Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


choć z różnych krain pochodzimy
rożne mamy nazwiska i imiona
do jednej rodziny należymy
czy się to komu podoba czy nie

w jednym nawiasie się mieścimy
w różnych Bogów możemy wieżyc
kochać swoje matki i swych ojców
podziwiać to co jest tego godne

to nic że różni się nasza mowa
w czasie bólu się rozumiemy
mimo że dzielą nas zasieki i mury
wszystko o sobie dokładnie wiemy

nas wszystkich własnością niebo
dla wszystkich słońce i księżyc
każdy ma prawo do swej mogiły
która wspomnieniem życia jest

do którego mamy wyłączne prawo
było i jest tylko naszą własnością
po którą inni wyciągali swe łapska
lecz prędzej czy później przegrywali

bo ludzkość to jedna wielka rodzina
która prędzej czy później ale na pewno
głośniej niż nam się to tylko wydaje
o prawdę do zachłannych świata zawoła
Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar
Talarku ładnie prawisz,Twój wiersz skojarzyłam z wierszem
Czesława Miłosza;


Który skrzywdziłeś

Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się kłonili
Cnotę i mądrość tobie przypisując,
Złote medale na twoją cześć kując,
Radzi że jeszcze dzień jeden przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta.
Możesz go zabić - narodzi się nowy.
Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świat zimowy
I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Opublikowano

Waldemar, ja jestem prosty człek i dla mnie "wieżyc" to po prostu błąd ortograficzny. Podejrzewam swoim drugim ja, że nie o to chodzi, ale wrażenie pozostało. Tyle o drobiazgu, a poza tym trafia. Celnie i bardzo trafia.

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar
to nie cuda, chyba że cudem będzie to, że ludzie w końcu i wreszcie (szybko, jak szybko) nie wytrzymają złego traktowania. a bo dotyczy jednej rzeczy, czy instytucji upodlających ludzi, ale co nie zmienia faktu/przyczyny, że ludzie sami sobie są najbardziej winni :)

Opublikowano

@WiJa

Witam ponownie


@Waldemar_Talar_Talar
to nie cuda, chyba że cudem będzie to, że ludzie w końcu i wreszcie (szybko, jak szybko) nie wytrzymają złego traktowania. a bo dotyczy jednej rzeczy, czy instytucji upodlających ludzi, ale co nie zmienia faktu/przyczyny, że ludzie sami sobie są najbardziej winni :)


No właśnie WiJa - może kiedyś przejrzą na oczy - wieże w to mocno .
A jak wiadomo wiara czyni cuda ...
Jeszcze raz dzięki za czytanie .
Ślę ukłony z pogodnego rejonu na tę chwile

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ten tekst ma w sobie coś z literackiego snu - rzeczywistość jest konkretna i materialna, ale pod powierzchnią cały czas otwiera się coś niepokojącego, niemal metafizycznego.   Najlepsze jest to, że napięcie budowane jest przez drobiazgi: brzęk, kurz, bibułowe wersy. Dzięki temu końcowa 'przepaść' nie brzmi jak ozdobna metafora, tylko jak nagłe odsłonięcie czegoś, co od początku było.  
    • To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
    • Najmocniejsza rzecz w tym tekście polega na tym, że gwara nie brzmi jak ozdobnik ani folklorystyczna dekoracja, tylko jak naturalny sposób odczuwania świata — dzięki temu obrazy mają w sobie coś bardzo pierwotnego i 'ziemskiego'. A końcówka z pytaniem 'czy Tobie nie jest zimno?' nagle wyprowadza tekst z pejzażu i robi z niego wiersz o nieobecności oraz pamięci; wtedy cały wcześniejszy krajobraz zaczyna wyglądać jak próba ogrzania kogoś samym językiem.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...