kiedy nadchodzi

[Kraft_]

mówisz amen zaczynam powoli umierać
śmierć przychodzi tuż po ostatnim dzwonku
ale ten nawet nie zdążył zabrzmieć

tylko mgła

rozpościera skrzydła ciszę zamienia w milczenie
wzdłuż linii grabienia liści ledwie zielonych
a myślałem że razem otworzymy niebo

cóż

nad ranem chęci pożegnania
niedoszłe noce silniejsze od rosy
i dotyk nieskonsumowany po francusku

kochanie

bo wiesz wystarczy szczypta zaangażowania
wcale niewielka
a tak tracisz wszystko maleńka

kres


* korekta wiersza - Anna Para

[Jan_Wodnik]

[quote=Kraft
mówisz amen zaczynam powoli umierać
śmierć przychodzi tuż po ostatnim dzwonku
ale ten nawet nie zdążył zabrzmieć
tylko mgła rozpościera skrzydła ciszę zamieniając w milczenie
wzdłuż linii grabienia liści ledwie zielonych
a myślałem że razem
otworzymy niebo

Skróciłbym j.w. , ale to tylko sugestia , wiersz jest twój
pozdr.

[Kraft_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Skróciłbym j.w. , ale to tylko sugestia , wiersz jest twój
pozdr.


oki, masz rację ... skracam ;)
pozdr.

[Kaliope_X.]

ostatni dzwonek - ostatni wyraz zaangażowania, przywiazania, uczucia; ostatni szept, dotyk, pocałunek, spojrzenie; ostatnia wspólna chwila - wszystko to wybrzmiewa, jest odczuwalne dopiero po czasie, gdy już opadają mgły, gdy pustkę przykrywa zastanowienie. w chwili radykalnego zwrotu, dzwonka nie słychać. "to" dzieje się już poza myślą, zapada głęboko, gdzieś wzdłuż linii grabienia liści - i czujesz tylko ten nagły brak. dzwonka nie słychać.
nagły brak - tak dotkliwy, że nawet cisza staje się zbyt małą przestrzenią dla nieba; że zaczyna milczeć, bo niebo miało być wspólne, a jednak...
kres. zobojętnienie. zniechęcenie
i chłodna "recepta": wystarczy szczypta zaangażowania - ale wypowiedziana już bez emocji. zostawiasz zawieszone gdzieś brzmienie głosu... "kochanie", albo... "amen".


tak odczytuję. pierwsza zwrotka jest bardzo wymowna, emocjonalnie skondensowana i właściwie zawiera już wszystko. ale to tylko moje zdanie.
podoba mi się Twój wiersz.

pozdrawiam serdecznie,
in-h.

[Anna_Para]

Pozwolę sobie na drobną ingerencję:


mówisz amen zaczynam powoli umierać
śmierć przychodzi tuż po ostatnim dzwonku
ale ten nawet nie zdążył zabrzmieć

tylko mgła

rozpościera skrzydła ciszę zamienia w milczenie
wzdłuż linii grabienia liści ledwie zielonych
a myślałem że razem otworzymy niebo

cóż

nad ranem chęci pożegnania
niedoszłe noce silniejsze od rosy
i dotyk nieskonsumowany po francusku

kochanie

bo wiesz wystarczy szczypta zaangażowania
wcale niewielka
a tak tracisz wszystko maleńka

kres

Jak widzisz - w treść ingeruję nieznacznie. Jest klarowniej?
Zobacz, jak słowa zostawione pojedynczo w interliniach tworzą teraz dodatkowy komunikat.

Cieplutko,

Para:)

[Kraft_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pięknie Aniu ... dziękuję ...:)))
pozdr. K

[NOWA]

Bardzo obrazowo, czuje się emocje. Jest smutno, ale ciekawie. Pozdrawiam:)

[Lilka_Laszczyk]

Pożegnania sa trochę gorzkie i twój wiersz oddał ten gorzko, zjesienniały nastrój. Mnie sie najbardziej podoba druga zwrotka. Pożegnanie jak grabienie liści jeszcze zielonych. Coś się mogło zdarzyć, ale nie zdarzyło...
Ładnie
Pozdrawiam
Lilka