Dziś znowum nawiedził przestwór nicości

[Gość]

Dziś znowum nawiedził przestwór nicości,
Co zowie się bratem rzeczywistości...
Wszak to nie brat! to przeciwność prosta,
Albowiem żaden byt w nim się nie ostał...
Prócz... bytu iluzji co mię tak trudzi...
To blichtr plugawy i tylko gmin łudzi!
A jeśli się ostał? ... W mroku przepada!
Więc jak się w nicestwie odnaleźć? Biada!
Jednakże w tej oćmie dzierżę kaganiec,
Co rozwidnia mi mrok, ten świata kraniec.
A w nim płomyk tleje, jako łza rdzawa.
Z oka nie spływa, tedy światło dawa...
Gdy skonie nadzieja, owa łza spłynie,
Kaganiec zagaśnie, a chuć życia minie.

[Natan Lemens]

Czy to prowokacja, czy poeta jest rzeczywiście zanużony w takiej poezji ?


Pozdrawiam

[Gość]

Owy poeta rzeczywiście jest zanurzony w takiej poezji, to nie prowokacja; taki styl jego, a on niechętny do zmiany... Ba! rozwijać styl pragnie!

[MOD]

Przeniesiony

[Antoni Leszczyc]

Ja jestem dla tego wiersza o dwieście lat za młody - już sama archaizacja sprawia, że jestem na nie. Prócz tego radziłbym Ci uważać na rymy: jak rymujesz parzyście, to potrzeba rymów niedokładnych, bo te dokładne trącą częstochową. No i słownictwo z niższej pólki, bo to górnolotne za dużo ma w sobie patosu.

Ogólnei jestem na nie, ale jakbyś pisał mnie przedwiecznie - to z chęcią poczytam :)
Pozdrawiam, Antek