Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

sezon fabrykantów

Somalija

Przez Somalija
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Somalija

Somalija

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

pierwszy przymrozek wbija śrubkę

w tylne ciemączko noworodka

tabletka lizawka 

jest karuzela dla ojca

zamiast opału na zimę 

 

po mocnej wodzie nieobecna matka 

zbiera siły do uciszenia dziecka poduszką 

dziś państwo stawia 

 

dla starszych jezioro

wypłyną spod pękającej kry

wiosną spuchniętych białych twarzy

nikt nie rozpozna

 

rodzicom na haju

odfruwają anioły 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Somalija (wyświetl historię edycji)
11
Somalija

Somalija

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marek.zak1 To scena rozdzierająca serce. Dziękuję Marku, pozdrawiam serdecznie.

@Dag Dziękuję Dag za komentarz. Od października nasila się problem nie tylko przemocy, ale też samobójstw rozszerzonych. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

@huzarc

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za odpowiedź i odwiedziny pod wierszem. Pozdrawiam Cię.

Pan Ropuch

Pan Ropuch

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Somalija Temat jest temat. W sam raz na poemat albo i dwa 

któż do tego głowę dziś ma. 

 

z pewnością nie Pan Ropuch, w ośmiomiliardowej rodzinnie gdzie samolubność, zachłanność i niezrozumienie grają pierwsze skrzypce, Bieda ma nieograniczone pole do popisu. Każda szczęśliwa rodzina wygląda tak samo, nieszczęśliwa zaś na miliony tfu... miliardy różnych odsłon i sposobów. 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Somalija

Somalija

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie mam mowy o spadaniu, zrobiłam dziś trochę kilometrów i dotleniłam się, i czuję się szczęśliwa

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Hmmm, tak mi podpowiada intuicja, ale co mi chce powiedzieć tego nie wiem. Może, to przez włosy, bo masz bardzo ładne a wciskasz je pod czapkę... 

 

W każdym razie dziękuję za odwiedziny .

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ten gorszy Chris Isaak

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Linda i Chris jako punkty odniesienia dla wewnętrznych demonów? Świetne  zestawienie. Bardzo stylowy smutek. 
    • Poet Ka
      Wyprzedaż wspomnień.

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      , fajne!
    • Berenika97
      inwentaryzacja

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Dla mnie tu jest  ukazana bliskość z drugim człowiekiem jako proces biologicznego „zakażenia”. Ta obecność jest toksyczna, twardnieje jak wapno - podmiot liryczny jest zakładnikiem we własnym ciele, które zostało skolonizowane przez pamięć o kimś innym. Wywołuje kliniczne wrażenie - jak fizjologiczny rozkład, jak stan zapalny. Świat kurczy się do rozmiarów ciała, a potem zapada się jeszcze głębiej. Zakończenie to jakby walka o siebie - „Wykrztusić siebie do czysta” - brzmi jak krzyk kogoś, kto tonie we wspomnieniach. A puenta - to lęk przed tym, że można utracić siebie.   Bardzo niepokojący wiersz zbudowałeś tym razem, jak biochemia uczuć. Robi wrażenie. 
    • Sekrett
      Uczysz

      Przez Sekrett · Opublikowano

      Oj, miewałam tak. Nie lubiłam tego uczucia. Czułam się słabo. Z czasem dopiero polubiłam - kiedy zrozumiałam, że najlepszą obroną jest atak ;)
    • LessLove
      DWOJGA IMION

      Przez LessLove · Opublikowano

      Ona jest jedna, dla mnie i dla ciebie. Dwie twarze ma i obie prawdziwe. Nasza doskonałość, to świętokradztwo, Bo święte życie dane człowiekowi.   I nam nie wolno nigdy przestać marzyć    Bo tu  jesteśmy dla ludzkiej miłości, Dawania, brania, tęsknoty, zazdrości. To On nas stworzył ludźmi - aniołami, Dla cnoty i grzechu,  dla bólu, rozkoszy. I On, nie w porę, przyjdzie nas osądzić.   Dla rozgrzeszenia i dla ukochania Bierzmy z miłością, bo oddamy z duszą, Gdy przyjdzie pora, wtedy Jego wola Na miłosierdzie lub na sprawiedliwość. Z miłości jesteś i do niej powrócisz   Nie wstydźmy się swych błędów,  (w piosence to Ref. x3) Dziękujmy za porażki, Chciejmy kochać jak człowiek, A śnijmy jak anioły. Kajdany nośmy z dumą, Dla wyzwolenia łaski.   Z  obu Jej imionami, Eros – Agape, Pozostańmy wierni losowi człowieka. Żadnego z nich nie wolno się wyrzekać.     [Wybaczcie mój sentyment do gitary elektrycznej i niekanoniczną aranżację dla poezji. Grałem i czasem gram „na wiośle”, ale na co dzień tylko akustycznie. Nagranie z AI, koprodukcja moja. W piosence zmieniłem kilka sylab, bo tak lepiej zabrzmiały]  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...