Berenika97

@wiedźma Przepiękna jest ta metafora muszli - to obiecywanie oceanu, które kończy się tylko echem- idealnie oddaje naturę tęsknoty. Świetne jest też przejście od "pustki, która boli" do "pustki jako miejsca na nowe". To daje nadzieję. Bardzo piękne. :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Myślałam o innej pustce a tu taka "Pustka". :))) Cudnie! Serdecznie pozdrawiam.

@Migrena Przeczytałem ten wiersz z zapartym tchem - stworzyłeś tutaj niesamowicie gęsty, filmowy wręcz klimat, zderzając ze sobą dwa zupełnie obce światy, które ostatecznie się pochłaniają. Z jednej strony jest sterylna, nieludzka przestrzeń korporacji, a z drugiej - nagła, pulsująca biologia. Genialnym zabiegiem jest ożywienie samego biura, które staje się w wierszu milczącym podglądaczem - a bohaterowie są w jakiejś pułapce bez wyjścia. Puenta jest świetna - "Rana bez krwi, co nie zna procedur" - niebanalne podsumowanie tego, że ludzkich, gwałtownych emocji i pragnień nie da się sformatować. To bardzo zmysłowy i fantastyczny tekst.

@Poet Ka Świetna ta zabawa kontrastami. "Zarąbać motyla brzaskiem" - to superobraz - brutalny, a jednocześnie bardzo poetycki. Ale największe brawa za "bałwanowodny" przypływ - lubię takie słowotwórstwo, które przywraca słowom ich stare znaczenia. Ten plażowy krajobraz jest wielowymiarowy - bardzo gęsty od znaczeń!

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ale wiesz, że czasami bezsenność bywa "twórcza" - ja wolałam pisać, zapisywać pomysły niż np. czytać. Często nachodziły mnie wówczas pomysły oniryczne - taki paradoks. Konstruowałam sobie sny:) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Wiesz, jak to jest z zakupami przez internet - czasem opis produktu zachwyca, ale logistyka kuleje. ;) Zostańmy przy tej „nieobyczajności” na papierze. :))))

@Andrzej_Wojnowski Oczywiście, że uwierzę:) Ja często też nie poznaję własnych słów. :) A starzejemy się wszyscy. :)

@Leszczym Zamyślenie nad tym, co w życiu ważne, ujęte w bardzo intymne ramy. Kupuję tę "nieobyczajność" w całości! :)

@Gra-Budzi-ka Wiersz się przyjemnie czyta. :) Klamra sprzedawcy, który sam kiedyś kupił pawia dokładnie w ten sam sposób, jest świetna. Najlepiej działa eskalacja - od "mieszkania przypilnuje" przez pawiątka po przepełnione mieszkanie. Z uśmiechem pozdrawiam. :)

@Sekrett Wiersz mówi o lęku, chorobie i śmiertelności i nie ucieka od powagi. Najlepiej działa ta przekora wobec medycznego rytuału - Saturn i Mars zamiast przeciwciał, H(human)+ zamiast grupy krwi - to konkretna strategia przetrwania, nazywać rzeczy inaczej, żeby nie dały się złapać za gardło. "Zwłoki czasu" zaparzane z kawą – to mocny obraz. Puenta zamyka to wszystko z klasą. H(human)+ to jednocześnie żart i manifest. Zaskakujący i bardzo intrygujący.

@Trollformel To znaczy, że jeszcze dużo przede mną. :)))) Oberwać od lecącej muchy - inspirujące, jak się okazało. :))

@APM Wiersz zaskakuje w ostatniej strofie - przez dwie pierwsze jesteśmy po stronie kogoś zapraszanego do świata, a nagle odkrywamy, że mówiący jest sam, przy piecu, tuląc się do siebie. Ten zwrot zmienia znaczenie całości wstecz - "wyjdź, pobiegnij, otwórz pamięć" okazuje się nie instrukcją, lecz tęsknotą.

