Żyć, ale jak?

[Marion]

Zimne podmuchy wiatru raz po raz uderzały w niego z całą siłą. Cienka kurtka nie chroniła przed chłodem. Przed nim przeleciała żółta jednorazówka z „Biedronki”. Na nos spadła pierwsza kropla deszczu. Szczelniej owinął szalik i przyspieszył kroku. Do mieszkania było już niedaleko.
Winda była nieczynna, poszedł więc schodami. Ktoś zostawił na półpiętrze worek ze śmieciami. Doszedł do drzwi z numerem 39, przekręcił klucz w zamku i wszedł. Ściągnął przemoczone ubranie i postawił wodę na herbatę.
- Witaj, Bursztyn – pogłaskał rudego kocura. - Mam coś dla ciebie. Tuńczyk w sosie własnym. Jedz, bo niewadomo czy za niedługo nie będziemy głodować.
Jak codzień czytanie prasy zaczął od rubryki „praca”. Nie znalazł nic godnego uwagi. Westchnął, odłożył gazetę i włączył telewizor. Kilka razy bezmyślnie przerzucał kanały od pierwszego do piatego i spowrotem. Jakieś wenezuelskie tasiemce, teleturniej i transmisja z obrad sejmu. Obrócił się na bok i wpatrywał się w brązowy wzorek na narzucie z kanapy. Zanim usnął poczuł jak Bursztyn szuka miejsca do spania przy jego nogach. Podreptał trochę, wreszcie skulił się w kłębek, mrucząc przy tym głośno.
Kiedy się obudził było już ciemno. Wyjrzał przez okno. Padało. Światła samochodów odbijały się na mokrym asfalcie. Ktoś skryty pod parasolem czekał na przystanku na ostatni autobus. W oddali mrugał neon nocnego klubu.
Zadzwonił telefon. Poczekał chwilę, pewien, że to pomyłka, od dawna nikt do niego nie dzwonił. Jednak dzwonek powtórzył się jeszcze dwa razy.
- Słucham.
- Czy rozmawiam z panem Smolarskim? - usłyszał kobiecy głos.
- Tak, to ja – odpowiedział zdziwiony.
- Barbara Kilińska z tej strony, kiedyś pomógł pan mojemu mężowi. Teraz ja potrzebuje pomocy. To bardzo delikatna sprawa, chciałabym się z panem spotkać i omówić wszystko szczegółowo.
- Niestety pani Barbaro, nie prowadzę już kancelarii. Nie mogę więc pomóc.
Głos w słuchawce na chwilę ucichł, zaraz jednak kobieta znowu się odezwała.
- A więc chciałabym prosić tylko o przyjacielską poradę. Chcę, żeby pan coś przejrzał i powiedział co powinnam w tej sprawie zrobić.
- Jeśli tylko o to chodzi, to oczywiście postaram się pomóc.
- Jestem panu bardzo zobowiązana. Spotkajmy się jutro w dogodnym dla pana miejscu i czasie.
- Może w „Teatralnej”, powiedzmy o szesnastej...
- Oczwiście – Kilińska nie dała mu dokończyć. - A więc jesteśmy umówieni. Do zobaczenia – rozłączyła się.
Z szafy wyjął kopertę z pieniędzmi. Z dwudziestu pięciu tysięcy złotych, które dostał za samochód zostały lediwie trzy. Obrócił w palcach banknot dwustuzłotowy.
Zaprosił Kilińską do jednej z najdroższych restauracji w mieście. Nie znał innych, dobrych lokali, a wstydził się zaproponować spotkanie w podrzędnej spelunie.
- Mam nadzieję, że to mi się wróci z nawiązką – powiedział wkładając pieniądze do portfela.
Kilińska była bardzo zamożna, więc z pewnością dobrze zapłaci za poradę prawną.
Wyprasował spodnie i koszulę, wyczyścił i wypastował buty. Potem poszedł do kuchni, zrobił sobie kanapki z pasztetem i wyłożył kotu na miskę resztę tuńczyka. Po skromnej kolacji otworzył książkę.
Deszcz padał całą noc. W kuchni mieszkania numer 39 światło świeciło się do rana.

[Małgorzata D.]

...i co dalej ?

Forma nawet przystępna, nie licząc kilku powtórzeń i zbyt częstego używania czasownika "być". Powiedziałabym, że niektóre zdania są niespójne. Niezbyt płynne. Ociosane.
Poza tym, brak większych błędów.

Torebka foliowa z "Biedronki" mnie powaliła - to taki miły czynnik urealniający powyższą treść.
Jakby nie było, opowiadanie niesie ze sobą jakąś nutkę nadziei a równocześnie grozy.

Pozdrawiam
Małgorzata

[asher]

Fajna miniatura. Może zbyt szczegółowo "gdzieniegdzie", ale jeśli taki styl... Ech, z tą biedą...

[Marion]

Dziękuję za komentarze. Poprawiłam nieco tekst. Teraz jest chyba lepiej...

[PiątaPoraRoku]

tekst jest dobry , fajnie się go czyta, lekko, zaciekawił mnie... ale czekam na zakończenie...co dalej.....