Berenika97

@violetta Podoba mi się, że przyroda jest tu ubrana, a nie tylko opisana - ta halka i stanik robią z wiosny kogoś bliskiego, niemal znajomego. Lekkie i urocze.

@Gra-Budzi-ka Świetne! :)

@Starzec Wygooglowałam - pod hasłem "Starzec" wyskoczyła mi definicja "nieprzebrane pokłady mądrości i świetne poczucie humoru". Wiem wszystko!

@Marek.zak1 Mądrość sił pilnuje - głupstwo je marnuje. :)

@Leszczym To „coś na kształt liczby pojedynczej" jest świetne - zamiast powiedzieć „samotność" wprost, omijasz ją jakbyś też wolał osobno. :)

@andrew Czyta się to jak modlitwę kogoś, kto nie jest pewien, czy zostanie wysłuchany. Bardzo ludzkie emocje.

@tetu Interesujące są słowa skierowane do „Piotra” – nadają to całości intymny ton. Bardzo podoba mi się kontrast między „miękkim srebrem” a ostrymi „odłamkami” z końca. To wiersz o ostateczności - zostaje tylko czysta, gęsta emocja. Piękna metafora szarej ciszy, która „zatrzymuje słowa” - nadaje to milczeniu niemal fizyczną teksturę. Mocna puenta. Czy Piotr to postać biblijna?

@Mitylene "Frasobliwy wiatr, co ufnie szeleści między wersami" - to zdanie samo w sobie jest małym arcydziełkiem. Wiersz napisany z dużą wrażliwością na brzmienie słów, czyta się go jak muzykę, którą się bardziej czuje niż rozumie.

@Poet Ka Bardzo dziękuję! Lubię to Toje "tak!" ! Serdecznie pozdrawiam. :) @Leszczym @Rafael Marius @KJm Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Clavisa Trzy strofy, trzy różne skale - najpierw mur, potem ciało, potem twarz. I to ostatnie zdanie - „jakby świat miał wam wybaczyć z przyzwyczajenia" - brzmi jak wyrok wydany spokojnym głosem. Mocny tekst!

@Lapislazuli „Czas przemyka mi przez palce" - wspomnienia przy kawie - przemijanie opisane przez mały, codzienny moment. Podoba mi się!

@beta_b Wiersz zadaje pytanie, które chyba każdy kiedyś chciał zadać - czy tam jest dobrze, czy jest komuś miło, czy nie brakuje zwykłych rzeczy. A może tęsknota działa w obie strony?

@Stukacz Piękne połączenie morskiego żywiołu z prostotą uczucia. Choć zaczyna się na łące, to finałowa "bystra woda" i to, że miłość "wyrasta ponad to", nabiera na pełnym morzu zupełnie nowego, głębokiego wymiaru. Świetnie się słucha! :)

@Achilles_Rasti Bliskość może być formą nieobecności. Jest tu kontrast między tą początkową lekkością ("śmiech przychodził sam") a późniejszym ciężarem milczenia. Mocna puenta.

@Migrena Niesamowita dynamika jest w tym wierszu! Pachnie benzyną, deszczem i wolnością, której nie da się zatrzymać. Bardzo podoba mi się obraz cieni rwących się za nimi jak psy ze smyczy - genialna metafora odcinania się od przeszłości. Jest w tym tekście jakaś piękna, dzika łapczywość na życie. Świetny tekst!

