brama

[paper_doll]

mam na sobie kilka twoich warstw
i wiesz już że będę dziś spokojną córką
matko od bezsenności i szpitalnych łóżek
nieuleczalności wapiennych ścian na których wciąż malujesz
dzieci

skostniały moje palce od pokuty
zrozumiem tylko śmierć która z uśmiechem zetnie życie
zostanie mi kilka kotów na strychu i ty
zapomnienie
córko
wariatko

we mnie twoje chytre imię odpada jak skóra
sen nadchodzi bezszelestnie na jego stopach
mój dzień ostatni i bezkres pochłania pragnienie
by choć raz mieć cię w ramionach synku
syneczku

[Gość]

Nie powiem, nie mam serca z kamienia skoro wiersz wzruszył. Może nie nie miał wzruszać bo sprawia wrażenie zimnego. Jak dla mnie dobre pisanie.
Czytam bez "twoich" i "już" w pierwszych wersach.
Pozdrawiam.

[Anna_Myszkin]

Przesmutny wiersz i tak podany, że widzi się świat oczami opętanej jedną myślą peelki - obrazowanie z górnej półki. Jedyne, czego bym się pozbyła, to "moje" albo zastąpiłabym "mi". Pozdrawiam :)

[paper_doll]

bardzo pięknie Wam dziękuję za komentarze.
jeśli chodzi o zaimki - cóż, to moja pięta achillesowa :) ich nadmiar jest dla moich oczu zupełnie niezauważalny, więc wdzięczna Wam jestem za sugestie. biorę pod rozwagę.

co do inspiracji, trochę wiersz Bubaka. mam baaaaardzo bujną wyobraźnię, więc - z czego się bardzo cieszę - dużo rzeczy potrafię sobie "uplastycznić". w tym przypadku okoliczności okołoszpitalne, niemoc, samotność i wielkie pragnienie czegoś, czego nigdy nie będzie można mieć. w tym przypadku dziecka.

P.

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Usunęłam to pytanie, uznawszy, że jest zbyt natarczywe w sensie "okołotwórczym", ale widać zdążyłaś je przeczytać. Nie jestem z siebie dumna.

[Pan_Biały]

wpływ AB bardzo wyraźny
zaimki traktuję jako bomba z opóźnionym zapłonem
u AB było dobrze to i tu jest
r

[Sylwester_Lasota]

trudny, ale łapie i zatrzymuje.

czyli, moim zdaniem, jest dobrze :)

pozdrawiam i do poczytania.

[Baba_Izba]

Z przyjemnością przeczytałam,
pozdrawiam
- baba

[Anna_Para]

Bardzo wzruszający, dobry tekst. Nie wadziły mi zaimki. Kiedy Autorka ma taki warsztat, wypowiada się ze świadomością słowa, zaimki "nie wystają". Ale ja nie o tym: Wzruszyła mnie treść, na niej się skupiam, a forma - wspomaga charakter wypowiedzi. Piękne są także dwa poziomy relacji...
Gratuluję wiersza, Paper...

Cieplutko, Para:)

[Biała Lokomotywa]

Świetnie się czyta i klimat jaki lubię. Pozdrawiam:)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... jedynie formę bym nieco zmieniła... reszta - podpisuję się pod słowami Ani.
Pozdrawiam... :)

[paper_doll]

Wszystkim wielkie dzięki za komentarze.
Pozdrawiam serdecznie,

P.

[paper_doll]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Usunęłam to pytanie, uznawszy, że jest zbyt natarczywe w sensie "okołotwórczym", ale widać zdążyłaś je przeczytać. Nie jestem z siebie dumna.

Nie bardzo rozumiem :)
Czy to źle, że odpowiedziałam?

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Usunęłam to pytanie, uznawszy, że jest zbyt natarczywe w sensie "okołotwórczym", ale widać zdążyłaś je przeczytać. Nie jestem z siebie dumna.

Nie bardzo rozumiem :)
Czy to źle, że odpowiedziałam?

Wprost przeciwnie :) (Musiałam coś napisać pod Twoim komentarzem, żeby było jasne dla innych, skąd wzięła się odpowiedź na pytanie , którego nie ma ;)

[Dawid Rt]

Przejmujący wiersz, czyta mi się go trochę jak refleksję, nie wiem dlaczego. W każdym razie zatrzymuje i naprawdę warty uwagi.
Pozdrawiam.

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo dojrzały, wzrusza treścia, bardzo dobry wiersz-(dla mnie)
macham serdecznie