nie boję się

[Agnieszka_Gruszko]

nie boję się
przez nieskończone schody
do piekła
iść
na ziemi
ani włosów
coraz bielszych
gubić
w prześcieradła
tulić drzew
wypłakanych wiosen
zielonych liści

nie boję się
krętymi scieżkami
powracać do życia
szukać
dłoni przyjaciół
zagubionych w tłumie
ani krzyczeć
na nieśmiertelne słońca
z żalu
za ciemnością

boję się

[Seweryn Muszkowski]

O tak. Tysiące interpretacji = mentlik w głowie... bo ciekawie napisane i warte uwagi. W konsternację można wpaść i za chwilę szybować z refleksjami ludzkimi. Popieram.

[Kai_Fist]

tu jest coś,
coś ____ (jakieś pozytywne słowo sobie wstawcie, ja nie mam pomysłu)

[seweryna żuryńska]

taka jest prawda o człowieku
kiedy krzyczy ... jest bohaterski
ale gdy milknie
zapada się i dłonie puste dostrzega
tak mnie ten wiersz ... posmucił

wielkie dzięki

seweryna

[sterowiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i po co to? zaprzeczasz dla zasady? wiersz nie zyskuje

pozdrawiam

[Agnieszka_Gruszko]

chyba nie zrozumiałeś....

nie boję się
...
do piekła
iść
...
nie boję się
krętymi scieżkami
powracać do życia
...
ani krzyczeć
...
boję się
[całej reszty życia, dokonywania wyborów, ran zadanych ludzką dłonią, wszystkiego, co rzeczywiste... w domysle]
(dla Niedomyślików rodzaju Sterowca)

[Dotyk]

Agnieszko...

nie boję się
krętymi scieżkami
powracać do życia
szukać
dłoni przyjaciół
zagubionych w tłumie
ani krzyczeć
na nieśmiertelne słońca
z żalu
za ciemnością


kapitalny. Znowu mój. jak większość. To jedna fala po prostu.
ściskam - Mirka

[sterowiec]

wiec jak rozumiem glowny temat wiersza zamknelas w ostatnich dwoch slowach...hmm,bo to wiersz o strachu, nieprawdaz? no , jesli tym razem sie domyslam dobrze, to pomysl mial szanse na sukces ale po co u licha cala poprzednia czesc wiersza? przygotowanie na niespodziewane zakonczenie? takie cos w rodzaju... "byl sobie czarny ,czarny las, a w tym czarnym, czarnym lesie...itd" podoba mi sie ze wzgledu na czesc mniej wazna, czyli wiekszosc wiersza, czesc najwazniejsza...zakonczenie- pomylka mysle.

[agnieszka puczynska]

a ja się cholernie boję, jak i Ty, najbardziej powracanie do życia mnie przeraża,tulenie dłoni obcych i zgniłe jabłka...
Drzesz mnie jak papier wierszami, bo to ja gdzieś tam między słowami stoję niechcący....pozdrawiam, najserdeczniej jak umiem, agnieszka...

[Agnieszka_Gruszko]

Sterowcu drogi, po prostu nie rozumiesz i tyle, nie czuje sie w obowiazku ci tlumaczyc, z reszta pewnie i tak nie chcialbys sluchac...
uwazam ten wiersz za jeden z moich najlepszych, niezaleznie od tego co o nim sadzisz... ale dziekuje za krytyke, moze przyda mi sie na przyszlosc, kiedy zaczne tworzyc pod kogos...
Agnieszko... dziekuje

sciskam was oboje i wielu, wielu innych

[Aneta Paradysz]

Dziękuję za to, że ten wiersz zakończyłaś właśnie w ten sposób, tym sposobem mój strach też się tam „ukrył”.

Serdecznie pozdrawiam

Aneta