Myśl

[Pedro Salazar]

Dookoła panowała cisza . Na niebie unosiły się gęste czarne chmury. Prószył drobny, zmrożony śnieg. Na schodach prowadzących na peron stał młody chłopak. Jego długie, jasne włosy swobodnie powiewały na wietrze. Twarz zdobiła mu i niewielka rudą bródką oraz wąsami. Ubrany był w czarną skórzaną kurtkę i czarne dżinsy. Na nogach ma grube, czarne, zimowe trapery. W ręku trzymał mały bukiecik róż. Już od kilkunastu minut czekał na spóźniający się pośpieszny z Warszawy, którym miała przyjechać jego dziewczyna Gosia. Zaczął przechadzać się tam i z powrotem . Na opustoszałym parkingu widać było jedynie parę taksówek. Ulice świeciły pustkami. Po chwili skierował się w stronę głównej hali.
W pomieszczeniu było zupełnie pusto, chwile się rozglądał poczym podszedł do okienka informacyjnego. W środku siedziała miło wyglądająca młoda dziewczyna.

- O której miał przyjechać pospieszny z Warszawy ?
- O dziesiątej, ale będzie opóźnienie z powodu niewielkiej awarii. Proszę się nie martwić za jakąś godzinę powinien już być.

Chłopak odszedł i usiadł na ławce. Co chwile zerkał na duży zegar wiszący na ścianie. Tuz przed dziewiątą wyszedł na peron.
Na zniszczonych ławkach siedziało kilka podejrzanych indywiduów . W oddali widniały szybko zbliżające się światła elektrowozu i po chwili pociąg ze zgrzytem i świstem zatrzymał się przy peronie. Zaczęli się z niego wysypywać się podróżni. Chłopak podszedł bliżej i dokładnie przyglądał się wszystkim wysiadającym, w miarę upływu czasu było ich coraz mniej. Po chwili ostatni zszedł na peron i udał się w kierunku budynku dworca. Chłopak zaczął nerwowo chodzić wzdłuż pociągu, na jego twarzy widocze było silne napięcie. W końcu zrezygnowany wrócił do hali dworcowej, w której stało zaledwie kilka osób, pozostałe zdążyły już odejść. Podszedł do niskiej kobiety w średnim wieku.

- Przepraszam, czy jechała pani może tym pociągiem ?
- Owszem jechałam i co – odpowiedziała nieznajoma, patrząc podejrzliwie
- Nie widziała pani może tej dziewczyny - wyciągnał z kieszeni fotografie.

Rozmówczyni potrząsnęła przecząco głową i szybko sie oddaliła. Młodzian podchodził po kolei do każdego z podróżnych, ale wynik każdej rozmowy był podobny. Wiedzał, że jego dzałania nie mają zbyt wielkich szans na powodzenie, lecz postanowił spróbować jeszcze raz, w końcu nie miał nic do stracenia. Wrócił na peron i dopiero teraz dostrzegł, że przy rozkładzie jazdy stoi wysoki, starszy pan w długim czarnym palcie i kapeluszu. Podchodzi do niego i tym razem szczęście mu dopisuje, dowiaduje się, że Gośka wysiadła w Koluszkach, aby coś kupić w kiosku i nie wróciła. Nieco go to zdziwiło, ale stwierdził, że widocznie spóźniła się na pociąg. Podszedł do rozkładu jazdy, lecz był on cały zamazany sprayem i niewiele można odczytać. Nagle słyszy za sobą bełkotliwy głos

- Pociąg, ... który staje w Koluszkach odchodzi za 5 min, więc ... radzę się pośpieszyć.

Młody człowiek zerknął za plecy zdziwiony i lekko przestraszony nie dostrzegł bowiem nikogo. Nagle zza tablicy wyszedł szczupły mężczyzna w średnim wieku ubrany w stare poplamione i połatane ubranie. Lekko się zataczał.


