wiersz

[adam hoff]

obejmowaliśmy łokciami ten sam stół
ja i on
pół noir pół bladź
szemrana grypsera śmierdząca tytoniem
chciałem naciągnąć go na biel
zadymkę
zawieję
jak słowem zasiał

mógł dać w mordę
a nie dał
wystawił za drzwi
w rękę wcisnął pajdę śniegu
grubo posypaną mrozem

kruszałem do świtu
przebił mi oczy
osikowym soplem

[Leszek_Nord]

Coś mi się w nim nie podoba, coś przeszkadza, podoba mi się rytm. Zobaczę jeszcze później. Tymczasem...

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ma pan bardzo pozytywne odczucia, mi się w nim nie podoba wszystko :)
Dzięki.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaciekawiły mnie te skojarzenia.
Cóż takiego się panu kojarzy...
;)

[Licho]

Ja bym zakończyła na....kruszałem do świtu a jeżeli już muszą być oczy
to przebił je soplem...osinowym to przbijali wampira. Wiersz mi się podoba.

[Wanda Szczypiorska]

Skarga dźwięczy, ukryta, a jednocześnie pokazana przez metaforę. Stąd może to uczucie dwuznaczności. Dobry wiersz.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sprawdzałem, sopel był osinowy :)
Dzięki.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, wiersz jest jednoznacznie dwuznaczny :)
Dzięki.

[Tramp]

przyłożyłeś się pan, postarałeś o zwięzłość, zatem nie chce mi się grymasić. być może także dlatego, że szczęśliwie nie wspomniałeś pan nic o wódce.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ze względu na zwięzłość (oszczędności), dla wódki zabrakło etatu...
:)
Dzięki.

[Leszek_Nord]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po czasie lepiej ale wciąż drażnią dwie figury - pajda śniegu i osikowy sopel- psują "szemraną grypserę". Pozdrawiam. Leszek

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po czasie lepiej ale wciąż drażnią dwie figury - pajda śniegu i osikowy sopel- psują "szemraną grypserę". Pozdrawiam. Leszek

Nie posądzam tych figur o jakąś wywrotową robotę - ani lepsze, ani gorsze od innych...
Dzięki za cierpliwość lektury :)

[dawniejbezet]

Gdyby nie tytuł...
bo w takim razie: rzecz o klęsce, upiornej.
Z tych "bieli" wystaje smród tytoniu (smród machorki - zapach dymu, ja tak kojarzę).
"ja i on", "mógł dać" -"a nie dał"; wyraźne opozycje, choć ten sam stół, choć wspólne słowa (zasiane). Biel (zadymka, zawieja, ale i bladź) nie staje się łącznikiem, dzieli przez konteksty zimy, zabija nawet. Coś w rodzaju monologu wewnętrznego, zmagania... gdyby nie tytuł.
Pozdrawiam

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeżeli pisanie potraktować jak drogę, to rzecz jest o klęsce "przydrożnej", o tych częstych chwilach, kiedy wewnętrzny "słownik" odmawia posłuszeństwa, domaga się swoistej autonomii, wynikającej z czasu i doświadczeń.
Nic tak nie zabija poezji, jak cytowanie samego siebie...
Dzięki.

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To - oczywiście - tylko jedna (z wielu) prawd...
Od siebie się nie ucieka, choć warto widzieć świat i innych: są równie ważni.
Pozdrawiam

[Goliard]

jako, że po pierwszej genialnej - dwie w błoto
:)

[jacekdudek]

twardziel ten wiersz...