Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pascha

Grażyna_Kudła
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zwijam ponure dni w kulki, niech się toczą niechciane
rozmowy z kamiennymi twarzami
o egzystencjalizmie, poezji i takie tam sranie w banie
chociaż, mówią, że jeszcze wiele się może wydarzyć - w końcu
nie zmieniliśmy się tak bardzo. jesteśmy jakby mocniejsi
jakby bardziej rozumni i obeznani, phi, przywykli do pochwał
podekscytowani poznaniem poznawania, bo przeżuwać to
nawet krowa potrafi

niech i ja coś z tego mam, a mówią, że przy odrobinie wprawy można
jak inni
odprawiają dziwne rytuały i wtłaczają echo w napuchnięte powietrze
może uda im się zmienić wino w wodę i przełknąć

uśmiech, którym syciliśmy się przez całe wakacje
bez wypytywania o drogę do wypełnienia ciała
niektórzy już zaczęli hodować robaki

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Jak dla mnie o połowiczności dotykania Tajemnicy w trochę taki "gawędziarski" sposób ale to dobrze, bo czytając się płynie.
Pozdrawiam Grażynko :)

Anna_Myszkin

Anna_Myszkin

Opublikowano
Opublikowano

Rzeczywiście inny od Twoich, które znam, choć też do podumania. Mnie przypadł :) Nie wiem, czy zgodnie z Twoimi zamierzeniami, ale pachnie mi tu krytyką przywar najbardziej kłujących, jak hipokryzja, "bezwarunkowa" złośliwość i zawiść. Czytam bez drugiego "jakby", a "szczyciliśmy" od pierwszego razu jako "syciliśmy" - tak mi się. Pozdrawiam :)

Magda_Tara

Magda_Tara

Opublikowano
Opublikowano

a ja tu czytam nie tylko poszukiwanie tego co najważniejsze, ale również tych, co najważniejsi - także siebie w nas i w nich.
i moja ulubiona wersyfikacja. i takie rozgadanie, które uwielbiam. i świetny wiersz,
brawo!
spokojnych Świąt, Graża!
:*

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wiechu J. K.
      starsza pani

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • Migrena
      zaułek

      Przez Migrena · Opublikowano

      miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • M_arianne
      Akta gagatka

      Przez M_arianne · Opublikowano

      Ma - wiadomo, da i wam.    
    • M_arianne
      Zebra

      Przez M_arianne · Opublikowano

      A kres jaj, serka.    
    • M_arianne
      Gilu, kulig.

      Przez M_arianne · Opublikowano

      O gilu, ligo.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...