- Skąd pan wie , gdzie chce jechać – spytał lekko przestraszony chłopak i odsunał się parę kroków.
- Słyszałem jak - czknięcie - rozmawiałeś z tym dziadkiem. A rozkład
znam na pamięć. W końcu trochę się tu siedzi. No nie ? – odparł obdartus i szeroko, głupkowato się uśmiechnął.
- Dziękuje – odpowiedział chłopak - ale mógłby pan na drugi raz mniej straszyć ludzi – dodaje lekko zdenerwowanym głosem.
- Żadnej wdzięczności , żadnej wdzięczności. Szkoda gadać !! – rzekł ze smutkiem w głosie obdartus i odszedł za tablice.

* * *

Chłopak wysiadł z wagonu na dworcu w Koluszkach, wokoło było pusto i cicho, rozejzał się wokoło i dostrzegł, że w sklepiku dworcowym paliło się światło. Przeszedł przez tory w niedozwolonym miejscu i zapukał w szybkę, wyjżała zza niej mała dziewczynka w zielonej wypłowiałe bluzie i z chustką na głowie.

- Czego ? – spytała się opryskliwie dziewczynka.
- Nie widziałaś, młodej dziewczyny, blondynki - wyjął fotografie - wygląda tak.
- Nie pamiętam, jak dasz dwa „złocisze”, może odświeży mi to pamięć.

Chłopak wyciągnął z kieszeni monetę i podaje dziewczynce. Ta uśmiechnąła się złośliwie i odpowiedziała:

- Teraz na pewno pamiętam, że nie widziałam, ale chyba wiem kto
widział - z niewinnym wyrazem twarzy wyciągnęła rękę.

Otrzymuje następną monetę.

- Widzisz ten dom na prawo, na parterze pali się światło. Tam mieszka pewna staruszka. Jest samotna i ciągle wysiaduje w oknie. Na pewno jeszcze nie śpi.
- Jeśli mnie oszukałaś, wolałbym nie być w twojej skórze jak tu wrócę.

Dziewczynka z kiosku lekceważąco wzruszyłą ramionami i wrzyciła pieniadze do szuflady.
Chłopak ruszył w kierunku wskazanego domu. Furtka była otwarta, wszedł więc i zbliżył się do drzwi. W oknach, w których wczesniej paliło sie światło, zrobiło się ciemno. Nagle z za rogu wypadło wielkie rude psisko i zaczęło ujadać. Tuż za psem ukazała się zgarbiona staruszka z pomarszczoną twarzą i siwymi włosami silnie kontrastującymi z czarną suknią. Jednym ruchem ręki uspokoiła psa, który natychmiast umilkł i uciekł za dom. Wygląd babci nie zachęcał do rozmowy, ale chłopak po kilku sekundach zebrał się na odwagę:

- Przepraszam, że przeszkadzam, ale mam ważną sprawę.

Odpowiedziała mu cisza.

- Nie widziała pani tej osoby - pokazał zdjęcie.
- Przykro mi, ale nie. Chociaż...zaraz, zaraz - chwile
się namyśla - Chyba widziałam. Można zobaczyć zdjęcie
z bliska? - wzięła zdjęcie - Tak na pewno ją wdziałam. Wsiadała
do czerwonego malucha, towarzyszył jej starszy mężczyzna w garniturze.
- Jest pani pewna ? – spytał zaniepokojony chłopak.
- Wiem, że jestem stara i czasem niedosłyszę ale wzrok to
ja na razie mam lepszy od twojego . Furtka, którą wchodziłeś była otwarta, ale obok na płocie zwieszony był dzwonek, a jakoś nie raczyłeś go dojrzeć. Hmm.. – odpowiedziała szorstko staruszka i oddaliła się za dom

Chłopak bez słowa odwrócił się i szedł chwiejnie przed siebie. Dobrze wiedział, że Gosia nie miała znajomych w Koluszkach. Kiedy wreszcie zdał sobie sprawę z tego co się stało poczuł się nagle jak człowiek ogłuszony silnym uderzeniem w głowę. Patrzył się bezmyślnie w około. Nic nie widział, nie docierały do niego żadne dźwięki. Szedł tak w stronę dworca, a w głowie kołatała mu jedna myśl, która objęła cały jego umysł i zdominowała wszystkie inne : „Porwali ją”.

