Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kwiecień powitał początek wiosny
nieśmiało zieleń znacząc na krzewach
a kolorowy dywan krokusów
biel przebiśniegów głośno wyśmiewa.

Ptaki śpiewniejsze już od poranka
wabią się w parkach zanim aleje
rozjaśni światło dzienne a słońce
po chłodnej nocy lekko przygrzeje.

Ludzie też bardziej rozweseleni
a wokół niesie się ton radosny
bo się zakończył tak zwany etap
gdy się mówiło byle do wiosny.

Teraz jedynie ci, którym spieszno
lub już im zbrzydła zielona szata
na razie cicho a potem głośno
będą krzyczeli byle do lata.

Opublikowano

@WiJa

Jeszcze po zimie człowiek niemrawy
z każdym dniem wiosny nabiera wprawy
gdyż słońce z niego gnuśność wypiera
i wraz z przyrodą bonusy zbiera
bo tyko patrzeć, kiedy od strzały
Amora spadnie owoc dojrzały,
który zakwili wkrótce radośnie
a wszystko dzięki uroczej wiośnie.

pozdrawiam
HJ

Opublikowano

@Henryk_Jakowiec

Witaj Henryku - fajnie że akurat dziś wkleiłeś ten pełen optymizmu wiersz .
Na dworze słoneczko grzało i ptactwo wesoło śpiewało .
Dopasowany w samą porę .
Kłaniam się nisko

Ostatnia zwrotka mądrością przemawia
bo jak mówi stare jak świat przysłowie
jeszcze się nie urodził nikt taki który
by wszystkim dogodził miły Henryku

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Gdyby wszystko było równe
i jak szpachlą wygładzone
długo bym się zastanawiał
którą z dziewcząt brać za żonę

i tu ukłon w stronę stwórcy,
że tak świat urządził chytrze
iż dostrzegam tę jedyną
nawet gdybym był po litrze

bowiem nie ma dwóch jednakich
oczu, ust i reszty ciała
nawet bliźniąt nie ma równych
i w tym jest przyjemność cała.

Pozdrawiam
HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Simon Tracy   Niesamowity tekst! Obraz ciała i psychiki jako rozpadającej się maszyny działa tu wyjątkowo sugestywnie. Bardzo mi się podoba! 
    • @hollow man @hollow man Mamy tu chłopca/ nie mężczyznę / ukazanego w różnych maskach. Pokazuje je na zmianę. Sam tytuł jest także sugestywny.  W pierwszym czytaniu ;)  zinterpretowałam w formie zbliżonej do @Berenika97. Za drugim razem zwróciłam uwagę na budowę.  Mamy tu 12 wersów o tym jak zakłada maski. Zmienia swoje rolę  pod konkretną sytuację, testuje granice.  W ostatnich wersach pojawia się powtórzenie słowa" prawdziwy". Zastanawia mnie czemu tylko wtedy jest taki. To nie jest oczywiste. Można to odczytać tak, że faktycznie tylko przy niej nie pozuje.   Moim zdaniem można to także odczytać tak, że " prawdziwie smutny " ,  "prawdziwie radosny " to podkreślenie.  Myślę, że gdyby faktycznie był prawdziwy to nie musiałby udowadniać tego jak bardzo umie być nieprawdziwy dla innych .  Tu z kolei można to znów odwrócić,  że puenta jest prawdziwa a pozostałe wersy są pozą.  Uważam, że można by to porównać do kameleona emocjalnego, który zmienia swój " kolor" emocji pod konkretną sytuację lub jak tu - osobę. Ma całą gamę masek na różne okazje.  Wiersz pozostawia sporą swobodę interpretacji. Wywołał u mnie refleksję. Dziękuję,  pozdrawiam.   
    • @iwonaroma Bardzo mi miło, dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Masz avsolutną rację, że świat jest niesamowity, zwłaszcza świat przyrody. Szkoda, że go niszczymy. Pozdrawiam.   @aff Dobre wiadomości budują naszą szarą codzienność. Bardzo dziękuję za wizytę i pozdrawiam   @Benjamin Artur  @Rafael Marius  @Poet Ka  @Gra-Budzi-ka Bardzo Wam dziękuję  
    • @A.Between   Śliczny wiersz! Jestem pod dużym wrażeniem! Czy Warszawa symbolizuje każde duże miasto, które Cię rozczarowało? Czy raczej to coś bardziej osobistego? : )  Pytam , bo ja bardzo lubię Warszawę.:) W każdym razie wiersz bardzo mi się podoba! Pozdrawiam.
    • @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to pragmatyczne spojrzenie na upadek imperium i ludzką naturę w obliczu ostateczności. Narrator –żołnierz grecki  w służbie u Persów  widział już zbyt wiele, by oszukiwać samego siebie.  Znowu psychologiczny tekst - niesie uniwersalizm!  Świetny!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...