Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kwiecień powitał początek wiosny
nieśmiało zieleń znacząc na krzewach
a kolorowy dywan krokusów
biel przebiśniegów głośno wyśmiewa.

Ptaki śpiewniejsze już od poranka
wabią się w parkach zanim aleje
rozjaśni światło dzienne a słońce
po chłodnej nocy lekko przygrzeje.

Ludzie też bardziej rozweseleni
a wokół niesie się ton radosny
bo się zakończył tak zwany etap
gdy się mówiło byle do wiosny.

Teraz jedynie ci, którym spieszno
lub już im zbrzydła zielona szata
na razie cicho a potem głośno
będą krzyczeli byle do lata.

Opublikowano

@WiJa

Jeszcze po zimie człowiek niemrawy
z każdym dniem wiosny nabiera wprawy
gdyż słońce z niego gnuśność wypiera
i wraz z przyrodą bonusy zbiera
bo tyko patrzeć, kiedy od strzały
Amora spadnie owoc dojrzały,
który zakwili wkrótce radośnie
a wszystko dzięki uroczej wiośnie.

pozdrawiam
HJ

Opublikowano

@Henryk_Jakowiec

Witaj Henryku - fajnie że akurat dziś wkleiłeś ten pełen optymizmu wiersz .
Na dworze słoneczko grzało i ptactwo wesoło śpiewało .
Dopasowany w samą porę .
Kłaniam się nisko

Ostatnia zwrotka mądrością przemawia
bo jak mówi stare jak świat przysłowie
jeszcze się nie urodził nikt taki który
by wszystkim dogodził miły Henryku

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Gdyby wszystko było równe
i jak szpachlą wygładzone
długo bym się zastanawiał
którą z dziewcząt brać za żonę

i tu ukłon w stronę stwórcy,
że tak świat urządził chytrze
iż dostrzegam tę jedyną
nawet gdybym był po litrze

bowiem nie ma dwóch jednakich
oczu, ust i reszty ciała
nawet bliźniąt nie ma równych
i w tym jest przyjemność cała.

Pozdrawiam
HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
    • Najmocniejsza rzecz w tym tekście polega na tym, że gwara nie brzmi jak ozdobnik ani folklorystyczna dekoracja, tylko jak naturalny sposób odczuwania świata — dzięki temu obrazy mają w sobie coś bardzo pierwotnego i 'ziemskiego'. A końcówka z pytaniem 'czy Tobie nie jest zimno?' nagle wyprowadza tekst z pejzażu i robi z niego wiersz o nieobecności oraz pamięci; wtedy cały wcześniejszy krajobraz zaczyna wyglądać jak próba ogrzania kogoś samym językiem.  
    • To ciekawy tekst, bo nie próbuje wybierać między legendami, tylko pokazuje, że polska tożsamość została zbudowana właśnie z nieustannego sporu - Piłsudski i Dmowski są tu bardziej dwoma żywiołami niż przeciwnikami. Najmocniejsze są momenty, gdy wielka historia nagle pęka w osobiste pytania 'dlaczego' - wtedy patos przestaje być pomnikiem, a zaczyna brzmieć jak prawdziwy ludzki koszt niepodległości.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...