Osobliwość

[Wędrowiec.1984]

Osobliwość

 

Czy kiedyś Cię odwiedzę w mej przyszłości dalszej

By móc podziwiać piękno i potęgę Twoją,

Co czasu i przestrzeni są zakryte zbroją,

I nie ma we wszechświecie zagadki wspanialszej?

 

Nie umknie nawet światło spod Twego władania,

Bo Słońc martwe oblicza w horyzoncie zdarzeń

Zostają już na wieki pozbawione marzeń

I mrok odtąd świadectwem śmierci panowania.

 

Gdy długo tak rozmyślam nad gwiazdą upadłą,

I wiem, że żywot iskrą, podpalonym lontem,

Co prędko się wypala gonitwą zajadłą,

 

To wiem, że me pragnienie wielkim jest afrontem.

Lecz wzniosę w chwili śmierci kurtynę opadłą,

I ujrzę świat przykryty zdarzeń horyzontem.

 

---

 

Edytowane 10 Lutego 2019 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

@pomaranczowy.kot @Jacek_K dziękuję za punkciki. :)

[WarszawiAnka]

Wiersz metafizyczny, niełatwy w odbiorze, ale takie lubię. :) Podoba mi się postawa Peela.

Fascynuje mnie horyzont zdarzeń.

 

Pozdrawiam

[Wędrowiec.1984]

@Justyna Adamczewska dziękuję za punkcik. :-)

 

@WarszawiAnka również dziękuję :-) Horyzont zdarzeń jest fascynujący. Kiedyś rozmawiałem w pracy o takiej rzeczy: Jeśli będę miał możliwość po śmierci by zapytać Boga o cokolwiek zechcę to na pewno zapytam o to jak wygląda wszechświat za horyzontem zdarzeń! :-)

[Wędrowiec.1984]

@pomaranczowy.kot dziękuję za serduszko :-)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zakończenie b. niezwykłe. Zresztą cały wiersz mi się podoba, choć, np, nie bardzo mi pasuje:

 

To mi nie koreluje jakoś z pierwszym mym cytatem, brak trochę spójności. 

 

I jeszcze

 

Tego nie pojmuję za bardzo. J. 

 

Powróciłam do wiersza, bo nie dawał mi spkoju. 

 

 

[Wędrowiec.1984]

A no widzisz... postanowiłem w tym wierszu opisać jedno z wielu swoich marzeń. Chcę się dowiedzieć jak wygląda osobliwość czarnej dziury, ukryta za horyzontem zdarzeń. Niestety zobaczenie osobliwości jest fizycznie niemożliwe z uwagi na własności samej czarnej dziury więc tak sobie pomyślałem, że może zapytam o to Boga kiedy umrę. ;)

 

W ogóle takich pytań mam już kilka uzbieranych. ;)

 

...odnośnie śmierci panowania: kiedy coś przekroczy horyzont zdarzeń czarnej dziury to już nie ma odwrotu, bo za owym horyzontem prędkość ucieczki przekracza prędkość światła. ;)

 

Edytowane 16 Lutego 2019 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Ostatni trójwers wyśmienity. Całość bardzo dobra ze względu na podjęty temat. Pozdrawiam :))

[Wędrowiec.1984]

Bardzo dziękuję za opinię. :)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Horyzont zdarzeń - niezłe określenie, Wędrowcze. Tak operujesz fajnymi określeniami. 

No, nie ma. 

 

Ciekawa jestem, jakie pytania masz uzbierane? J. 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Trochę się tego nazbierało. Może opiszę je w przyszłych wierszach. ;)

[Wątpiciel]

Bardzo dobry metafizyczny wiersz. Skojarzył mi się z horrorem science-fiction, który wczoraj oglądałem- "Ukryty wymiar" z 1997 roku. Tam jest motyw czarnej dziury właśnie. 

[Wędrowiec.1984]

@Wątpiciel te tematyka niezmiernie mnie interesuje. ;)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opisz, Wędrowcze, opisz. Warto pisać. Wiesz przecież o tym. J. 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję! :-)

[kot szarobury]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Horyzont zdarzeń jak i osobliwość to terminy zaczerpnięte z opisu czarnych dziur, tak jak jeszcze do niedawna fizycy je postrzegali. Mamy więc tutaj połączenie współczesnej fizyki i romantyzmu. Ostatnio odkryto, że jednak czarne dziury, wbrew pierwotnym przypuszczeniom, wysyłają w przestrzeń energię po połknięciu gwiazdy. Ale to temat do następnych wierszy :)