Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
I
Siadł poeta przy klawiszach
błogi nastrój, błoga cisza
nawet mucha nie zabrzęczy
a poeta? On się męczy.

W monitorze wzrok utkwiony
umysł do cna wytężony
bo bez przerwy w ekran zerka
a tam zero, bo literka

nawet jedna, nawet tycia
nie ma prawa bez użycia
klawiatury i palucha
się pojawić a on słucha

bo w tej ciszy się przebija
podszept weny, napisz, czyja
jest zasługa by powstało
arcydzieło, jakich mało.

II
Pan poeta był pyszałkiem
zapyziałym i bufonem
nie chcąc podnieść zasług weny
rzekł do siebie cichym tonem

skoro wena mi się stawia
i do tego ma żądanie
to ja także się postawię
na dziś koniec i posłanie

wymościwszy jak ptak gniazdko
legł w poduchy i piernaty
i dlatego z tej przyczyny
nie powstały poematy.
Opublikowano

Wena bywa istotą kapryśną,
która często się boczy i gniewa
raz zwiastuje poetom pomyślność
innym razem wysoko na drzewach

albo w chmurach i barwnych obłokach
nie chcąc sfrunąć życzliwie na ziemię
w zakamarkach się kryje i błąka
a co pisać sam człowiek już nie wie….


Serdecznie pozdrawiam Henryku

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek
Jacku ale to jest super w porównaniu do poprzedniego :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zgodnie z oceną dla weny czwóra
a pan poeta za sprawą pióra
skrobnął na papier szereg kulfonów
i oczekując obfitych plonów

popadł w zadumę, potem w sen błogi
ale nie z weną, bo ta mu rogi
poszła przyprawiać z innym poetą
bowiem rozwiązłą była kobietą.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wszak to lato i czas zabaw
i nie myśli nikt o szkole
jednak tatko wciąż mnie karci
mówiąc – nie leń się matole.

Nie na plażę ani w góry
ani na nizinne szlaki
tylko siadaj i coś napisz
choćby dla jaj i dla draki.

To, dlatego położyłem
swoje uszy tak jak trusia
po sobie albowiem chciałem
sprawić radość dla tatusia.

Pozdrawiam
HJ

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kiedyś można było przecież
za cyrograf u szatana
życzyć sobie, aby wena
jak służąca na kolana

padła, po czym bez przymusu
wdzięcznie prowadziła pióro
a poeta jak dyrektor
warsztat swój, współcześnie biuro

omiótł wzrokiem po suficie
i po ścianach, po podłodze
resztę by zrobiła wena
a on tylko dzierżył wodze.

Pozdrawiam serdecznie
HJ

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


gdy poeta przy klawiszach
nie panuje żadna cisza
najpierw brzmienie ma klasyka
fugi scerca to muzyka

potem niesie go fantazja
i z perkusją coś wyrabia
gdy się w końcu ostro zmęczy
wtedy wena zacznie męczyć

nie ma wyjścia musi ulec
i zamienić klawiaturę
na klawisze komputera
przy tym zaklnie ech cholera

wystukując jakiś sonet
myśli to na dzisiaj koniec
na to wena ty lebiego
szybki koniec nie nic z tego

nie odpuszczę ci tak szybko
kilka razy drogi rybko
i zamęczy po sił krańce
by powstały rymowańce
:)))

pozdrawiam Jacek

Nic na przymus, z niewolnika
kunsztu siłą nie uświadczy
gdyż jest wprost proporcjonalny
bo gdy pan jest bardziej władczy

wtedy rodzą się opory
zamykają się szlabany
ciemiężyciel, choć jest górą
jednak bywa olewany.

Wenę także trzeba olać
kiedy po dobroci nie chce
choć się jej przychyla nieba
i pod włos leciuchno łechce

ona także ma zrozumieć,
że harmonia i współpraca
daje wynik obopólny
i że po tym nie m kaca.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bądź mi weną a otulę
poetycką wyobraźnią
twoje kształty a na deser
obdaruję cię przyjaźnią

tą dozgonną i najszczerszą
bowiem w wirtualnym świecie
nie ma rzeczy niedościgłych
a więc wszystko dać kobiecie

może liryk, kiedy nastrój
pomieszany z impulsami
wtopi w strofy swoich wierszy
opisanych pragnieniami.

Pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Choćbym i kijem przegonił wenę
i ultimatum twarde postawił
ona cichaczem niepostrzeżenie
wróci bym kunsztem jej się zabawił

i by powstały choćby te rymy
albowiem ona nie cierpiąc próżni
godzi się na to, aby ją brali
wszelakiej maści poeci różni

bo chęć tworzenia jest jej domeną
i ona wszystko to inspiruje
co pan poeta przelał na papier
i dumnie pod tym się podpisuje.

Pozdrawiam Cię serdecznie
HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...