Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

BB, X,Y,Z,??

Marek.zak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Opowiadam, jak to leci,

BB* mieli dużo dzieci,

a kto nie żył w tej komunie,

tego w ogóle nie zrozumie.

 

Potem była X generacja

a wraz z nimi transformacja,

kapitalizm przyszedł z dala,

trzeba było zapierdalać.

 

Potem Y, po nowemu,

poszli wprost ku nieznanemu,

bez kompleksów i otwarci

pewni, że są tego warci.

 

Teraz Zetki, oni cenią,

balans, więc się trochę lenią.

Z pracą mocno się nie wiążą,

bo ją zmienić zawsze zdążą.

 

Po nich nowe pokolenie,

a co będzie miało w cenie,

najuprzejmiej przypominam,

że to wiedział już Maliniak**.

 

 

**Panie Maliniak, a kto będzie pracować?

  Jak to kto, panie inżynierze, maszyny. (serial Czterdziestolatek) 

 

*·         pokolenie BB (baby boomers, boomers, bumerzy) - urodzeni w latach 1946-1964

 ·         pokolenie X - urodzeni w latach 1965-1980

 ·         pokolenie Y (millenialsi) - urodzeni w latach 1981-1996

 ·         pokolenie Z (Gen Z) - urodzeni w latach 1997-2012

11
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Czytałam gdzieś o tym podziale, ale Ty fajnie to ubrałeś w wersy.

Ja jestem X, "wszystko" było na mnie testowane, brak perspektyw po szkole, praca po znajomości, kształcenie nie przygotowane do nowych wyzwań, układy jak za komuny, wyzysk i reorganizacje. Większość wyjechała.

To bardzo dobre ujęcie. pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale ci następni po prostu mają inne problemy, których nie zawsze rozumiemy. Nie chciałabym być młoda w erze wszędzie obecnych inwigilujących urządzeń.

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale to nie Marek wymyślił

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To też pamiętam z innych wypowiedzi :)

 

Zauważ może, tak mi wpadło jeszcze, że  nasze oceny są raczej z perspektywy tego, co było, a oni przecież są dopiero przed… a poniekąd chcemy ich porównywać.

A żyjemy w czasie, gdy wypatrujemy uważnie, co i w jakim kierunku i jak szybko się zmienia, a zmienia się na naszych oczach cały świat, a nie tylko ta lokalna rzeczywistość wewnątrzustrojowa.

Przyznam się, że ja już pozwalam sobie trochę kierować przez dzieci, bo one lepiej niż ja przewidują i trzymają w ręku tę rzeczywistość.

I też uważam, że Twoje spojrzenie jednak bardziej opiera się na przeszłości, to tak ogólnie do Autora (super stronkę masz jako autor swoją drogą, gratuluję).

Pozdrawiam serdecznie

Ja im zazdroszczę tej umiejętności odnajdywania się w tu i teraz

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@corival Dzięki, staram się zwięźle pisać, to zwiększa szansę, że czytelnik dotrwa do końca:). Pozdrawiam. 

@agfka Też słucham moich dzieci, jak to widzą, ale każde inaczej. Lubię historię, bo w niej są fakty, a co do przyszłości, jedynie nasze przypuszczenia. Które z nich się sprawdzą, tego nie  wie nikt. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, to są znane fakty, z których zrobiłem wierszyk:). 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      widzieć siebie...

      Przez andrew · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Lumen Astralis
      Strażniczka końca

      Przez Lumen Astralis · Opublikowano

      Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • Andrzej_Wojnowski
      Zatańcz ze mną tak jakby świat miał zniknąć

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      widzieć siebie...

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Na liniach czasu
      Księżycowy tatuaż

      Przez Na liniach czasu · Opublikowano

      Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...