Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
I
Siadł poeta przy klawiszach
błogi nastrój, błoga cisza
nawet mucha nie zabrzęczy
a poeta? On się męczy.

W monitorze wzrok utkwiony
umysł do cna wytężony
bo bez przerwy w ekran zerka
a tam zero, bo literka

nawet jedna, nawet tycia
nie ma prawa bez użycia
klawiatury i palucha
się pojawić a on słucha

bo w tej ciszy się przebija
podszept weny, napisz, czyja
jest zasługa by powstało
arcydzieło, jakich mało.

II
Pan poeta był pyszałkiem
zapyziałym i bufonem
nie chcąc podnieść zasług weny
rzekł do siebie cichym tonem

skoro wena mi się stawia
i do tego ma żądanie
to ja także się postawię
na dziś koniec i posłanie

wymościwszy jak ptak gniazdko
legł w poduchy i piernaty
i dlatego z tej przyczyny
nie powstały poematy.
Opublikowano

Wena bywa istotą kapryśną,
która często się boczy i gniewa
raz zwiastuje poetom pomyślność
innym razem wysoko na drzewach

albo w chmurach i barwnych obłokach
nie chcąc sfrunąć życzliwie na ziemię
w zakamarkach się kryje i błąka
a co pisać sam człowiek już nie wie….


Serdecznie pozdrawiam Henryku

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek
Jacku ale to jest super w porównaniu do poprzedniego :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zgodnie z oceną dla weny czwóra
a pan poeta za sprawą pióra
skrobnął na papier szereg kulfonów
i oczekując obfitych plonów

popadł w zadumę, potem w sen błogi
ale nie z weną, bo ta mu rogi
poszła przyprawiać z innym poetą
bowiem rozwiązłą była kobietą.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wszak to lato i czas zabaw
i nie myśli nikt o szkole
jednak tatko wciąż mnie karci
mówiąc – nie leń się matole.

Nie na plażę ani w góry
ani na nizinne szlaki
tylko siadaj i coś napisz
choćby dla jaj i dla draki.

To, dlatego położyłem
swoje uszy tak jak trusia
po sobie albowiem chciałem
sprawić radość dla tatusia.

Pozdrawiam
HJ

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kiedyś można było przecież
za cyrograf u szatana
życzyć sobie, aby wena
jak służąca na kolana

padła, po czym bez przymusu
wdzięcznie prowadziła pióro
a poeta jak dyrektor
warsztat swój, współcześnie biuro

omiótł wzrokiem po suficie
i po ścianach, po podłodze
resztę by zrobiła wena
a on tylko dzierżył wodze.

Pozdrawiam serdecznie
HJ

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek

Nic na przymus, z niewolnika
kunsztu siłą nie uświadczy
gdyż jest wprost proporcjonalny
bo gdy pan jest bardziej władczy

wtedy rodzą się opory
zamykają się szlabany
ciemiężyciel, choć jest górą
jednak bywa olewany.

Wenę także trzeba olać
kiedy po dobroci nie chce
choć się jej przychyla nieba
i pod włos leciuchno łechce

ona także ma zrozumieć,
że harmonia i współpraca
daje wynik obopólny
i że po tym nie m kaca.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bądź mi weną a otulę
poetycką wyobraźnią
twoje kształty a na deser
obdaruję cię przyjaźnią

tą dozgonną i najszczerszą
bowiem w wirtualnym świecie
nie ma rzeczy niedościgłych
a więc wszystko dać kobiecie

może liryk, kiedy nastrój
pomieszany z impulsami
wtopi w strofy swoich wierszy
opisanych pragnieniami.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Choćbym i kijem przegonił wenę
i ultimatum twarde postawił
ona cichaczem niepostrzeżenie
wróci bym kunsztem jej się zabawił

i by powstały choćby te rymy
albowiem ona nie cierpiąc próżni
godzi się na to, aby ją brali
wszelakiej maści poeci różni

bo chęć tworzenia jest jej domeną
i ona wszystko to inspiruje
co pan poeta przelał na papier
i dumnie pod tym się podpisuje.