@Andrzej_Wojnowski Wiersz jest napisany z prawdziwym uczuciem. Urzekający moment - "kiedyś to jedno Twoje spojrzenie sprawiało, że świat był tylko do mnie." Tu jest coś osobistego i niepowtarzalnego. Piękny tekst. :)

@Trollformel To jest wiersz, który działa jak kadr z monitoringu – ułamek sekundy bardzo rozciągnięty. Najbardziej podoba mi się rozbicie "Mucha" na "Mu cha" w drugim wersie - jakby uderzenie samo rozbiło słowo na części. I ten nagły awans muchy do rangi pocisku armatniego jest absurdalny - fizyka mikrokatastrofy opisana z powagą raportu wypadkowego. Świetna puenta! :)))

@Stukacz Wiersz ma nastrój i motyw, który mi się podoba. Kwiat jako coś ulotne, niewidzialne, istniejącego poza ludzkim doświadczeniem. Przyjemnie się słucha. :)

@Andrzej_Wojnowski Bardzo dziękuję! Dokładnie tak, chodzi o ten blues. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @APM @Leszczym Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Rafael Marius Śliczny! Bardzo podoba mi się: „Entuzjazm zedrze na szarych brukach" - to nie jest abstrakcja, to jest coś, co się czuje w ciele. Każdy zna ten moment, kiedy myśl rozbija się o ścianę pytań i z zachwytu zostają okruszyny. Pieknie, że puenta nie jest odpowiedzią, a prośbą : „Zostań na dobre zwinna chwileczko". Czasami też o to proszę. :))

@Marcin Tarnowski Bardzo mi się podoba. Malujesz ogród jak impresjonista - pąk po pąku, kolor po kolorze, aż naprawdę widać te dwieście tulipanów i słyszysz ciszę przed dniem. A ta końcowa wizja aniołów kołyszących Ziemię zamienia prosty poranek w coś niemal sakralnego. Taki poranek jest cenny, bo zaraz "przyniosą problemy. :)

@jan_komułzykant Świetny! :))) Policjant, co czuwał tam w Czadzie, przy bocznej ich autostradzie, rzekł: „Mój ty wariacie, masz tu kwotę na mandacie, i koniec tej jazdy... po Jadzie!”

@Annna2 Ten wiersz jest pełen sprzeczności i właśnie dlatego jest taki żywy, rytmiczny. Święta i grzeszna, niebo i piekło, deszcz i słońce. A mimo to nie ma w tym chaosu, jest jakaś głęboka zgoda na siebie. „Ja jestem" na końcu brzmi jak manifest. Piękny! Przypomniałaś jak fantastycznie brzmi warmińska gwara - próbowałam głośno przeczytać bez pomyłek - trudna sprawa. :)))

@Leszek Piotr Laskowski Każde pokolenie boi się końca swojego świata - i że być może każde pokolenie myli się tak samo. Czyta się go inaczej wiedząc, że od tamtej daty minęło już prawie szesnaście lat - i że świat istnieje nadal, choć pytania z drugiej strofy nie straciły aktualności.

@Migrena Ten wiersz to absolutna uczta dla każdego, kto kiedykolwiek przegrał walkę o władzę we własnym mieszkaniu na rzecz „pięciu kilo puszystego wyroku”. Fantastycznie ukazałeś cały ten dualizm kota - z jednej strony to mroczny egzystencjalista i „emerytowany generał”, a z drugiej - „stara skarpeta wypełniona pretensją”, która obraża się na fizykę, bo szafka okazała się za wysoka. Ale to, co najbardziej mnie urzekło, to te drobne, celne spostrzeżenia - karma jako „list z urzędu skarbowego” czy kot zastygający jak „porzucony przecinek w zdaniu, którego Bóg zapomniał dokończyć”. To już nie jest tylko zabawny wierszyk o zwierzątku, to świetna poezja obserwacyjna. Pomagam opiekować się dachowcami - gdy sąsiadka wsypuje im suchą karmę - to mam wrażenie, że wzrokiem mogły by ją "zabić". :) Zakończenie z miną boga, który ignoruje swój średnio udany świat, to absolutny majstersztyk. Czytałam wiersz z ciągłym uśmiechem. Świetnie napisany tekst! Trafnie ukazałeś syndrom sztokholmski, który łączy nas wszystkich z kotami (czasami nawet nie naszymi)!

@Achilles_Rasti Wiersz o samotności w związku. Ale głębiej to utwór o czasie jako sile sprawczej, która działa niezależnie od nas. Podmiot liryczny traci kogoś przez stopniowe oddalenie. To wiersz o bierności wobec przemijania - własnej i cudzej.

@aniat. Wiersz jest portretem kobiety, której życie toczy się w rytmie natury - płaczu, pracy, ciszy i śmierci. Ostatnia część była osobnym wierszem, ale dobrze, że tu się znalazł. Piękne wspomnienie.

@jjzielezinski Z naturą małego drapieżnika trudno polemizować, ale całe szczęście, że w domu jest ktoś, kto potrafi studzić emocje i burzyć mury. Kotek mruczy, łapki myje, nieświadomy, że nabroił, instynkt łowcy w nim wciąż żyje, choć go człowiek już oswoił.