Pracoholicy

[tomass77]

Pracują, pracują - we śnie nie przestają 
Spod kowadeł iskry snują 
Wierzą - w jakąś postać.. 
Mozolnie z wyr zsuwają sflaczałe oblicza
Kiedy piąta rano, gdy zaskrzypi prycza. 
Układają zdania, wiążą paragrafy 
Krążą sumując, odejmują czasem.. 
Kiwają pokornie rzadkimi włosami 
Przełożony srogi za okularami.. 
Rozchodzą się niemi do swych samochodów 
Pod pachami teczki, niezbite dowody 
Na to, że życie.. właściwie nie istnieje 
Poza pokojem, dziękuję i.. nie wiem
 

[Rafael Marius]

@tomass77

Jak mówią mądrzy ludzie. Prawdziwe życie jest po pracy, a pracoholizm to uzależnienie, które można wyleczyć.

[Marek.zak1]

Są pracoholicy, ale też pasjonaci, realizujący się w pracy, są także ci, którzy chcą dużo pracować, żeby dobrze żyć, albo są ambitni i chcą dużo osiągnąć. Moim zdaniem znacznie więcej jest leni i pozorantów, aniżeli pracoholików, a każdy szef wie, jak trudno o dobrego, zaangażowanego pracownika.

Pozdrawiam 

[tomass77]

@Marek.zak1 Wiadomo. Praca jest cnotą. Ale w wierszu chodzi o coś innego. 
 

pozdrawiam 

 

T. 

@Rafael Marius Nie traktowałbym wiersza aż tak analitycznie i przyziemnie. 
 

pozdrawiam 

 

T. 

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem, tak, praca cnotą, a lenistwo grzechem głównym, ale nie słyszałem, żeby ktoś się z niego spowiadał:). Pozdrawiam

[tomass77]

@Marek.zak1 nie rozumiem. Utnijmy to. 
 

T.