Embrion

[Mika Laruzo]

Zanurzyłem się w ciszę
jak miłośc w niebyt.
Skryłem w najdalszy kąt łona.
Chciałem otworzyć przestraszoną powiekę,
za nią nie było oka.
Chciałem utopić się w twoich wodach,
byś mi nie miała za złe , że żyję.
Pływałem w nich całą garstkę czasu-
przykro mi- to mnie nie zabije.
Ktoś jak brzask wdarł się
w noc mego bytu.
Wyrwał mi rękę ,
wyrwał mi nogę.
Teraz już nigdy cię nie przytulę ,
nigdy nie pójdę w daleką drogę.

[Pansy]

error

[Archie_J]

Bardzo mi się podoba. Sposób ujęcia jest bardzo dobry. Może trochę dosłownie, ale ciekawie.
pozdr
Ariel

[Mika Laruzo]

Serdecznie dziekuje za takie przyjecie tego tekstu.Doslownosc nie jest w nim bezcelowa.Pozdrawiam i zapraszam do dalszych komentarzy moich wierszy:)

[pan_ktotam]

dosłowność w tym przypadku - coś w stylu embrionalnego "gu-gu"??? czy może źle kojarzę?


/ktotam..

[Mika Laruzo]

Dobrze pan kojarzy. to przeciez embrion jest podmiotem w tym przypadku. czyzbym uslyszala nute ironii w glosie?pozdrawiam i czakam na odzew:)

[pan_ktotam]

nutę ironii? oh, ależ....

a wracając:
wizja to doprawdy...
ah, doprawdy...
:)

/ktotam

[Faramir]

Podoba mi się. Dosłowność fajna, lubię taką. Specjalnie (w mym mniemaniu) otulona w ironiczno-zmylający płaszczyk przenośni... Znam z autopsji, dlatego może lekko nadinterpretuję :)
Ogólnie to pozytywnie.
Pozdrawiam, Jędrzej