Na łące bez zmian

[asher]

*

M. wierzył, że dopóki trawa odrasta, wszystko będzie dobrze, ona zaś, jak gdyby znając jego myśli, bezwstydnie pyszniła się własną obfitością. Co parę dni przychodził do niej na tę samą łąkę i cierpliwie zrównywał z ziemią, która raz za razem powodowała jej odrodzenie. Tak było od wielu lat. Także tego dnia, kiedy tylko słońce wstało, M. wyruszył na łąkę. Wziął w dłonie wysłużoną kosę, zaostrzył ją troskliwie i ruszył między soczyste źdźbła.
Koszenie sprawiało mu niewysłowioną przyjemność. Niespiesznie, miarowo, niby w takt jakiejś sennej, jedynie przez niego słyszanej melodii, podcinał zieloną grzywę, pozostawiając za sobą idealnie równą powierzchnię łąki. Już po chwili pierwsza kropla pojawiła się na jego czole: spłynęła mu na oko i roztopiła się w nim bez reszty. Kolejne przycupnęły nad brwiami, wypełniając bruzdy poziomych zmarszczek, po czym wyruszyły na podbój policzków i brody, by zakończyć tę krótką wędrówkę w pachnącej ziemi. Promienie słońca natychmiast przylgnęły do jego twarzy i zaczęły łapczywie spijać owoce jego zmęczenia. M. uśmiechnął się szeroko i pozdrowił Boga lekkim uniesieniem głowy.
Najlepiej czuł się w żywiole pracy. Od pokoleń mężczyźni z jego rodu wychodzili w pole, ażeby uczynić sobie ziemię poddaną i korzystać z jej nieskończonych dóbr. Smutkiem jednakże napawał go fakt, iż z każdym pokoleniem rodzinne pole malało. M. został już właściwie tylko ten skrawek łąki, a którego ledwie mógł wyżywić swoją gromadkę królików. Lubił tę pracę. Żadna inna nie sprawiała mu tyle radości. Gdyby mógł, gdyby trawa odrastała szybciej, przychodziłby na ukochaną łąkę nawet kilka razy dziennie.
Powoli dotarł na jej skraj, gdzie od razu padł na jego postać cień ogromnego wiaduktu, który zakrył słońce. Nieco dalej, za porośniętym chwastami rowem, rozlewał się czarny asfalt drogi, która okalała łąkę i krzyżowała się z inną drogą. Pojazdy wszelkiej maści tłoczyły się w zawrotnym pędzie w nieznane, jakby ich kierowcy pragnęli zrobić jeszcze choć jedną rzecz przed rychłym końcem świata. Przewijały się ich w obie strony setki, tysiące.
M. oparł się na stylisku kosy i przetarł czoło. Zmęczenie dało mu się wyraźnie we znaki, lecz właśnie ten stan w swojej pracy cenił najbardziej. Pierś pulsowała mu, niby płachta unoszona z wiatrem, kiedy spoglądał jasnym spojrzeniem ku odległym krańcom przestrzeni. Po chwili jego oddech wrócił do normy. Ujął więc grabie w dłonie i jął zgarniać na kupkę to, co z takim mozołem skosił. Zebrał to wszystko na przeciwległym krańcu łąki i znów pozwolił sobie nam minutę odpoczynku. Usiadł w pełnym słońcu i wyjął zawiniętą w papier kromkę chleba. Gryząc ją, zapatrzył się w oparty na szczytach pagórków horyzont. Żuł cierpliwie i z trudem przełykał. Potem zwinął papier i schował go do kieszeni na następny raz.
Łagodny wiatr, który nagle się zerwał, odgarnął natrętną strzechę siwych włosów z jego czoła, przynosząc niespodziewaną ochłodę i odprężenie. Zapach chłodnego podmuchu krył w sobie soki traw, powab polnych kwiatów i jeszcze coś o ostrym aromacie, czego M. nie potrafił dokładnie określić. Ten zapach sprawił, że w jego nosie zakotłowało się gwałtownie. Kichnął - raz, drugi i trzeci, a potem wytrząsnął nos, zatykając jedną z komór. I wtedy otworzył się na innego rodzaju wrażenie: usłyszał barwny śpiew ptaków obskakujących gałęzie okolicznych drzew. To, co widział, słyszał i czuł, złożyło się na magiczną chwilę - szczęście. Przeciągnął się leniwie. Teraz pozostało już tylko zebrać plon do wiklinowego kosza i ruszać do domu. Przy tym jednak zawsze napotykał trudność, bowiem ciężko mu było zginać plecy. Mimo to, stękając i jęcząc, jął układać świeżo skoszoną trawę do kosza.
Zabrało mu to dwa razy więcej czasu, aniżeli koszenie i zbieranie razem wzięte, ale zarazem dało podwójną satysfakcję. Ujął kosz w dłonie i ruszył zamaszystym krokiem w stronę domu. Dziarsko przeskoczył rów, na którego dnie spoczywała zaschnięta breja i bez wahania wkroczył na szosę. Zdezorientowani kierowcy zaczęli panicznie hamować, parę pojazdów wpadło na siebie, utworzył się spory zator. M. tymczasem jak gdyby nigdy nic, kroczył dalej ku swej chatce w dolince, między jabłoniami. Nie słyszał okrzyków, klaksonów, gwizdów. Nigdy nie zwracał na nie uwagi. Zaraz miał być w domu.

