Byle do wiosny

[Antoni Leszczyc]

Czasem wciąż mam apetyt. Mam chęć, by się wgryzać
i siłę, by porażki przełykać bez skargi.
Coś jeszcze we mnie tętni. Coś czasem ożywa
i słowa mi odważne popycha na wargi.

Jeszcze za krawędź sięgam - lecz jest myśl męcząca,
która się we mnie wciera, niczym płaszcz przyciasny:
że się przejem na dobre. I się w sobie skończę,
jak ten mit, co we własnej się nie mieści baśni.

I dość mieć będę złudzeń, i drżeń, i powitań,
i tych wiecznych polowań na głupią nadzieję...
Już dziś się często czuję, jak wino rozmyte:
cierpkie, ale rozlane w zbyt wiele butelek

Czasem wieje z zachodu. Ludziom chce się grzeszyć,
a dzieci pośród bloków znajdują swe cuda...
Ja też znajdę - lub wiosnę przywitam z uśmiechem
rąk na oścież otwartych na obu przegubach.

[III 2005]

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Druga strofa rewelacyjna. Trzecia też, poza winem rozmytym, które jakoś nie brzmi dobrze... ogólnie to jestem pod wrażeniem. Pozdrawiam

Nieśmiertelności i miłości życzy - Nieśmiertelny

[stanislawa zak]

...cierpkie lecz rozlane...cosmi tu nie pasuje,pomyśl . ciekawe porównania ( z autopsji?)pozdrawiam nie rozmywając słów

[Joanna_W.]

Znowu z nadzieją. Tak młodzieńczo i świeżo.
Podoba mi się od wczoraj.

A.

[Joanna_W.]

ps. wczoraj to dzisiaj w nocy (dla jasności perspektywy)

[Piotr Sanocki]

Rzeczywiście ładny obrazek. Forma wydaje trzymać się kupy. Mnie jednak zatrzymał trzeci wers drugiej zwrotki. Troszkę ciężko się czyta - chyba można pokombinować? ;)

Ładne zakończenie - takie radosne i z uśmiechem :)

Pozdrawiam serdecznie

[Antoni Leszczyc]

Ja wiem, czy tak wiele tu nadziei? :) Wiosny i owszem - wiosną wszak świat "zwykł zielenić się na śmierć", jak śpiewał, wcale nie zielony, Grabaż. Ale nie wprowadzajmy minorowych nastrojów, po komentarzach zrobiło mi się przyjemniej :)

A że przyjemniej, to i zakończenie takie rozradowane :)

Nad trzecim wersem drugiej pomyślę, mnie też coś miejscem zgrzyta. Co do tego porównania: jak się wino na zbyt wiele rozleje butelek, to moc swoją traci - a kwaśne jest nadal. Co zaręczam własnoręcznie, pozdrawiając armatora żeglugi jeziornej, który nam zeszłego lata serwował pewne trunki :)

Dzięki Wam wszystkim za komentarze. Izo - dzięki w szczególności :)

Pozdrawiam, Antek

[Napolion Naparstek]

Zmieniłbym :
jak mit, co we własnej się nie mieści baśni = jak ten mit co we własnej nie mieści się baśni
Już dziś się często czuję, jak wino rozmyte: = Niekiedy tak się czuję jak wino rozmyte
cierpkie, lecz rozlane w zbyt wiele butelek = cierpkie, chyba rozlane w zbyt wiele butelek

Poza tym bardzo mi sie podoba.:) Pozdrawiam. NN