Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wszystko wymyśliłam kiedyś
gdy miałam jeszcze kokardki we włosach

że zniszczę to co było we mnie przeszłością malowaną na szaro
nigdy przecież nie dowiem się prawdy
tak powtarzają mi wszyscy

nie mam zamiaru udawać że jestem kimś innym
wiem bagaż ciągnie się do końca

może marnuję tylko słowa na to by zmienić świat
ubrać go we wstążki
i jestem smutną idealistką

marzę by zostać kobietą taką co zna swoje ja
i tworzy historię

Opublikowano

A do mnie ten wiersz przemawia. Na plus:)

Bo zawsze się zastanawiałem, co (lub kto) zmienia miłe i radosne dziewczynki - w zacięte, wyrachowane zołzy?

Mężczyźni? Hormony? Życie?

Na szczęście udało mi się, zakochiwania w takich unikać ... no raz się nie udało i została blizna.

Ale fajnie, że Poetka zdaje sobie sprawę z groźby takiej przemiany - pozdrawiam Marek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Trzeci wers widziałabym tak:
nie znieszczę tego co było przeszłością malowaną na szaro

Ogólnie, nieźle, niemniej Twoje "Wstązki" wymagają "dokolorowania".
Życzę bajecznej wiosny... :)


Opublikowano

Nad tym wersem zastanowię się...
A co do "dokolorowania" to co to znaczy i czemu ma to służyć?
bo trochę nie rozumiem...
dzięki za życzenia Tobie też:)
chcę słońca!;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 
    • @andrew   Reset i program czyszczący  w weekend – brzmi jak plan. :) Dobry plan. :)  Pozdrawiam. 
    • @Amber Normalnie peel bez tabletek nie potrafi zasnąć a w tym konkretnym przypadku przeholował z alkoholem. O pierwszej w nocy i tak trzeba było wziąć tabletki.  Dziękuję Ci Amber za obecność. Pozdrawiam ciepło i serdecznie. 
    • Gonię twój ogon, on jak zegar - tyka, nie widzę godziny, minuta mi umyka.    I słyszę go wszędzie, za każdym rogiem - on tyka i uroczo się droczy, gdy wchodzę - znika.    Otula go puszysty kożuszek,  ma mięciutkie futerko, i nazwałam go już  nawet - cierpliwy mruczek.   I złapałam go wreszcie,  ciągnę, ciągnę, a tam ogon - i sam ogon! I nic więcej.
    • @viola arvensis   To piękny, niezwykle poruszający wiersz, który czyta się jak balsam dla duszy. Emanuje z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. Świetnie ujęłaś motyw tytułowej "granicy" - tutaj nie jest ona murem oddzielającym od świata, lecz bezpieczną przystanią, w której można odbyć kojącą podróż do wnętrza siebie. Wspaniałe, pięknie i z pokorą piszesz o "oswajaniu potworów", radzeniu sobie z lękiem i odpuszczaniu samej sobie. Zatrzymuje to na chwilę i sprawia, że ma się ochotę odszukać własny "ogród anielskich poruszeń". Wiersz wyróżnia się też wspaniałą metaforyką. Fragment - "Flirtuję z pogodą duszy , ta przetrwa gdy wszystko minie" - to niezwykle mądre, dające siłę przesłanie. Jednak to, co najbardziej zachwyca, to genialna puenta - "...łzami podlewam nadzieję , i sama graniczę już z cudem , bo z życia własnego się śmieję"- łzy, które podlewają nadzieję, zamiast ją topić, to bardzo mocny, nieoczywisty obraz. Z kolei ten ostateczny dystans do siebie i świata na samym końcu to chyba największe życiowe zwycięstwo. Przepiękny wiersz!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...