programowanie

[Pan_Biały]

programowanie jeden

noce mają mi za złe
że w nie wchodzę
w białej koszuli
robię za flagę
jakiegoś nienarodzonego
państwa
proszę o uwagę
uliczne lampiony i cienie człowieka
jest coś czego się boję
masz na imię świt
zanurzasz się w zbożowych płatkach
matko
czasem nie rozumiem swoich zahamowań
przecież zawsze byłem dobrym
synem
więc nie płacz
jutro wszyscy będziemy zrywać grzechy

programowanie dwa

potrafisz oddać smutek
kiedy kaleczysz mnie paznokciami
wiem że stało się coś istotnego

to nie poniedziałek przynosi miłość
zdjęcie rąk na kopule brzucha
kładę ucho i podsłuchuję geny
w porze kamienia rozłupanego
krystalizujesz nasze niedbalstwo

urodziłaś światło
skało
wśród bękartów
cień
przesuwał się w rytm przesilenia

i rozsypały się po szczytach jabłka
aż noc stanęła w gardle

programowanie trzy

myślał o wojnie
jak o matce
w spodniach odwaga
skryty karabin
szarpie ciało
lepiej niż wilki

musimy iść dalej krzyczał
musimy widzieć strach
być głębiej by nazwać ich po imieniu
a jeśli wrócimy nie będziemy już chłopcami
będziemy żywi inaczej

[maria_bard]

Dlaczego tak??? Posiekane żale, zmęczyłeś mnie:(.

Rafale - chcę czytać poezję, jak prosty czytelnik, uczyć się z niej, podumać.

Bardzo bym chciała, aby słowa trochę wyższej kultury (patrz: poezji) były lubiane i czytane przez ludzi.

Taka forma zabija czytelnika. Oczywiście prostego, jak ja. Chyba, że chcesz sięgać, gdzie wzrok nie sięga.

Gdybyś ten tekst podzielił... nie wiem

Wybacz może zbyt ostry ton. Serdeczności ślę. Elka.

[Anna_Para]

Doskonały tryptyk, Rafale:

mężczyzna wobec matki,
mężczyzna wobec kobiety (ukochanej),
" " wojny.

mocny, wzruszający tekst. Poz wrażeniem, cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[cezary_dacyszyn]

Rafał - dla Ciebie Parnas ! Nie wiem , z których szufladek korzystasz ale w Twoim pisaniu jest zdecydowanie COŚ WYRÓŻNIAJĄCEGO . O Twojej poezji myślę : " masz na imię świt " . Serdecznie , z uznaniem gratuluję i proszę o częściej . Metafizycznie zachwycony C :-)

[Grażyna_Kudła]

"Programowanie trzy" jakbym już kiedyś... zabrzmiało znajomo.
Całość dobrze zaprogramowana, utrzymana w patetycznym tonie z domieszką sarkazmu, tu uzasadnionego.
Kamień rozłupany, zrywane grzechy - warto było dla nich zajrzeć.
Zombie z zakończenia przykre, ale niestety, prawdziwe.
Po takim czytaniu, czuję się spełniona.
Pozdrawiam, Rafale.
:)

[Anna_Para]

Jeszcze raz:

Ten tryptyk odnosi się do trzech wcieleń i zadań dla mężczyzny:
- syn
- mąż (kochanek)
- żołnierz (wojownik)

i to ujęcie mnie wzrusza, bo tu dostrzegasz etapy dorastania mężczyzny do najważniejszych ról, jakie mu pisze życie. Metafora wspomaga się tu uniwersalnymi symbolami: biała koszula - dla niewinności syna (to - wobec matki), poznaczone paznokciami kochanki plecy, "zdjęcie rąk na kopule brzucha" - symbol spełnionej męskości, i bolesne odczucie zdrady,
w końcu: mężczyzna - żołnierz, wojownik, zabójca... posłuszny wykonawca rozkazów...

Ech, sporo tego tutaj. Poczułam się dumna, Rafale, że nasze wiersze wyszły w tej samej antologii. (Mam na myśli "Harmonię Dusz").

Para:)

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ano, posiekałem żale :(
nie chcę nikogo męczyć, tymbardziej zabijać, masz rację, że nie na tym polega poezja
forma rzecz względna;)
tekst jest podzielony
dziękuję za krytykę:)
biorę do siebie uwagi, może następnym razem uda mi sie ciebie zadowolić słowami wyższej kultury, choć nie obiecuję;)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

taki był zamysł żeby kobieta odgrywała w tym tryptyku główną rolę
dziękuję za dobre słowa:)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cóż mam napisać, chyba "dziękuję" będzie najbardziej taktowne:)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cieszy mnie, że wyszałaś Grażo z tego tekstu "spełniona":)
dziękuję i pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

moża ten wiersz też odebrać jak to napisała Ela, wylewaniem męskich żalów, ale to jak już napisałem wcześniej to kobieta jest pierwszoplanowa, bo kim byłby chłopiec, mężczyzna bez kobiety w każdym swoim okresie życia
aż wziąłem sobie do ręki antologię Harmonii i chyba wiem które wiersze należą do ciebie Aniu:)
dobrze się spotkać na kartkach tego samego tomiku:)
jeszcze raz dziękuję za analizę wiersza
pozdrawiam
r

[cezary_dacyszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cóż mam napisać, chyba "dziękuję" będzie najbardziej taktowne:)
pozdrawiam
r
to Twoje " dziękuję " tak mnie wkurza , że ... Ale ratują Cię wiersze :-)
Dlatego nie zabiję ;-)

[Magdalena_Blu]

Podoba mi się, pierwsza część najbardziej, dużo odczuć i przemyśleń, jest w czym wybierać.
Pozdrawiam.

[Emmka_Szlajfka]

ciężka artyleria. jak rozdrapywanie ran. trochę patosu, trochę refleksji, normalna kolej przynależności mężczyzny.
wymęczyłam się czytając. ale i takie pisanie potrzebne. to Twoje klimaty.
świątecznie pozdrawiam:)

[Marek_Dziekan]

Pesymistycznie. Daje się dostrzec logiczny proces oddający zależność pomiedzy matką a potomstwem. Wyłania się coraz bardziej surowy obraz czyhający na potomstwo w zbrutalizowanym świecie co nie pozostaje bez wpływu na procesy zachodzące w psychice.Porusza matczyną troską i niepokojem wyszczególnionym w pierwszej części trafnie zauważoną i oddaną przez autora.

[Anna_Myszkin]

Dwa pierwsze aspekty - bardziej niż motyw wojenny, ale pewnie tylko z niechęci do samego tematu.
Pozdrawiam świątecznie, Rafale :)

[Alina_Służewska]

Piękny wiersz świadczący o dużej wrażliwości Autora

kłaniam się i ciepło pozdrawiam:)