Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie pamiętam tego wiersza, czy mógłbyś wrzucić tu link do niego?    

 W  takim razie zmieniam tytuł, przepraszam, zrobiłam to nieświadomie. Bardzo dziękuję za serce:) Pozdrawiam

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To miło:) że tak uważasz.

Oczywiście, że dobrze, ale niekiedy zdarzają się zawieszenia w próżni. To taka mała regeneracja, albo jak kto woli resetacja.

Dziękuję za serce:)

 

Opublikowano

Wiersz jest przewrotny, bo Peelka na pewno wie, dokąd i po co jedzie. Zresztą - jest to pora powrotów. A wraca się do kogoś / czegoś. Jeśli ktoś wraca - to ma gdzie / do kogo. Jednak może jednak być zinterpretowany jako egzystencjalny - i mogą się w nim odnaleźć wszyscy ci, którzy nie tylko wieczorem, ale również rano zastanawiają się dokąd i po co jadą...

 

Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Aniu za wnikliwą analizę. Można jeszcze rozpatrywać w szerszym, bardzo już ogólnym zakresie egzystencjalnym: po co? gdzie? dlaczego? 

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @violetta :))

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @iwonaroma   poczułam wiosnę a więc się szwędam bo powałęsać to się boję bo komuś na mnie może przyjść chętka i .... spacerowania będzie koniec :))  
    • @Mitylene sama subtelność
    • w piękny, słoneczny dzień:) ja też zaliczyłam:)
    • @vioara stelelor   Ten wiersz to niezwykle czułe studium nadziei i świadomego budowania szczęścia. Choć osadzony w codzienności , ma w sobie niemal sakralną powagę dzięki powracającemu jak mantra słowu „Jesteś”.   „Jesteś” - to czyjeś istnienie i fundament wiersza. Zmienia postrzeganie świata. Miłość i piękno nie potrzebują egzotycznych scenerii - dzieją się tu i teraz, między betonowymi alejkami. Piękny jest symbol forsycji - przytula policzek do „ostrego wiatru” - to obraz bezbronności, która ma w sobie siłę.   Miłość jest porównana do „słów pod ziemią”, które muszą przetrwać przymrozki. To pokazuje, że uczucie to nie tylko euforia, ale też mocne postanowienie i odporność na trudności. Zakończenie wiersza - „Ten dzień uczynię pięknym.” - to deklaracja sprawstwa. Podmiot liryczny nie czeka biernie na szczęście, ale zamierza je „nawlec na trwałą nić”.   Metafora naszyjnika z „dobrego czasu” sugeruje, że nasze życie i wspomnienia to coś, co sami konstruujemy, dbając o każdy kolejny paciorek (dzień).   To wiersz o drugiej szansie i nowej pamięci - jest bardzo optymistyczny, ale nie naiwny – uznaje istnienie „ostrego wiatru” i „przymrozków”, ale wybiera skupienie na świetle i budowaniu czegoś trwałego. Przepiękny!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...