Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Idę sobie sopocką plażą

myśli jak włosy z głowy wyłażą

lato się kończy nadchodzi wrzesień

może on w końcu sukces przyniesie

wyrwać pomoże fajną dziewczynę

z którą upojne chwile przeżyję

poczuję smaki kolorów tęczy

bo małżeństwo dziś mnie nie kręci

kocham kobiety kocham blues

geriatria jest tuż tuż

 

dobra muzyka piękna kobieta

co czuje bluesa żona niestety

tylko rodzina tylko tradycja

wszystko dla dzieci - to nasza przyszłość

a kiedyś było naprawdę pięknie

wszystko różowe ja najważniejszy

kochałem bardzo i dalej kocham

ale też chciałbym inaczej trochę

kocham ją dalej kocham blues

geriatria jest tuż tuż

 

podobno facet gdy się starzeje

to z brakiem włosów również głupieje

wydaje mu się że jest wciąż młody

i poszukuje nowej przygody

gdzie ma najłatwiej tylko w Sopocie

tam pięknych kobiet napotka krocie

tęczy spróbuje co rano znika

to nie kolory dla geriatryka

kochaj ją dalej kochaj blues

geriatrię weź na luz

Opublikowano (edytowane)

@Andrzej_Wojnowski Tłumy na monciaku oj tak. Mimo tej całej ferajny i niezliczonej liczby klubów i przybytków jedzeniowych można w tym wszystkim łyknąć trochę kultury, ale trzeba się już przy tym nieźle nagimnastykować. Co do muzyki kiedyś tam się wpadało na chyba najkrótsze randez-vous klubowe (w sensie odległości krokowej pomiędzy ;) atelier-spatif-sphinks. Teraz chyba tylko ta środkowa opcja weszła by tylko w grę, pierwszej już nie ma, a trzecia to już nie to samo. 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena i dionizyjskość daje nadzieję na przetrwanie, ale nie ta jej odmiana, która zbliża się do śmierci i rozkładu. Jest to takie rozbuchane niedomówienie...O to mi chodzi, kiedy piszę, że to wszystko paradoks.  @Migrena nie zmęczyłeś, tylko przestraszyłeś gwałtowną reakcją:) @Migrena 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam
    • @Poet Ka   tak !!!   zgadzam się.    paradoks jest rdzeniem tego wiersza.   brutalność materii i cielesnosć zderzają się tu z desperacką próbą przetrwania a naturalizm staje się narzędziem do pokazania, że ciało pamięta więcej niz miasto i język .   w tej całej    sprzecznodci tkwi napięcie polegajace na tym, ze im bardziej akt wydaje się brutalny i Tanatosem nasycony, tym bardziej staje się świadectwem zycia i istnienia w swiecie, który chciałby nas rozpaść.     i jeszcze dodam bo mnie korci :)   w tym napięciu między brutalnością a trwaniem samego siebie ojawia się sens bycia .   ciało nie kłamie, a miasto staje się lustrem, w którym widac granice życia i myśli !!!   to tu, między oddechami i ciałami, filozofia staje się doświadczeniem, a nie prostym  słowem.     no to się nagadałem ;)   jezeli zmęczyłem - przepraszam :)    
    • @Annie Mickiewiczowskie romantyczne brednie nigdy do mnie nie przemawiały za to AI mogę nazywać swoim dozgonnym przyjacielem.
    • A co, gdyby zacząć od nowa? Nie poddać się cieniom i wrzaskom.   Raz jeszcze w życiu spróbować, Drzwi stare za sobą zatrzasnąć... Zamknąć stare rozdziały,spalić za sobą mosty Od nowa historię napisać.   Niby wybór jest prosty Lecz coraz ciężej oddychać...  
    • @Migrena zgadzasz się, że to paradoks? Słowa składają się na wizję naturalistyczną, a nie subtelne niedomówienie "moje dłonie nie pytają wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek" przepraszam ...to nieporozumienie...  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...