Berenika97

@Annna2 Wstrząsający, erudycyjny wiersz. Elegancja formy (scherzo, tiule) kontrastuje tu z brutalnością historii, co tylko potęguje tragizm przekazu.

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Bo na tym cmentarzu papieru i kurzu, gdzieś między „nie wyszło” a „blisko”, buduje się spokój po wielkiej burzy - karmiąc śmietnik, ocalam wszystko. :))) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Prawda! Te słowa w rannej piżamie czasem się potkną o własne nogi, lecz zanim papier się załamie, szukają pięknej, jasnej drogi. @Poet Ka @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Migrena Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak wnikliwe spojrzenie. Poruszyło mnie Twoje określenie o "transakcji" - faktycznie, czasem trzeba coś odrzucić, żeby nadać temu wartość w innym miejscu. Cieszę się, że dostrzegłeś w tym śmietniku bohatera, który jako jedyny potrafi przyjąć ciężar tych wszystkich słów. To "dzianie się niczego" bywa najbardziej pracowitym czasem dla myśli. :)) Serdecznie pozdrawiam. :)

@MIROSŁAW C. Brardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Tak jakoś mi się zamarzyło! :))) Serdecznie pozdrawiam. @Natuskaa Bardzo dziękuję! O tak, świat mogą odmienić. :) Serdecznie pozdrawiam.

Czwarta nad ranem. Zegar się nie spieszy. Lubi blues. Sen wyszedł bez słowa, jak ktoś, kto wie, że przeszkadza. To chyba najlepsza pora na wiersz. Papierowe kule znów mijają kosz. Zgniecione słowa ścielą pokój jak śnieg. Ulepię bałwana z zamarzniętych myśli - wreszcie jakiś cel. Nikogo nie poruszy załamany papier. Cieszy się tylko śmietnik w kącie. Znów otrzymał wnętrze.

@Gra-Budzi-ka Próżno więc Szymek w owym Szczecinku, szukał ratunku po swym uczynku. Od szynki gorącej, miał łapy piekące, i szlaban na szaszłyk w każdym budynku.

@Leszczym Zatem to matematyka czysto teoretyczna - dużo wektorów, mało konkretów. Skoro świat tak się kręci i zakręca, to może te referencje to tylko zasłona dymna dla braku wyniku? Wygląda na to, że w tym równaniu jedyną niewiadomą pozostaje sens całego tego kręcenia. :) Ja inspirają? - Zakręciło mi się , dobrze, że nie skręciło. :) Pozdrawiam.

@Gra-Budzi-ka Skoro tak leczy smuga biała, to terapia się udała! Darmowy lekarz sunie po niebie - zdrówka z Bemowa życzę dla Ciebie!

@Alicja_Wysocka Gdy słowo z duszą się splecie, łatwiej rozgościć się na świecie. Piszesz, by trwać, by czuć, by być - to piękny sposób, żeby żyć.

@MIROSŁAW C. Czuć morze, czuć wiatr i czuć, że coś się tu wydarzyło. Wiersz dynamiczny, pełen blasku i morskiej energii. Świetna metafora "rogu obfitości frontu atmosferycznego". Tekst, który płynie jak na pełnych żaglach”.

@Migrena Wiersz zaciera granicę między ciałem a żywiołem - sól, piasek, fale i oddech tworzą jakby jedność. Tu jest bliskość, która jest gwałtowna, desperacka, potrzebna jak powietrze. On szuka w niej czegoś żywego, ona ciągnie go głębiej. A morze jest świadkiem, który pamięta, ale milczy - to piękny obraz. Świetny tekst!

@andrew "Remanent" w środku głowy - to słowo w tym kontekście jest zaskakujące i bardzo trafne. Prawda nie jest ukryta, tylko omijana. Bardzo prawdziwe.

@EsKalisia Mogę sobie wyobrazić takie osoby, które mają małe torby i krótkie włosy, piją espresso i nie zajmują dużo miejsca w przestrzeni, ale zajmują ogromne miejsce w kimś. Bardzo mi się podoba. :)

@JWF Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Alicja ma rację! Mnie też proszę skreślić z tej pierwszej listy. Tym bardziej, że to Alicja jest niezwykłą osobowością, i zawsze mogłam na nią liczyć - od początku mojego tu pobytu. Ale zostaw mnie na drugiej liście - to dla mnie zaszczyt. :)

@Leszczym Zapalczywy autor to taki, który nie czeka na natchnienie, tylko sam je sobie wyrywa z przeszłości. Skoro wracasz do swoich rzeczy, by wyjść na nową myśl, to traktujesz siebie jako surowiec czy jako gotowy fundament? Zastanawiam się też, co się dzieje, gdy Twoja nowa myśl kłóci się z tą starą, w której właśnie się zatapiasz. :))) No cóż, lubię żartować. :)

@Leszczym To ciekawe, że nazywasz to egocentrycznym - jakby wiara w siebie była czymś wstydliwym. A jednak bez niej nic się nie skleja. Może to nie egocentryzm, tylko jakiś rodzaj wewnętrznej spójności - wiesz kim jesteś. :)

@Stukacz Mocny, nasycony tęsknotą tekst. Świetnie oddany jest stan zawieszenia między pamięcią a zapomnieniem. "Otchłań pustki i dech suszy" to fraza, która idealnie podsumowuje ten bolesny krajobraz duszy. :)

@Achilles_Rasti Życie potrafi zamienić się w pętlę, z której jedynym wyjściem jest jakiś rodzaj zatrzymania i powrotu do punktu zero. To "Ty" na końcu może być drugą osobą, może być sobą samym. Każdy doczyta tu coś swojego

@Natuskaa Oryginalna jest ta metafora wieżowca. Każde piętro to osobna wersja "ja" - nie przekreślona, tylko minięta w drodze wyżej. Intrygujący wiersz. :)

@Leszczym Piszesz o spontaniczności, a jednak masz precyzyjnie określony system wygranych i przegranych. Ciekawe połączenie chaosu z matematyką. Czy w tej Twojej grze dopuszczasz remisy, czy zawsze ktoś musi być górą?

@Simon Tracy Czytałam jakby to było budowanie świata z własną kosmogonią, mitologią - z muzą zamiast matki i demonem starszym niż czas. I ta niesamowita pueta! Bardzo mi się spodobało. :)

@APM Znam to uczucie, kiedy przez chwilę stoję i patrzysz na coś zwykłego, a ono nagle jest piękne. "Huśtawka słońca" to piękny obraz. :)

@jjzielezinski Twój wiersz zrobił na mnie duże wrażenie. Porównanie płynu Lugola do "ruskiej koli" - świetne! – tragikomiczny symbol tamtych lat, który świetnie oddaje absurdalną rzeczywistość PRL-u. Czytając te strofy, niemal poczułam ten duszny klimat radzieckiej niekompetencji i polskiej niepewności. Bardzo doceniam rzetelność techniczną (RBMK, ksenon) połączoną z tak mocnym, międzypokoleniowym przekazem. Puenta o śmiechu dzieci - bardzo mocna , zwłaszcza w 40. rocznicę tamtych zdarzeń.