Berenika97

@Leszczym Słuchałam ten tekst wcześniej. Teraz przeczytałam. I podoba mi, bo czuję w nim autentyczną walkę o miejsce do oddychania. Ten długopis to nie tylko narzędzie - to rzeczywiście oręż. Walcz tym długopisem dalej. Szacun za formę.

@Waldemar_Talar_Talar Ładny, refleksyjny wiersz o wyborach. Podoba mi się. :) Pozdrawiam.

@Toyer "Nadzieja skromna nie pozwala umrzeć" - czasem to jedyna rzecz, która trzyma. Wiem, że teraz nie wygląda na wystarczającą, ale ta walka o każdy oddech, którą opisujesz - to dowód siły, nawet jeśli się tak nie czuje.

@iwonaroma Szybko przeczytany wiersz to jak przebieganie przez las - widzisz drzewa ale nie czujesz mchu pod stopami. :)

@Szymon Świerkosz Serce za różę. :) Ja tylko odpowiadam na Twój wiersz: Złota Róża, W blasku swym się nurza. Choć odblask ma nieba, Więcej jej nie trzeba. Karmi się podziwem, Pięknem swym fałszywym. Złota Róża, Duszę w mrok zanurza. Ten, kogo przyciągnie, W jej uporze zwiędnie. Wola jej - ze stali, Co sumienie pali.

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Jesteś niesamowita! Dokładnie tak, I chociaż każda interpretacja jest możliwa, to Twoje słowa są prosto z mojej głowy. Jesteś naprawdę tą Alicją z Krainy Czarów. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Leszczym Bardzo dziękuję! Pozdrawiam najmocniej! :)

@APM Bardzo dziękuję! Miała być weselsza fraszka, ale chyba się teraz nie da w wersji globalnej. Serdecznie pozdrawiam. :)

@truesirex Ostatnia zwrotka - pamięć zmiażdżona i czterdziesty trzeci - naprowadziła mnie na kogoś, kto może ciągle przeżywać tamten czas. Piękny ten wiersz - cudnie upamiętniłeś Babcię! Pozdrawiam.

@Le-sław Dziękuję za te słowa. Też mam taką nadzieję, bo ... podobno człowiek to myśląca istota. Ale czy przetrwa jako "myśląca"? Napisałeś, jeżeli rozum przetrwa. Dokładnie tak. Pozdrawiam. @vioara stelelor @Jacek_Suchowicz @A.Between @hollow man Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.

@Sylwester_Lasota @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

Gdy ogień zgaśnie, poliżemy rany, świat będzie cichy, choć zdewastowany. Wciśniemy życie, nim ktoś znów omami w wąską szczelinę pomiędzy wojnami.

@Konrad Koper Inspirujesz! :) Rośnie chmura. Biała ściana dotyka ziemi. Milczy, zastępuje i odpycha słowa, obrazy, pytania. Czytelnik opiera się o pustkę po poecie.

@EsKalisia Ciekawe. : bo burak to też ciało pełne soków balon - przestrzeń czekająca na wybuch a "b" - kształt wszystkiego co się w nas najpierw zbiera potem wypycha i wreszcie – boleśnie lub bezgłośnie – budzi

@Kapirinia Porównałaś go do roślin, które przetrwają wszystko - ale to Twoje słowa mają w sobie prawdziwą siłę wzrostu.

@Konrad Koper Bardzo dziękuję! :))) Pozdrawiam.

@Konrad Koper Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Tak, znam. To są "smaczki" z wykładów. :) Prawda to ostry nóż. Nie podawaj go tyranom.

@Konrad Koper Ta nawiasowa informacja - (Bohaterka jest aktorką.)- dużo zmienia. Nagle nie wiesz, co jest kostiumem, co maską, a co ciocią. A te "niewymiarowe kozaki" przed sekretnym schowkiem... Kafka spotyka Lema. Niepokojące. :)

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Uśmiechnęłam się po przeczytaniu tej historyjki. Świetnie połączyłaś chropowaty język z niemal onirycznym mrozem. Ten koślawy SMS od "mamusai" genialnie buduje dystans do adresatki i usprawiedliwia finałową "zemstkę". Pudełko z chusteczką zamiast pierścionka to mistrzowski pstryczek w nos dla kogoś, kto prowadzi dialogi tylko z lustrem. :) Fajnie uchwycony moment, w którym patos (welon i szaty) zderza się z prozą życia i zasmarkanym nosem. Ironia gęsta jak piach z traktora na schodach. :) Fantastycznie połączyłaś chłód dosłowny i emocjonalny z cierpkim humorem.

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@hollow man Ujęło mnie w wierszu, jak operujesz brakiem. Pusta kartka w Twoim wierszu nie jest brakiem treści, ale symbolem wszystkiego, co zostało już powiedziane lub co stało się zbędne. "Pamiętaj o oddechu" brzmi jak najczulsza, a zarazem najbardziej surowa instrukcja obsługi życia po stracie. Świetnie uchwyciłeś ten specyficzny rodzaj nostalgii, który pachnie mokrym asfaltem. To wiersz o przetrwaniu - o tym, że gdy znika to, co nas definiowało ("my"), zostaje tylko ta najbardziej podstawowa, biologiczna funkcja - oddech. Bardzo sugestywne pisanie.

@Stukacz Ta szczerość wątpienia jest tu najcenniejsza. "Czy ja nie sięgam dna?" - pytanie, które pada w środku modlitwy miłości. To nie jest wiersz o pewności wiary, ale o wierze mimo niepewności. Poruszające.