Zbudzić miłość

[Onlubitrufle]

Spadła z hukiem na ziemię,
słona kropla rozpaczy.
Serca w skalę nie zmienię,
Ty chyba wiesz, co to znaczy.

 

Drąży w kamieniach wstęgi,
kiedy nikt inny jak ty.
Nie ma nad nią potęgi,
to nie wodospad, to łzy.

 

Późno o mnie wspomniałeś,
chodzę z kąta do kąta.
Tęskniąc godziny całe,
spójrz Kochanie, dziewiąta.

 

Ile można w tęsknotach,
gubić myśli na wietrze.
Gdy dusza za duszą łka
i pyta — Gdzie ty jesteś?

 

Kiedyś budząc się z rana,
czułam słońca promienie.
Rzekłeś cicho. "Kochana,
jestem, tego nie zmienię." 

 

Teraz pukam w twoje drzwi,
dobrze wiem, że tam jesteś.
No kto, kto tak długo śpi?
Słońce obudź się wreszcie.

Edytowane 20 Września 2022 przez Onlubitrufle (wyświetl historię edycji)