@Łukasz Jurczyk Napisałeś piękny, filozoficzny fragment, w którym spotyka się cywilizacja helleńska oraz mądrość starożytnego Egiptu. Narrator - kapłan Ozyrysa - patrzy na Aleksandra z pewną ironią. Dla niego wszystko, co ważne, już się wydarzyło. A czas jest jeziorem, więc podboje Macedończyka to tylko chwilowa zmarszczka na powierzchni jeziora. "Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi." - to podsumowanie wyprawy - kapłan sugeruje, że zdobywcy tracą sens swej wędrówki. Inny ciekawy wątek to ocena greckich bóstw - hałaśliwych, młodych (przeciwieństwo bogów egipskich). Kapłan krytycznie ocenia Aleksandra - jego ogień to tylko zniszczenia. Nie niesie ze sobą oświecenia. Krwią nie można zbudować niczego trwałego. Ostatnia strofa o kamieniu to esencja egipskiej filozofii. Aleksander chce zapisać się w historii poprzez czyn, kapłan radzi mu nieruchomość. Budujecie z piasku, myśląc, że to fundament. Wiatr ma inne zdanie.

@Christine Bardzo dziękuję! Oczywiście, że jest tu również problem konsumpcjonizmu. :)) Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa Bardzo dziękuję! Masz rację - fajny żarcik. :)))) Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Anastazja1 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Migrena Bardzo dziękuję! Gdy ktoś czyta tak jak Ty, to słowa same odkładają broń.:) Serdecznie pozdrawiam. :)) @Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Pięknie powiedziane. Słowa, którym pozwala się odejść od utartych schematów, często niosą ze sobą zupełnie nową energię. Cieszę się, że nadajemy na tych samych falach. :)))) Serdecznie pozdrawiam! @Gra-Budzi-ka @Lenore Grey @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)))

@violetta Bardzo dziękuję! Zgadzam się! Serdecznie pozdrawiam. :) @Wochen Bardzo dziękuję! :))))) Serdeczności! @Adam Zębala Bardzo dziękuję! Bardzo się cieszę, że tekst się spodobał. :))) Też pozdrawiam ciepło! @andrew Bardzo dziękuję! Cieszę się, że przeczytałeś, zanim słowa zdążyły się zgubić. :))) Dziękuję za uroczy wierszyk. Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Miło mi bardzo, że rozsznurowane słowa się spodobały. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! :) Serdecznie pozdrawiam. :))) Ptak się oddalił. Nie mierzył trudu ni drogi. Błękit go przygarnął. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Mieszaj śmiało- herbata bez cukru w Twoich rękach będzie najlepszym poetyckim naparem. :))) Serdecznie pozdrawiam. :)

a gdyby tak rozsznurować słowa zdjąć im znaczenia jak zbyt ciasne buty puścić je boso bez komentarza i patrzeć dokąd pójdą a gdyby tak rozbroić przysłowia z ich puenty niech co nagłe wreszcie będzie dobre a wróbel z garści nie znając przelicznika odważy się pofrunąć do nieba a gdyby tak ocalić milczenie bo nie zawsze jest zgodą oraz krzyk bo nie zawsze jest buntem

@wiedźma Nareszcie ktoś odpowiedział na odwieczne pytanie. :) Przepis na wiersz jak przepis na obiad. Gotowanie i pisanie - ten sam dramat, ta sama niepewność czy wyjdzie. I ta cebula która płacze zamiast poety. Uśmiechnęłam się. :)) To ostatnie "zjemy razem" - zaprasza do stołu i do lektury jednocześnie. Chętnie! Przepis udany. Dokładkę poproszę. Świetny i pomysłowy!

@Toyer Chmury w okularach czytające ludzką ziemię - ten obraz zostaje. Jakby niebo było uważnym czytelnikiem naszych losów, wzruszonym ale spokojnym. Coś bardzo kojącego jest w tym wierszu. „Losy tak kruche jak płatek róży - to zdanie mogłoby być osobnym wierszem. A tu wraca dwukrotnie i za każdym razem brzmi inaczej. To właśnie magia pantum. :)

@Clavisa Bardzo dziękuję! Może należy spróbować :)) Serdecznie pozdrawiam.

@Na liniach czasu Pantum z prawdziwego zdarzenia - ta forma tu idealnie współgra z treścią, bo samo lato też się powtarza, wraca, kręci w kółko. Wersy wracają jak smak który zostaje w ustach długo po tym jak chwila minęła. Super!