Mam to we krwi.

[Trefnis Mazowiecki]

Dają mi odczuć, że nie byłem.
Stary numer.
Nie byłem, ale jestem tu i teraz.
Zawsze jestem w kilku miejscach naraz.
Mam to we krwi.
Żona mówi, że mnie niema, gdy mówi do mnie.
Oczywiście, że jestem tylko receptor mowy nie nadąża za zmianą miejsc.
Mieszają mi się często tutaj i teraz z tymi innymi miejscami.
Miałby się z pyszna niejaki W.
Ja to przecież bez maszyny.
Od czasu do czasu muszę być w jednym, ale to takie nudne.
Przełączam się dość elastycznie, lecz nie niezauważalnie.
Szkopuł w tym, że ciało pozostaje w jednym mimo przemieszczania.
Z tym W to przesadziłem.
On miejsca nie zmieniał.
Ja czasu też nie, w zasadzie.
Tyle tylko na ile pozwala przepona.

Wsadziłem głowę zbyt głęboko, zobaczyłem przerażone oczy.
Zabrakło mi tchu, więc wycofałem się.
Były takie piękne.
Zakochałem się w przerażeniu jak sztubak.
W kreślonych liniach na tablicy lub czymś więcej, lecz granica zamknęła dostęp z tamtej strony.
Chyba nikt nie zauważył zniknięcia paru uczyć.
Superata odciska piętno na naszym podwórku, może, dlatego że jest takie przytulne, może....?

[Ewelina_Tarkowska]

jest Pan pewien, że w odpowiednim dziale zostawił ten tekst?

[Trefnis Mazowiecki]

Nie jestem. Mam mieszane uczucia co do tego tekstu. A jak sądzisz?

:o)))

[Ewelina_Tarkowska]

spytałam bo i mnie niepewność chwyciła
tekst wyjatkowo stąpający na granicy prozy i poezji
pozostawmy czytelnikom do oceny

[Trefnis Mazowiecki]

Niech pozostawią ślad.

:o)

[asher]

Jak sie zmieni wersyfikację i puści ciągiem, będzie proza...

[Trefnis Mazowiecki]

Zauważ asher,
że w każdej linijce jest całe osobne zdanie mimo,
ze wydląda na wers.
Dla mnie jest to proza,
którą od biedy można uznać za wiersz.

Mimo to nadal mam mieszane uczucia.

;o)

[Barbara_Pięta]

A może "prozowiersz"? Zaintrygował mnie ten tekst. Wrócę tu jeszcze. Pozdrawiam