Pojedynek

[Piotr G.]

Trzydzieści kroków od siebie nas dzieli,
Stoimy w bezruchu, w dal wpatrzeni.
Mijają chwile, już przygotowano broń.
Bez wahania, bez czucia wyciągam dłoń.
Pistolet na oko, kurek głośno szczęka,
Gotowa już i w dal wyciągnięta ręka.

Jeszcze chwila i zaczniemy strzelanie,
Ale proszę o jedno nim to się stanie.
Mierz dobrze! Niech padnę trafiony,
Bo choć życie miłe, żyć nie chcę zhańbiony!









Inspirowany pojedynkiem, który miał miejsce w Rosji w 1837r. w wyniku którego zginął Aleksander Puszkin

[a._mrozinski]

Jeśli wiersz jest tylko inspirowany tym pojedynkiem, to w moim odczuciu traci na znaczeniu, ponieważ w takim razie nie chodzi już konkretnie o Puszkina. A jeśli zabierzemy stąd Puszkina, to w wierszu raczej niewiele ciekawego pozostanie. Trochę w końcówce - woli paść, niż być zhańbiony. Ale to za mało, to nic czytelnikowi nie mówi. Dlaczego nie chce być zhańbiony? czy trzeba to zrzucić tylko na tradycyjne wychowanie? no nie, to byłoby zbyt proste i nudne.

Arek

[Piotr G.]

użyłem złego słowa, chodziło mi właśnie o ten konkretny pojedynek, mimo wszystko dzięki, że przekazałeś swoją opinię. Dodałem jedną strofę, która naprowadza konkretnie na Puszkina i całość wygląda tak:

Trzydzieści kroków od siebie nas dzieli,
Stoimy tak w bezruchu, w dal wpatrzeni.
Mijają chwile, już przygotowano broń.
Bez wahania, bez czucia wyciągam dłoń.
Pistolet na oko, kurek głośno szczęka,
Gotowa już i w dal wyciągnięta ręka.

Jestem bez honoru, na duchu kaleka...
Nie ujrzysz we mnie dawnego człowieka,
Dziś nie poetę, co rymy, wiersze układał,
Już nie wieszcza, który sercami władał...

Jeszcze chwila i zaczniemy strzelanie,
Ale proszę o jedno nim to się stanie.
Mierz dobrze! Niech padnę trafiony,
Bo choć życie miłe, żyć nie chcę zhańbiony!

[pathe]

nie w moim stylu ale coś w nim jest dlatego odbieram na plus
trochę za płynny jak na oczekiwanie
coś bym z tym zrobiła, aby czytając czuć było napięcie