Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Trupizm

Lady_Supay

Przez Lady_Supay
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lady_Supay

Lady_Supay

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

"TRUpIZM"

kolejny wieczór z reszty naszego życia
my jak zwykle wspólnie
przed telewizorem
ty sobie ja sobie rzeźbimy
w płytkach nasze wątki
ja swój ty swój zatopieni
w holywoodzkim uśmiechu
szczerzymy zęby do siebie

ja na ciebie
ty do siebie jakbyś
- my rozumieli własne myśli
cieszymy się swoją bliskością
co nie łączy nas

ale nie dzieli

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Nie.
Wydaje mi się, że to jest refleksja na poziomie "Bridget" lub innej Grocholi.
Koncówka mogłaby coś uratować, ale zapisana "niedzieli" - a tak, tylko
"w holywoodzkim uśmiechu
szczerzymy zęby do siebie" - mówią słowa.
Tytuł (bez p) odpowiada dziełu.
pzdr. bezet

PS. I proszę jednak postarać się robić o d s t ę p y po znakach interpunkcyjnych w komentarzach ;)

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dokładnie! Po każdym przecinku, kropce, myślniku, a przeciwnie do tego: bez odstępu przy cudzysłowie, nawiasie etc. Takie są zasady pisania, które czynią tekst (z techniczno-wizualnego punktu widzenia) czytelnym.
I nie ma zmiłuj (no, Francuzi robią odstęp przed myślnikiem, ale to Francuzi ;)
pzdr. bezet
Lady_Supay

Lady_Supay

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Sz.Panie Bezet,

Serdecznie dziękuję za dobre rady,którymi nie brukują piekła-konstruktywne:)
Zastosuję się do zaleceń i zapamiętam zasady.
Uprzejmie proszę o wytykanie mi(wszelkich)moich niedociągnięć poetyckich,za co będę Panu dozgonnie wdzięczna:-))

Pozdrawiam jes(i)ennie:)
Su

  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...