Zaduszno

[dmnkgl]

Dusza smętnie się snuje pod całunem smogu,
Usmolona w żelazkach i oparach rtęci.
Po dusznych alejczynach bezwiednie się kręci,
Omija suche grzędy betonów odłogu.

 

Przystaje przy witrynie oszklonej soczyście-
Z rodzinnego zapiecka tam leżą fajerki,
Zestaw szachów bez pionka, znad rzeki muszelki
I jesienią zebrane, zasuszone liście.

 

"Graj muzyko! Trwaj chwilo! Ale iść już muszę."
Odwraca się i spluwa na ściekową kratę.
Powietrze zaś tężeje i w krtań gryzie duszę.

 

Wysysa z niej ostatnie przebłyski skrzydlate,
Tak, że nigdy nie wzleci. To co pozostanie,
To codzienne pod szybę jej pielgrzymowanie.

Edytowane 6 Czerwca 2020 przez dmnkgl (wyświetl historię edycji)

[ŻART chili FRASZKA]

Pewnie w drugiej zwrotce czwartym wersie ma być zebrane? Mała literówka. Nieco mroczny i duszny klimat, ale mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się dusza uśmiechnie mimo wszystko. :)

[dmnkgl]

@ŻART chili FRASZKA  Rzecz w tym, że ta dusza się śmieje codziennie i codziennie się uśmiecha. Odebrana została jej prawdziwa radość i na tym polega dramat. Wracanie codziennie pod witrynę nie sprawia, że wyrwie się z tego dusznego miasta. Jest dokładnie odwrotnie.

Pozdrawiam

[Andrzej_Wojnowski]

Akerman to nie jest ale poczytać warto.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam

[dmnkgl]

@Andrzej_Wojnowski  Akerman jest nie do przeskoczenia, a powyższe wykonanie tylko to przekonanie we mnie umacnia.

Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Jeden z lepszych wierszy, które tu czytałem. Żelazko - ma "duszę", te muszelki, wybrakowane szachy, zasuszone liście, zobrazowanie Duszy ludzkiej przenika przez te atrybuty martwej natury. Pięknie! 

[Gość Franek K]

Ale sonet walnąłeś! Aż mnie przytkało. Brawo!

[dmnkgl]

@Tomasz Kucina  @Franek K

Dziękuję serdecznie!