Świątynia natury

[Sylwester_Lasota]

Ktoś ci powiedział, że to jest świątynia,

ta stara puszcza, gdzie przodków kurhany,

gdzie na ołtarzach odwiecznej natury

duchy składają dziękczynienia dary.

 

Znajdziesz tam spokój, nerwów ukojenie

i swoją psyche zmęczoną naprawisz.

Pod krępych dębów konarów sklepieniem

wytchniesz od zgiełku i codziennej wrzawy.

 

Gdzież ta dąbrowa i przodków kurhany?!

Studiujesz mapy i wytyczasz trasę.

Chcesz poznać świat ów, dawno zapomniany,

co tak fantazje pobudzać potrafi.

 

Masz już namiary, więc pakujesz w plecak

jakieś kanapki i butelkę coli,

w ręce telefon, aparat przewieszasz,

jesteś gotowa, by wyruszyć w drogę.

 

Wsiadasz w samochód i pędzisz do lasu,

tam ścieżką krętą podążasz do celu.

Pachnie poszycie i śpiewają ptaki.

Ludzi, szczęśliwie, spotykasz niewielu.

 

W końcu znajdujesz zapomniane groby,

tuż przy nich siadasz na starym kamieniu.

Strumień gdzieś obok toczy swoje wody

szemrząc cichutko. Dumasz więc w milczeniu.

 

Pośród zieleni światło igra z cieniem,

zioła kołyszą twych przodków kurhany.

Prawdziwe tutaj znajdujesz ukojenie,

lecz czas ucieka, czas nieubłagany.

 

Musisz powrócić do szumu miejskiego...

nad twoim uchem jakiś komar trzeszczy.

Starasz się ręką ogonić od niego

czując na sobie lezącego kleszcza.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany.

Bór chcesz opuścić, zaraz weźmiesz prysznic...

lecz nagle krzyczysz: O Jezu! O Rany!

Właśnie wdepnęłaś niechcący w mrowisko.

 

Mrówki, jak mrówki, to żadna ich wina,

na starych grobach zbudowały kopiec

i wrażej nóżce, co spokój zburzyła,

mrówkowym kwasem starają się dopiec.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!

Od wściekłych mrówek, uciekasz czym prędzej.

Machasz rękoma, tupiesz nogami.

Chyba nie wrócisz tu już nigdy więcej.

 

Na domiar złego koło głazu żmija

zerka na ciebie zimnym gadzim okiem.

Gdy się o korzeń przypadkiem potykasz,

żmiję omijasz, jesteś nad potokiem.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!

Tu w dziupli pszczoły mają swoje gniazdo,

a w nim miód słodki w komórkach schowany.

Gdy obok tupiesz, wnerwiają się bardzo.

 

Choć prawie lato, woda lodowata

lecz nie powstrzyma, kiedy dajesz nogę.

Hyc na brzeg drugi! Lecz wpadłaś do pasa.

I wiesz do tego, że zgubiłaś drogę...

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!!!

Nie masz pojęcia, gdzie dokładnie jesteś.

Wzrok już masz smutny, nieco zatroskany.

Szczęśliwie trafiasz na nieznaną ścieżkę...

 

Spotykasz na niej Śródleśnego Dziada

(znajdziesz go pośród moich starych wierszy),

grzecznie go pytasz, a Dziad odpowiada:

Wilka z niedźwiedziem nie spotkałaś jeszcze,

 

wracaj więc duktem, tym do lasu skraju,

gdzie twój samochód wciąż na ciebie czeka.

I śpiesz się lepiej, bo dziki pytają:

Gdzie można dorwać jakiegoś człowieka?

 

Biegniesz przed siebie, w dali refleks błyska,

na brzegu lasu już widać samochód,

ale w tym biegu znowu się potykasz...

budzisz się w łóżku, ocierając z potu.

 

Sen to był tylko, całkiem nieprawdziwy.

Typowy koszmar, zupełnie bez sensu.

