chodziło ci o tak zwane cztery litery, to powinno być "w tym, na czym siedzisz".
Pozdrawiam!

  • 5 miesięcy temu...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie nadymaj się tak, Żabo. ;) Znam twoją samoocenę, megalomanie. A wiersz... znasz moje zdanie... świetny.

drogi oskarze ;P, i kto tu może mieć wątpliwości co do waszych stosunków? eh, te żabcie, koteczki, ptaszki ;], ja skąd, nie wnika, ale swoje wiem :P. żarck. a tak na serio to podobny do wiersza jasia, który jakiś tydzień temu był komentowany. też o komentowaniu, tam gdzie krytycy zpstali brzydko nazwani ;P. ogólnie mi sie nie podoba, ani słowa, ani omysł, ani tak właściwie nic, nie widze tu niczego co nby mnie mogło zainteresować. pozdrawiam tolerancyjnie ;P
  • 2 miesiące temu...
Opublikowano

Jak naprawde chcesz "... byc w (...) wierszach ulubionych.." to postaraj sie nastepnym razem...
Mam wrazenie, ze troszke Cie meczy jakis kompleks, co najmniej nizszosci...?Chcesz byc ciagle w centrum zainteresowania, dlatego chwytasz sie kazdego sposobu aby sie tam znalezc niezaleznie od tego czy przez poklask czy poprzez wystawianie sie na posmiewisko...troche metne wywody moze, ale odbieram wlasnie tak..

Pozdr

Oczywiscie wiersz ... Bog mnie pokarze za nazywanie tego wierszem..:( - dno

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...