Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

To zalezy jak patrzec na pisanie, moze i ortografie znasz lepiej ,ale na tym sie konczy.
Dla Mnie to Ty sie miotasz i Ty jestes przezabawny. A to czy jestem u Ciebie skreslony czy nie to chyba sam wiesz ile Mnie obchodzi... Znowu wychodzi to jak ważne jest dla Ciebie zdanie innych, a Mnie to nie obchodzi ani trochę. Jeśli ktokolwiek stoi po Twojej stronie to jest dla Mnie idiotą, nawet jeśli miałoby to być całe to smieszne forum.

Opublikowano

uważasz za "normalnych" tylko tych, którzy mówią, że dobrze piszesz..jeśli to forum jest dla ciebie śmieszne to po jaką cholere publikujesz tu teksty?

p.s. jesli uważasz nas za idiotów nie mów o kulturze, a ja jestem dziewczynką, chłoptasiu narcyzowaty

Opublikowano

moim zdaniem...
nie podobają mi się wielkie litery, wielokropki, kropki, przecinki, powtórzenia słowa jestem.
niektóre fragmenty są naprawdę ohydne, przykład-druga strofa.

wyśmiewanch-literówka

na plus mogę zapisać, że podzieliłeś wyliczankę na strofy, co drażniło to wypisałem, sądzę, że powinieneś poprawić ''Najnowszy testament'' bo można z tego trochę wykrzesać...
podoba mi się fragment ,,znakiem zapytania w twierdzącym zdaniu''
nie leży mi natomiast żółto-biały murzyn.


pozdrawiam

Opublikowano

Jesteś panem? raczej pokazujesz swoją dwoistą naturę.Ukazujesz przez przenosnie jak ludzie są dziwni.Dzielisz siebie na dwie częsci, modrego i uczuciowego człowieka wewnątrz siebie i człowieka oschłego, być może pomiatanego w realnym swiecie materi. Jednocześnie udało ci sie ukazać ile paradoksalnych rzeczy moze posiadać człowiek jeśli mu się tak dłużej przyjżeć.Ciekawa jestem na ile udało mi sie odgadnąć to co autor chciał przekazać.Jak w ogóle...to zamknę się w sobie i znów zacznę zabijać:P:P:P

Opublikowano

wypowiadam się pod Twoim wierszem ostatni raz, bo nie lubię tu już awanturnictwa.
Po pierwsze nie rób z nas idiotów którzy nie wiedzą co to jest anafora. Są tu pewne zasady, przeczytaj regulamin, nikt tu nie był niemiły dla Ciebie więc po co te nerwy? Każdy ocenia subiektywnie i jak się komuś nie podoba to ma prawo to napisać ...

ach, szkoda słów czasem....

wiersz nudny, trudno go doczytać do końca...
popracuj nad warsztatem

pozdr. agnes

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @.KOBIETA.   "Nie jestem cukrem prostym" - to zdanie zapamiętam. Cały wiersz jest jak ten cukier- chrupie, a potem mięknie. Świetne!
    • @Leszek Piotr Laskowski   Każde pokolenie boi się końca swojego świata - i że być może każde pokolenie myli się tak samo. Czyta się go inaczej wiedząc, że od tamtej daty minęło już prawie szesnaście lat - i że świat istnieje nadal, choć pytania z drugiej strofy nie straciły aktualności.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          kropla spełnienia wypływa z ust nie wnikam kto kogo jak rozgryzał pewno ta słodycz taka jak miód lecz nie gryczany - wrzosowy chyba :)))      
    • @Migrena   Ten wiersz to absolutna uczta dla każdego, kto kiedykolwiek przegrał walkę o władzę we własnym mieszkaniu na rzecz „pięciu kilo puszystego wyroku”.   Fantastycznie ukazałeś cały ten dualizm kota - z jednej strony to mroczny egzystencjalista i „emerytowany generał”, a z drugiej - „stara skarpeta wypełniona pretensją”, która obraża się na fizykę, bo szafka okazała się za wysoka.   Ale to, co najbardziej mnie urzekło, to te drobne, celne spostrzeżenia - karma jako „list z urzędu skarbowego” czy kot zastygający jak „porzucony przecinek w zdaniu, którego Bóg zapomniał dokończyć”. To już nie jest tylko zabawny wierszyk o zwierzątku, to świetna poezja obserwacyjna. Pomagam opiekować się dachowcami - gdy sąsiadka wsypuje im suchą karmę - to mam wrażenie, że wzrokiem mogły by ją "zabić". :)   Zakończenie z miną boga, który ignoruje swój średnio udany świat, to absolutny majstersztyk.    Czytałam wiersz z ciągłym uśmiechem.   Świetnie napisany tekst!   Trafnie ukazałeś syndrom sztokholmski, który łączy nas wszystkich z kotami (czasami nawet nie naszymi)!
    • Błagam, zapewnij mnie Panie, Że gdy w końcu nadejdzie mój finał Nie wstanie moja dusza wieczysta, Lecz rozproszy się w nieistnieniu.   I błagam, by ma materia, Której tryliony atomów noszę Zniknęła, jakby wyjęta Z okowów naszego Wszechświata.   Niech tam, gdzie będę leżeć Zwiędnięty, przyjdzie pustka Antymaterii, dziwnej materii, Co wymaże mój każdy ślad.   Nawet jeśli w tej wyrwie Pojawi się czarna dziura - Niech chłonie i niech płonie Wsze świadectwo mojego bytu.   Na koniec niech się zamknie I jak samo nie istniało, Niech zapadnie się w przestrzeni, Jakby nigdy go nie było.   Bym miał pewność, że żelazo  Tkwiące w hemie mojej krwi Nie stało się częścią  Złota głupców   Oraz magnez, który przedtem Kurczył moje mięśnie  Nie trafił do chlorofilu Liści czujących Słońce.   Aby węgiel i tlen Więzione w mym kodzie Nie stały się  Czyimś oddechem.   I by w bombie Wszelkiego zniszczenia Nie został zawarty Mój  Wodór.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...