Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

strażnicy marzeń nie śpią
oni ciągle czuwają
na białych koniach mkną
właścicieli niespełnionych
szukają

chcą im pomóc odnaleźć
drogowskaz który przegapili
chcą by ich marzenia
szybko się ziściły

strażnicy marzeń nie śpią
z czasem się ścigają
podglądają ludzkie sny
po czym je spełniają

_________________
Opublikowano

@Alicja_Wysocka

Dobry wieczór Alicjo - sam nie wiem kiedy - ale coś mnie kusiło by spróbować pisać rymowane - wiem że trudniej jest takie wiersze pisać - wiem że moim do twoich daleko ..
Ale się staram i sprawia mi to przyjemność ...
Nic na siłę - powoli krok po kroku ... może coś z tego wyjdzie .
Pytasz Alicjo co mnie skłoniło - wiersze innych a przede wszystkim twoje .

Spokojnej i miłej nocy życzę

Opublikowano

@cezary_dacyszyn

Witaj Cezary - każde twe odwiedziny mnie cieszą - twoje surowe komentarze
uczą pokory i zmuszają do poważniejszego bardziej rozważnego podchodzenia do pisania .
Cieszę się z twego kom. w który zauważyłem pozytywny odbiór .
Jeszcze raz wielkie dzięki .
Z poważaniem Waldemar

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie, no. Teraz to wyszło tak jakbym się domagała komplementów.
Chciałam uczciwie, a Ty się grzecznie podlizujesz :)
To może ja Ci powiem jak to było ze mną.
Pisałam kiedyś sporo listów, takich które jeszcze wysyłało się w kopertach.
Pewien znajomy miał zwyczaj kończyć każdy list wierszem. Mnie się to bardzo podobało i potem, kiedy odpisywałam, też szukałam jakiegoś pięknego wiersza ze zbiorów, które mam w domu.
Aż któregoś dnia wpadłam na pomysł, żeby napisać swój.
No i tak to się zaczęło :)
Znajomy miał na imię Marek, a dzisiaj pewnie nie ma pojęcia, że to przez albo dzięki niemu.

Dobrej nocy :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN   Nikt nie wie. Ci, co twierdzą że wiedzą najbardziej się mylą. Właśnie dlatego warto płynąć.   Serdecznie pozdrawiam. 
    • @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:)  @andrew   zawsze :) a wczoraj…byłam zmęczona po 12 h pracy:( dziękuję! 
    • @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.
    • @Alicja_Wysocka   To jeden z tych wierszy, które czyta się i czuje, że podglądamy coś bardzo prywatnego - ale autor pozwala. "Mysza dziura", ławka, czereśnia - świat zredukowany do rozmiaru dwojga ludzi. To wiersz-rozmowa, wiersz-wyznanie. "Ze mną się nie pogubisz :)"  - wers w  środku tekstu - rozbrajający, ludzki.   A zakończenie o imieniu, które "już dawno mieszkało" -to przecież cała historia miłości w jednym zdaniu. Nie trzeba więcej. "Resztę dopisze wiatr" -  doskonała fraza. Cała filozofia niedopowiedzenia.  Piękny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...