Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ta czarodziejka gdzież pod spodem

jakie to słodkie przeurocze

o czym chłop myśli - oj nie powiem

niejeden pisze myśli złote

 

zaś jeśli już o żabach mowa

zjadać to jakieś bzdurne chcenia

oj lepiej w pyszczek pocałować

zaraz królewicz świat odmienia

::)))

 

 

Opublikowano

Nieźle, nieźle,

lubię gdy Ci się pióro wyostrza :))

Ale:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w tych dwóch wersach zmieniałabym szyk zdania, na:

 

"w mamidłach mogę (...)"  i "uroki rzucam (...)",

bo się na moje ucho coś zacina :)

 

Pozdrawiam :)))

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Deoni, pomyślę jeszcze, dzięki za pomysł i podpowiedź,

mnie tam mówiąc szczerze nic się nie zacina.

Poczekam jeszcze, jeśli pozwolisz, może inni czytelnicy dołączą jakieś propozycje

tymczasem dziękuję za wnikliwość :)

Opublikowano

Witam   serdecznie mimo upału który  zaczyna powoli dokuczać  zwłaszcza mi.

A co do wiersza   - został potraktowany tak jak na to zasłużył czyli dobrze.

Więc ja nie będę odstawał i też się do pochwał przyłączam.

                                                                                                           Troszkę chłodu życzę i uśmiechu.

                                                                          

 

Opublikowano

Ala jak zawsze w formie, nawet upały nie przeszkadzają.

 

                                                                                                                                  pozdrawiam

Opublikowano (edytowane)

Jam nie lękliwy, bo na rozkazy
gdy skreślę znaki, coś wymamroczę
z cieni wyłażą duchy i gady,
cmentarne baby, czarty, utopce.

 

Mam mandragorę, łkała jak dziecko, 
kiedy ją z ziemi wyrwałem nagle, 
czarną jagodę mam, no i blekot, 
z których magiczne likwory warze. 

 

Księżyca światło, hukanie sowy, 
leśne ostępy i oczerety, 
niech cię prowadzą do mej chudoby, 
jeśli mnie kiedyś zachcesz odwiedzić. 

 

Edytowane przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Simon Tracy   Duch szlacheckiego jeźdźca, który gna przez wieki na koniu pod dom córki z fotowoltaiką - niezwykła fantazja. No i są elementy osobiste - rodowe. :) Mój ulubiony moment- gdy ojciec z szablą prosi o kawę zamiast miodu pitnego, bo XXI wiek to nawet dla duchów ciężkie czasy pod tym względem. A może Maria Antonina miała taką wizję? Świetny tekst!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :)) Sceptyk jak kwas solny ;) Dzięki     
    • Na plaży było pusto i głucho  jak oko wykol. Fale oceanu płonęły, pomarańczowym ogniem  schowanej do połowy tarczy słońca. Mógłbym skoczyć w ten magiel żywiołów i odejść wreszcie  bez cienia winy, kary czy wspomnień. Zatopić wreszcie swój wrak w potędze posejdonowego królestwa. W oku cyklonu z którego nie wyjdę choć na krok.     Moje ślady są tak niewidoczne. Odciskają się ledwie  w zimnym i mokrym piasku. Nie to co blizny zadane przez ludzi i siebie. Skrwawione przeguby i ramiona. Rozbite, umysł i serce. Po kontakcie z naturą człowieka. Idę spokojnie ku spienionym falom. Mijam skruszałe  i zalane powodzią słonych łez, zamki na piasku. Kiedyś byłem ich budowniczym,  potem nadzorcą aż wreszcie obrońcą. Straciłem je wszystkie. Jeden po drugim. Teraz są tylko ruiną a zarazem żywym pomnikiem mojej klęski.     Marzyłem tylko o separacji od świata. A świat odpłacił mi wojną. Wygrał. Zamęczył jednostkę setką problemów, tysiącem spraw  i milionem bez ideowych rozmów. Zniszczyli mnie  i nawet nie usłyszałem słowa przepraszam. Bo jak można tak żyć? W mroku, nędzy, upadku. Depresji wszelkich inicjatyw. Pogrzebie witalności i pochwale marnej śmierci. Zostałem przez nią powołany. Nie do życia w zakłamanym stadzie.     Lubię plaże. Są jak ja. Dzikie i odseparowane. Samotne i ciche. Zalane, przypływem rozpaczy. Odkryte, odpływem racjonalności. Błąkam się jak okręt  pozbawiony zbawczego światła latarni.     Wchodzę czasami na klif, górujący nad zatoką Nocny wiatr,  popycha mnie  ciepłym objęciem ramienia ku przepaści. Na plaży iskrzą ogniki dusz. Życiowych rozbitków. Skacz i poczuj wolność. Jak my. Jak nam podobni.     Obiecuje im, że jutro skoczę  lecz dziś chcę wrócić do domu. Pić i pisać. Zmazać swój strach i ból. Otrzeć łzy bezwartościowym wierszem. Odwracam się i biegnę. Mgła powstała nad zatoką, unosi mnie w swych gęstych kłębach. Eskortując bezpiecznie  do samych drzwi.    
    • @KOBIETA   Piękna liryka!   Anomalia nigdy nie stanie się przełomem, jeśli druga strona pozostaje niezmienna. Można zmieniać dni na noce i noce na dni, ale jeśli ktoś nie chce połączyć dłoni - splot pozostanie tylko marzeniem. 
    • @MIROSŁAW C.   Od Golgoty przez obmywanie stóp po "policz do trzech" - jak droga przez mękę do zmartwychwstania. Piękna nadzieja ukryta w tym "nastąpi".
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...