[Jay Jay Kapuściński]

Ujął kosz w dłonie i ruszył zamaszystym krokiem ruszył w stronę domu.
*****
opowiadanie jak zwykle rewelacyjne, świetne opisy, bardzo dobrze się czytało :)

pozdro

[asher]

A słyszałem od niejakiego.... (e nie powiem, bo się obrazi), że to socreal i w ogóle dupa. Przed wykasowaniem uratowała mnie pani z WL-u, która pochwaliła :) Się poprawia. Dzięki.

[Anna Romanek]

coś tu jest nie bardzo, ale nie umiem powiedzieć co. Jakoś tak nijako, jak dla mnie. Ale co ja tam...mrówka

[asher]

No właśnie nie bardzo, że kult pracy i PGR w ogóle :)))

[Leszek_Dentman]

Z przyczyn technicznych mam ostatnio ograniczony dostęp do sieci, dlatego rzadko tu goszczę.
Opowiadanko bardzo cool. A że coś nie tak... Pewnie wszyscy się spodziewali, że gościu już z tej szosy o własnych siłach nie zejdzie.
Trochę mi się nie podoba, że zwykłe smarkanie określasz słowem "wytrząsnął", ale może tak mówią w Beskidach...

[Anna Romanek]

Każdy ma prawo mieć swoje odczucie. Napisałam, że jestem malutka na tym forum, co nie znaczy chyba, że nie mam w ogóle głosu. Po prostu inne bardziej przypdły mi do gustu. I to nieprawda, że zawsze spodziewam się fajerwerków. A Ty, Jacku wiesz dobrze, że podobają mi się Twoje "bułeczki". Zazwyczaj świetnie wypieczone i palce lizać. Pozdrawiam.

[piotr_boruta]

dla mnie bomba!!!
chylę czoło i kłaniam się nisko w pas.
powiem jeszcze że polecilem to pewnej osobie jako prozę do "konkursu recytatorskiego"
próbowaliśmi czynić pewne skróty żeby nie męczyć szanownej komisji.
ale tego w żaden sposob pociąć nie można bo tekst zaczyna krwawić.
jest doskonały, zdania aż proszą się by je deklamować.
pozdrawiam
i życze natchnienia!

[Anna Romanek]

...chyba przeczytam jeszcze raz.

[asher]

Rany bomba. Ale awansowałem! Piotrze, to najfajniesza wiadomość miesiąca. Wstyd przyznać, ale tym razem nie czytałem na głos i nie wiem, jak to brzmi. Chyba jednak spróbuję. Dzieki stukrotne!
Leszku, tanki za apologie, Aniu - tekst jest ewidentnie inny, więc dlatego coś nie pasi. Miało być o ostatnim małym domku pośród blokowisk i obwodnic, ale nijak nie umiałem tych bloków upchnąć, a i z narratorem przez to kłopoty były. No, i jest jak jest :)))

[Anna Romanek]

Asher, piszę spontanicznie..tak się cieszę, że się odezwałeś. Czytałam jeszcze raz i dużo lepiej. Trochę wyszłam już z polskiej rzeczywistości, to dlatego. Czasem nie "haczę" all.
Świątecznie, również Tobie

[k.s.rutkowski]

czasem takie literackie chamisko jak ja, powinno odetchnąc trochę innym powietrzem, niż to co wypełnia wnętrza knajp. całkiem przyjemnie na tej twojej łące.ąż nabrałem ochoty na wypad za miasto , zeby pochasać sobie po polach, łąkach, lasach ... zobaczyć jak wyglada wiosna nie tylko z perspektywy zasyfiałego miasta. twój tekst podoba mi się.

[asher]

Dzięki, K.S. Niestety, u mnie też jest wyjątkiem...

Wesołych dla wszystkich, byle nie literackich :)))

[Freney]

Ash. Ja też miałem skojarzenie socrealistyczne, wstyd się przyznać, bo pewnie Ci to nie w smak. Przeczytaj jeszcze raz, niekoniecznie na głos, bo są literówki, np. ta:

właściwie tylko ten skrawek łąki, a którego ledwie mógł - powinno być z zamiast a

jedna jaskółka wiosny nie czyni; ale skoro to już któryś w ostatnim czasie tekst o charakterze na poły parabolicznym to można chyba mówić o nieznanym tu wcześnie nurcie w twórczości J. (pr)Ozaista :) wydaje mi się o tyle słabsze od innych, że jest mniej namacalne, ale jest to słabszość bardzo nieznaczna.

Bez zniżki. Szacunek -
F.

[asher]

Dzięki za spostrzeżenia. Widać socreal być musi :)))