Wiem, że nie muszę tu cię przekonywać,

że ciągle w lesie są przepiękne miejsca.

 

 

Z pozdrowieniami dla @corival . Dziękuję za inspirację :)

 

Edytowane 23 Czerwca 2023 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Z przyjemnością przeczytałem. Lubię las i obok  niego mieszkam, a dzisiaj znowu spotkałem dzika. Chciałem mu zrobić zdjęcie, ale uciekł wgłąb lasu. Pozdrawiam

[Rafael Marius]

@Sylwester_Lasota

Koszmar mieszczucha.

A pomimo, że jestem z Warszawy, to takich koszmarów nie miewam.

Las był dla mnie zawsze domem, w którym czułem się najlepiej, może aż za dobrze, bo zbyt często w nim bywałem, co miało bardzo negatywny wpływ na moje finanse i wiele innych spraw.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

One przeważnie się nas boją, ale lochy z warchlakami mogą być naprawdę niebezpieczne.

 

Również pozdrawiam :)

 

 

 

Ja w lesie zawsze czułem się lepiej i bezpieczniej  niż w mieście :)))). Natura zrewanżowała mi się przewlekłą "bolerką" (nie polecam:)))), ale i tak ciągnie mnie, Jak wilka... :)

 

Dzięki za czytanie.

Pozdrawiam

 

 

 

 

 

Edytowane 20 Czerwca 2023 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak wiem niektórym ciągnie się całymi latami. Okropne.

Mnie się jakoś udało, choć ukąszeń było przez całe życie tysiące.

Ja chyba się po prostu nie zarażam. Nigdy nie miałem zakaźnej choroby.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wszystkie kleszcza są jej nosicielami. Miałeś bardzo dużo szczęścia, albo po prostu jesteś na nią odporny, bo to chyba też jest możliwe.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przy takich liczbach szczęście jest niemożliwe. Myślę, że te bakterie nie pasują do moich komórek i nie możliwości zarażenia się.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak jak wspomniałem, prawdopodobnie jest to możliwe. Tak jak samouleczenie. Gdyby było inaczej, ludzkość zapewne by już dawno wymarła :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - po całości na tak - lubię takie klimaty - 

                                                                                      Pozdr.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się niezmiernie Waldku.

 

Również pozdrawiam.

Edytowane 17 Czerwca 2023 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Kawał.. "wiercha".. wrzuciłeś, Sylwek... :)

Niesamowity nastrój wersów, jest i poważnie i z humorem.. całość składa się u mnie na duży plus.!

Chciałam coś wyróżnić, ale to nie ma sensu... najlepiej byłoby całość zacytować.

Pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wielkie dzięki :)

 

Również pozdrawiam.

Edytowane 18 Czerwca 2023 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[corival]

@Sylwester_Lasota  Cieszy mnie, że mój tekst Cię zainspirował. Popełniłeś bardzo udany wiersz o różnych odcieniach. Najpierw nastrojowy, później troszkę dowcipu, ale i napięcia, a na końcu wolta i niespodziewana puenta.

Niezwykle mi się spodobał. Pozdrawiam serdecznie :)

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo się cieszę.

 

Również serdecznie pozdrawiam :)

[lirycznytraktorzysta]

@Marek.zak1 Dzika najłatwiej sfotografować jak kończy się kombajnować rzepak. Schronienia coraz mniej i na ostatnim skrawku się tłoczą, a potem wybiegają.

[Sylwester_Lasota]

@lirycznytraktorzysta Mi najłatwiej fotografowało się je na Helu, ale to było wieki temu i nie wiem czy tam ciągle takie zadomowione żyją, czy zostały wytępione, jak gołębie na krakowskim rynku. Dzięki za wizytę :)

 

Pozdrawiam.

[Wędrowiec.1984]

@Sylwester_Lasota Naprawdę z miłą chęcią zostałbym bohaterem takiego koszmaru. Całkowicie utonąłem w klimacie wiersza. Super.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

Bardzo dziękuję!

 

Pozdrawiam :)