Getto

[Nikodem Adamski]

Tak wiele czytałem o ludzkim cierpieniu

tak mnóstwo depresji w smutnych statystykach

powoli brakuje ludzi, którzy mogliby zachorować

na choroby narzekające nieustannie na wakat

 

Tyle ran, bólu, wszędzie się o nim mówi

lecz gdy wychodzę na ulicę

wszyscy uśmiechnięci

zadowoleni

spełnieni

gdzie więc

przeklinający dzień swych narodzin?

 

Czy dostali od kogoś szlaban na spacer?

A może zamyka się ich w miejscu nieznanym?

Czy pracują gdzieś w ciemności z dala od ludzi?

Spotykają się w gettach, gdy zapada zmrok?

A może są fikcją i ja tylko cierpię?

[Sylwester_Lasota]

Pozdrawiam Cierpliwy Człowieku :).

Z uśmiechem nawet w cierpieniu jest lepiej, a smutek i malkontenctwo, to szatańska rzecz.

[Marek.zak1]

Zostali, bo są w szpitalach, lub nie mogą chodzić przez chorobę, czy ułomność. To są ci prawdziwi cierpiący, reszta ma takie choroby powiedzmy lajtowe, personalne rozkminy itp. i jak wychodzi słońce, zje ciastko, czy wypija setkę, to przechodzi. Sorry za szczerość. 

Edytowane 16 Sierpnia 2021 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - są tylko pilnuje ich samotność - 

                                                                          Pozdr.

[GrumpyElf]

@Nikodem Adamski Ale czy uśmiech i powierzchowne zadowolenie o czymkolwiek tak naprawdę świadczą? Zdziwiłbyś się ilu ludzi wymęcza się tym codziennym cyrkiem. 

[Czarek Płatak]

Człowiek z depresją rzadziej chce wychodzić z domu. A do ludzi tym bardziej. Tak sobie myślę. 

Pozdrawiam 

[Nikodem Adamski]

@GrumpyElf Jestem tego świadom. Sam nie raz ostatkami sił manipulowałem grymasami swojej tworzy, aby stworzyć chociażby cień uśmiechu.

 

Z doświadczenia wiem, że boimy się, że ludzie nas nie zaakceptują, gdy zdejmiemy maski, gdy okażemy naszą słabość, bylejakość, zmęczenie. Ale dojrzałe osoby zareagują na zdjęcie masek wręcz odwrotnie - na ogół wtedy relacja się pogłębia.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Czarek Płatak A ja tak sobie wiem. W trudniejszych chwilach wyjście z domu było naprawdę sporym przedsięwzięciem. Wszystko poza czterema ścianami domu wydawało się straszne, niepokojące. Człowiek w depresji jest jak połączenie hiperrefleksyjnego starca z zalęknionym dzieckiem. Ooo! Ale mi się to porównanie spodobało. Zrobię z tego miniaturę. ;)