* * *

Po pewnym czasie chłopak siedział na ławce już opanowany i na jego twarzy widoczne było silne skupienie. Wyjął komórkę i wybrał numer.

- Cześć Bartek. Tu dzieje się coś niedobrego. Dowiedziałem
się, że Gośka przesiadła się w Koluszkach z pociągu do
czyjegoś samochodu. Nie podoba mi się to. Mam złe przeczucia.
- Naprawdę ? – odpowiedział poważnie Bartek.
- No przecież mówię. Co z tobą ? Niedosłyszysz czy co ? – rzekł nerwowo chłopak - Może powiesz, że zwariowałem, ale podejrzewam, że ją porwali. Tylko nie wiem po co ktoś miałby to robić ?
- Faktycznie zwariowałeś, - głośny śmiech - jak mogli ją porwać
skoro siedzi u mnie w domu, spotkała w Koluszkach wujka, który podrzucił ja kawałek, proste.
- Może i dla was jest to proste, ale jeśli wykręcicie mi jeszcze kilka takich „numerów” , to naprawdę wyląduje w wariatkowie – odpowiada nerwowo Chłopak.

[asher]

czemu to brzmi jak scenariusz albo didaskalia??? Bardzo łatwo mozesz to przerobić na normalny, fajny tekst. Spróbuj i zmieniaj w trakcie. Efekty samego Cię zadziwią :)

[Pedro Salazar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pisanie w czasie teraźniejszym mocno weszło mi w krew i ciężko sie odzwyczaić, ale jeśli aż tak razi to przerobie.

dzieki za uwagę

pozdrawiam

ps

Już poprawione.

[Jay Jay Kapuściński]

wokoło-może lepiej wokół albo dookoła?

Na schodach prowadzących na peron stał młody chłopak z długimi jasnymi włosami swobodnie powiewającymi na wietrze i niewielką rudą bródką oraz wąsami, ubrany w czarną skórzaną kurtkę i czarne dżinsy.-to zdanie trochę kuleje.

chwile się rozejżał - rozejrzał

nie widział bowiem wokół siebie nikogo-może lepiej ,nie dostrzegł bowiem nikogo'

wokoło było pusto i cicho, rozejzał się wokoło

która uchyliła się i wyjżała -wyjrzała

szorstko staruszka i oddali się za dom

Patrzył się bezmyślnie na około- może w jakies inne miejsce np.siną dal

powinieneś chyba nadać dla 'chłopaka' jakieś imię ;)

to wszystko, jeżeli chodzi o sugestie.
tekst przyjemny, czyta się z zainteresowaniem, ale pamiętam Twoje poprzednie i wydaje mi się, że potrafisz o wiele, wiele lepiej :))


pozdr.

[Pedro Salazar]

Dzięki za uwagi. Dla chłopakowi celeowo nie nadawałem imienia, aby kazdy mógł sie lepiej z nim identyfiować. TEkst powsał dosc dawno, ale przed zamieszczeniem przeszedł sporo przeróbek.

pozdrawiam

ps

zerknij jesli możesz na Opowieść z puszcz..., gdzie wprowadziłem pare zmian

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ok, nie ma sprawy, ale nie dzisiaj, bo tekst jest długi, a ja mam sporo nauki...
ale obiecuje w weekend wziąć go na głęboki warsztat, wyślę Ci maila jak skomentuję :)

3maj się

[Pedro Salazar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ok, nie ma sprawy, ale nie dzisiaj, bo tekst jest długi, a ja mam sporo nauki...
ale obiecuje w weekend wziąć go na głęboki warsztat, wyślę Ci maila jak skomentuję :)

3maj się


DZięki