NA DWORCU

[WarszawiAnka]

 

 

Pomiędzy walizką i torbą podróżną

mijają sekundy, minuty, godziny;

czy to z mojej własnej, czy też z cudzej winy

czas płynie na darmo, czas biegnie na próżno?

 

Bo nie ma pociągu, pociągu wciąż nie ma,

więc brodę podpieram rękami obiema

i w dal się wpatruję, pasma myśli snuję,

i tak jak potrafię nadzieję ratuję.

 

Dokoła podróżni siadają i wstają,

a ja w popłoch wpadam: czy stać mnie na bilet?

Jest czas, jeszcze zdążę, gdzieś kupię za chwilę...

A oni znikają, walizki turlają...

 

Bo nie ma pociągu, pociągu wciąż nie ma,

nadziei się chwytam rękami obiema

i czuwam, i czekam, zwątpienie odwlekam,

jeszcze nie żałuję rozlanego mleka.

 

Ten tor skądś tu wiedzie – i dokądś prowadzi:

z zamglonej przeszłości we mgłę przeznaczenia;

straciłam – czy nie ma już nic do stracenia?

Czy ktoś mi gdzie wsiąść i gdzie wysiąść mam zdradzi?

 

Bo nie ma pociągu, pociągu wciąż nie ma,

tęsknoty się chwytam rękami obiema

i czuwam, i czekam, i rozpacz odwlekam,

a życie przemija, a życie ucieka.

 

 

 

 

 

Edytowane 15 Grudnia 2020 przez WarszawiAnka
korekta (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Bardzo poruszające. Tak ma wielu, czeka a szansa na pociąg coraz mniejsza. Po "Tego już nie ma" Twój najlepszy wiersz. Pozdrawiam. 

[tetu]

WarszawiAnko, powiem tak:
Bardzo różnie rozłożone rymy, ale czyta się super, zwłaszcza na głos. Wtedy można wszystkie smaczki wyłapać. Powtarzalność niektórych wersów świetnie dynamizuje tekst, nie ma w nim uczucia odklepania. Naprawdę mi się podoba. Dobra robota. Pozdrawiam.  
 

[Gabrys]

co  tu jest pokręcone 

nie dociera do mnie 

[joanna53]

może to nie ta stacja,

życzę miłego wieczoru.

[Gość Radosław]

Bardzo namiętny wiersz, bardzo.

 

Wyobraziłem sobie kobietę w beżowym prochowcu, czekającą na dworcu zachodnim, albo w Katowicach.

Długie włosy i przebijające przez oczy uczucia. 

 

Nic tylko podejść. 

 

Pozdrawiam  

[WarszawiAnka]

@Marek.zak1 : Dziękuję za Twój głos. :)

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo dziękuję - cieszę się, że wiersz wywołał u Ciebie taki oddźwięk. Jednocześnie jestem zaskoczona opinią, że tak wysoko go oceniasz w stosunku do innych moich wierszy... A co do czekania - długo by mówić...

 

Pozdrawiam

 

 

[Gość Franek K]

Jest klimat w Twojej opowieści, ale dwa miejsca Aniu...

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie lepiej "Gdzie wsiąść i gdzie wysiąść, czy ktoś mi doradzi?"

 

 

A ja w popłoch wpadam, czy kupiłam (gdzie dałam swój, czy stać mnie na) bilet?

 

Nie byłoby zgrabniej?

 

Pozdrawiam. FK.

[WarszawiAnka]

@tetu : Dziękuję za Twój głos. :)

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo dziękuję za tak pozytywny odbiór. :) Ucieszyło mnie czytanie na głos - to świadczy o zaangażowaniu Czytelnika. :)

Lubię powtórzenia jako środek stylistyczny - miło mi, że zauważasz ich funkcję. 

 

Pozdrawiam :)

 

 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli nie dociera, to pewnie nie masz takich doświadczeń. :)

 

Pozdrawiam

 

 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Słuszna uwaga - może Peelka powinna najpierw odbyć podróż na inny dworzec?

 

Dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo dziękuję za refleksje. :)

Ten wiersz jest pełen emocji, ale chyba sama nie odważyłabym się go nazwać namiętnym... Cieszę się, że tak go postrzegasz. Jednak oko Czytelnika patrzy z innej perspektywy...

Cieszy mnie też, że wiersz wywołał taki plastyczny obraz. W beżowym płaszczu też Peelka czekała. Z długimi włosami, i ze związanymi też. 

Czy ten, który podchodzi wie, do którego pociągu należy wsiąść? 

 

Pozdrawiam

 

 

 

[Gość Radosław]

@WarszawiAnka Do tego z najdłuższą trasą;)

[iwonaroma]

Piękny, klimatyczny wiersz. Dodając do tego skojarzenie Radka - klimat jak w kinie Bergmana :) 

[huzarc]

Niektórzy czekają na pociąg, inni nim powożą... pozdrawiam :)

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To sprawa indywidualna, poza tym jest bardzo prawdziwy, bo mnóstwo ludzi czeka na pociągi, waha się, wsiada do niewłaściwych, chce wysiąść, a nie może, a czas leci. i tak dalej, a tylko prawda poraża. Pozdrawiam

Edytowane 15 Grudnia 2020 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję, cieszę się, że doceniasz klimat. :)

 

Co do pierwszej uwagi, zależy mi mi na pozostawieniu słowa "zdradzi", bo sugeruje to ujawnienie jakiejś tajemnicy.

Co do drugiej - masz rację: "czy stać mnie na bilet" jest bardzo właściwym wyrażeniem. Zmieniam. :)

 

Pozdrawiam

 

 

[WarszawiAnka]

@Antoine W : Dziękuję za Twój głos. :)

 

 

[WarszawiAnka]

@Dag : Dziękuję za Twój głos. :)

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za refleksję. :)

Trzeba jednak uważać, by przemyślenia nie blokowały działania...

 

Pozdrawiam

 

[WarszawiAnka]

@dot. : Dziękuję za Twój głos. :)

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za refleksje. Szczególnie pierwsze zdanie dało mi do myślenia. 

To prawda, że decyzja należy do nas, a pociąg może nie zawieźć nas daleko...

 

Czytanie jest często wstępem do pisania. :) 

 

Pozdrawiam