Późnym wieczorem

[olga fil]

Dom mojego dzieciństwa
coraz rzadziej wypływa
z wysychającej rzeki.
Przypomina rtęciowe kulki,
rozbiegane po szybie:
park, oleandry i przepastna cisza,
spadająca rzęsistym deszczem
na chabrowe pola.

Chabry spływają fioletem
z matczynych rąk.
Kantyczka wiatru
nad zapachem jej włosów,
unoszonym w czyste pasaże chmur.
Nie rozumiem tylko
skrzypienia schodów,stąpając
po betonowych stopniach.

[Anna_Para]

Olgo,

najpierw: spacja po "schodów".

Ładny pomysł w poincie wiersza.
Niezgrabne są te kulki rtęci ... po szybie.
Wiem, że wiersz to nie jest dosłowny "obraz" ale tu serio - użyłabym
"szklanego blatu" albo "stołu".

Ładnie piszesz o tęsknocie za domem rodziców.
"kantyczka wiatru" jest bardzo smakowita.

Cieplutko,

Para:)

[Nata_Kruk]

Tutaj też wspominkowo. Tytuł jest porą dnia, kiedy peelka wspomina dom dzieciństwa, ale te wspomnienia jakby urywają się,
kiedy zabrakło skrzypienia schodów, nie ma już drewnianych, zastapił je beton... fajnie to wplotłaś w końcówkę.
W "przepastenej ciszy" wyczuwam pewien nikepokój, nie wiem, czy słusznie.
Kantyczka wiatru... :) Co do rtęci, może Anna ma rację.
Lubię wierszowe wspomnienia.
Pozdrawiam... :)

[Anna_Myszkin]

Podoba mi się w tych szybkich srebrnych mignięciach, a finał jest po prostu wzruszający.
Pozdrawiam :)

[bazyl_prost]

chaber to Keith - takie amerykańskie imie, też nie wiem gdzie to upchnąć

[agnieszka wawrzyniak]

...w calości..., bez żadnego ""ale "" , ""kantyczka wiatru ""..., że też ja na to nie wpadłam..hihi ??

atmosfera...bardzo dla mnie...i moja..;-)))) , wbrew obiegowym opiniom..hihi ;-))))

szeleszczących słówek życzę..;-)))) agnieszka...

[Grażyna_Kudła]

A dla mnie prawie w całości, bo jedno mi nie pasuje: stąpanie po stopniach.
Pozdrawiam, Olgo
:)