Pozdrawiam Cię serdecznie
HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @TTL Idealne ukazanie przemiany z kochającej kobiety na zniszczoną przez złe doświadczenia femme fatale, z silnie narcystyczną osobowością. Czytając ten utwór, przypomniałem sobie siebie… młodego, niedoświadczonego, który był w stanie poświęcić, oddać siebie… bezgranicznie.    Pozdrawiam serdecznie.
    • @wiersze_z_szuflady dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Najprzedniejszego wina kropelka, Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha, Spłynęła po brodzie dumnego króla, Dziwiąc się pięknu jego oblicza,   Gdy tak bezładnie spadała, Zachwycając się pięknem królewskich szat, Całą jego sylwetkę ujrzała, Widokiem tym do głębi poruszona,   W jednej krótkiej chwili, Ujrzała wszystkich znakomitych gości, Monarchów i dostojników z całej Europy, Królów i arcybiskupów dostojnych,   I wielkim zapłonąwszy zachwytem, Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę, Skąpaną w blasku niezliczonych świec, Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,   Na suto zastawionych stołach, Nie zabrakło najwyszukańszych potraw, Uginały się pod ciężarem mięsiwa, A królowała niepodzielnie dziczyzna,   Widząc kunsztowne złote korony, Zdobiące je krwistoczerwone rubiny, Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich, Towarzystwa czystego złota zażyć,   Widząc lśniące królewskie płaszcze, Najokazalszym futrem podszyte, Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem, Ośmieliła się zamarzyć skrycie,   Widząc wielkie złote misy, Zachwycona blaskiem ich skrzącym, Zapragnęła w sobie go odbić, Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,   Widząc śnieżnobiałe obrusy, Pozazdrościła im ich bieli, Zamarzyła którykolwiek z nich splamić, By na zawsze pozostać tylko z nim,   Lecz mim drgnęła króla powieka, Skończył się krótki jej czas, Była bowiem zbyt maleńka, By dłużej niż króciutką chwilę trwać,   Gdy na posadzkę spadła, W okamgnieniu się rozprysła, Przez nikogo niezauważona, Krótki żywot swój zakończyła…   Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz, Nie znalazła się na kronik kartach, Lecz by nie pozostała zapomniana, Skreślił wiersz o niej skromny poeta...    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Uczta u Wierzynka, obraz Bronisława Abramowicza z 1876 roku.        
    • [w odpowiedzi na wiersz "[kiedy to wszystko się wreszcie skończy]" autorstwa Michał Pawica]   kiedy to wszystko się wreszcie zacznie jeśli kiedyś się w końcu zacznie/skończymy z oduczaniem milczeniem/się od końca   bo język, który został wyrwany z tobą wciąż liczy, że jest w pełni autotomiczny odrośnie jak jaszczurce ogon: gładki, syczący, dwujęzyczny, czerwony bez białej patyny z całym arsenałem smaczków   <za/pomni o czymś takim jak ageuzja>   posmakuje ziemię - znaczy: skosztuje owoców pracy własnych rąk, które były skłonne po/święcić nienaganną aparycję pa/paznokci - to one drapały ziemię po grzbiecie z  którego za/rosło kiedyś inter/pol/e makami z surową rybą i środkiem usypiającym   po/smaku/je słowo z/ja/wy jawa - nie-sen jawa - wyspa java - język post/rzeczy/wistości ob/jawy: cisza jak makiem zasiał   od/smakuje słowo am-am ale brzmi ono jak ostatnia wola skazanego wykrzyczana za/żądana za/rządzana ost/tatni po/osiłek z maka   więc nie pytam o czym/jest ten wiersz jest jak... "zzz" bz/z/zyczenie muchy z/z/zająknięcie snu z/z/zszargane nerwy z/z/zmowa milczenia niech poezja mówi sama za siebie, niech z/z/z poetą dobierze się jak w korcu maku
    • @Berenika97 piękne! dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @LessLove szarmanckie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...