W ukryciu

[Wanda Szczypiorska]

Patrzę bezradnie jak coraz ciaśniej otacza mnie to, co zbędne, co należałoby wyrzucić, schować, bo ja wiem? Od chłodu i wilgoci książki stają się jakby grubsze, kurz bardziej lepki, pajęczyny cięższe. Książek się nie pozbędę. Zaglądam do nich rzadko, prawda, ale są - ślad po czymś, co kiedyś było ważne.
Co było ważne? Co jest ważne?
Głód?
Głodna nie jestem nigdy i nie będę. Chleb, trochę kartofli, olej. Gorzej z zimnem. Od dawna śpię w ubraniu, nawet w lecie. W piwnicy, tu gdzie mieszkam, ściany są zawsze zimne, chociaż nie przemarzają, tak jak tam, na górze. Przez małe okna czasem wpada słońce. Latem ukośnie, z góry, a zimą prawie prostopadle. Wtedy wydaje mi się, że jest trochę cieplej.
Szybko się ściemnia. Palę świece. Skąd mam świece? Kupuję. Stać mnie. I na gaz. Bo bez herbaty bym umarła. Powoli się przyzwyczajam. Pojawiają się rytuały. Co rano ten sam; kapcie, płaszcz. I włączam radio na baterie. Baterie też kupuję, starczają mi na długo, staram się oszczędzać.

Powoli wyzbywam się ciekawości. Denerwuje mnie, że ci w radio seplenią, mylą się, połykają słowa. Obojętna na treść, wciąż jestem czuła na niechlujstwo formy. Po za tym niewiele mnie już obchodzi. Muszę przetrwać.
A w moim wieku przetrwać, to wysiłek.
O, choćby to:
Po dachu ścieka woda, kiedy pada deszcz. Gromadzę ją w plastikowych wiadrach. Czasem nie pada tydzień, albo dwa i wody nie ma. Trudno. Jakoś sobie radzę.
Wciąż się poruszam. Chodzę.
Kiedyś upadłam. W nocy. Było ciemno. Potknęłam się o wysoki próg i uderzyłam głową o kant półki. Nie wiedziałam, że leżę taka dziwnie zgięta, że krew wycieka i rozlewa się ciemną plamą. Nie wiedziałam, że mija czas.
Nigdy się nie dowiem

[Maria Bo]

Poruszające. Starość, samotność, bezradność i niezłomny duch bohaterki. Drobne usterki w pisowni i interpunkcji.

[6 kilo]

Wandziu,
dotyka samego serca,
wzruszające,
smutne,
pięknie namalowane,
podziwiam Cię Wandziu za takie pisanie,
jacek.

[Wanda Szczypiorska]

Bardzo dziękuje. Tym bardziej, że opowiadanie przeze mnie zapomniane i przypadkiem odnalezione.

[Arka Noego]

Bardzo dobra miniaturka. Sprawiła, że zatrzymałam się, zamyśliłam, szkoda, że taka króciutka.

[Wanda Szczypiorska]

Jeszcze jest krótsza, bo zrobiłam czystkę i wyrzuciłam kilkanaście słów.

[Jakob Polan]

Naprawde Ok.

[sezam]

Piękne pisanie, szkoda tylko,że ci najlepsi na tym portalu tak mało piszą. Pozdrawiam.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Z ciekawości zajrzałem, bo z Pani komentarza wynikało, że ktoś tutaj jest mistrzem w prozie,

ale żebym nie mówił: jeśli u mnie jest nadmiar przymiotników, to tutaj z kolei nadmiar

bezokoliczników. Poza tym bardzo niechlujny tekst, mnóstwo usterek gramatycznych,

interpunkcyjnych, graficznych.

Tekst musi mieć tupet, by publikować takie bohomazy w Prozie dla zaawansowanych, no ale

przecież nie trzeba czytać.

Pozdrawiam,
:::)

[antonina radzieda]

Jedno z opowiadań, które robi duże wrażenie. Temat i forma przekazu interesująca, zakończenie niezbyt zrozumiałe, może tylko dla mnie?