Berenika97

@andrew Bardzo trafna metafora naszych czasów - jak wiele relacji dziś jest właśnie takich, dietetycznych i płaskich jak obraz na ekranie. Pozdrawiam. :)

@CharismafilosCiekawa propozycja, poczekam na natchnienie i może napiszę. :) Chciałabym Cię zapytać o Twój awatar, ale nie wiem, czy wypada. :)

@Charismafilos Właściwie to tak! :)))

@Simon Tracy Tu mnie zaskoczyłeś:) Belle Epoque kojarzy się z optymizmem, rozwojem, nauką, pierwszymi samochodami, rozwojem kultury, secesją i impresjonizmem itd- ogólnie radością. Pewnie badałeś tę podskórną część Moulin Rouge. :))

@Charismafilos Bardzo dziękuję! W dużym mieście mieszkam kilka miesięcy w roku. :)))

@Christine Bardzo dziękuję! Rozumiem tę miłość do królewskiej gry. Pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk To najpiękniejsza gra wśród różnych ludzkich gier. :)))) Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @Alixx22 Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @infelia Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam.

@andrew Bardzo dziękuję! Są wyjątkowe zwycięstwa - obopólne. :) Piękny komentarz, pozdrawiam. @huzarcBardzo dziękuję! Trafny komentarz. Pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte To wiersz p.t "Chroń króla" Pozdrawiam. :) @Marek.zak1 To prawda, że w szachach każdy błąd może kosztować partię, ale chyba właśnie o to mi chodziło - że życie czasem wymaga zaryzykowania pozycji, nawet jeśli grozi to przegraną. Remis to bezpieczeństwo, ale czy to naprawdę wygrana? W finale klęska rzeczywiście jest zwycięstwem dla obojga.:) Ale to trudno opisac. :) Bardzo dziękuję za ciekawy komentarz. :))) Pozdrawim. @Simon Tracy Wszystko to prawda, ale oba wiersze mają wspólny mianownik - to metafora szachowa jako osnowa relacji. Pojawiają się też figury szachowe, plansza i ruchy. Gra w szachy tak naprawdę nie dotyczy szachów lecz rozgrywki między partnerami. W obu wierszach jest wyraźny erotyczny podtekst. A poza tym, po przeczytaniu Twojego tekstu, zaczęłam myśleć o swoim - czyli inspiracja kompletna! I za nią dziękuję! :) @hollow man Bardzo dziękuję! Ciekawa informacja, że aż tyle jest remisów. W wierszu jest pat, bo remis byłby użyty dwukrotnie. Właściwie to jest wiersz o napięciu między dwojgiem ludzi, którzy grają w szachy. :) Pozdrawiam. @Amber Bardzo dziękuję! Świetny, militarny komentarz. :))) Pozdrawiam.

@UtratabezStraty Fabuła rozwija się powoli, skupiając się głównie na codzienności więziennej i planach bohaterki. Trochę to nudne. Dialogi brzmią naturalnie, choć czasem nadmiernie wyjaśniają oczywiste sprawy. Obawiam się, że postawa bohaterki - entuzjastyczne planowanie medialnego nagłośnienia własnej sprawy czy rozmowy o modnych ciuchach jako "pokucie" - nie wydaje się wiarygodna. Brakuje głębszej refleksji, jaka towarzyszyła realnej osobie w takiej sytuacji. Tekst za bardzo moralizuje. Serduszko za to, że tekst czyta się płynnie i szybko. Ale to tylko subiektywne odczucia. Pozdrawiam.

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! To dla mnie zaszczyt. A dla mnie podobają mi się Twoje wiersze, są oryginalne i piękne. :) @tetu Bardzo dziękuję! Trochę nie klimaty Simona, ale napisał wiersz, w którym wystąpiła gra w szachy - i właśnie tym mnie zainspirował. Pozdrawiam. :)

@Starzec Fraszka łączy prostotę języka z głębią filozoficzną. Zmieściłeś w niej ludzką kondycję - rozpiętą między tym, co wiemy a tym, co czujemy sercem. :) Pozdrawiam.

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. @Trollformel Bardzo dziękuję! Pozdrawiam :) @Migrena Serdecznie dziękuję! Bardzo się cieszę, gdy widzę, że tekst przypadł Ci do gustu. Ciepło pozdrawiam, uściski! :)))

@Radosław Czytam to jako opowieść o ryzyku miłości lub przyjaźni. To "otwarte serce" może pomieścić nieskończoność, ale droga do niego jest pełna zagrożeń. Szczególnie przejmujące jest to "w próżni pozostał" - samotność po nieudanej próbie dotarcia do kogoś. A jednak warto próbować. Piękny wiersz! Pozdrawiam

@huzarc Mocny tekst. Ta fizjologiczność języka i oszczędność środków doskonale oddają brutalizm sytuacji. Szczególnie uderza odwrócenie ról w finale - sprawca pada, ona czeka. Jakby ciało już nie było jej, tylko dowodem w sprawie. Poruszające.

@Simon Tracy Wspaniały tekst! Nie będę się już powtarzać. Dodam tyko - świetna atmosfera - czuć ten nocny, niebezpieczny klimat ulicy i kontrast z gabinetem poety. Najbardziej uderzyło mnie to, jak poeta używa swojej anonimowości jako broni. I ten finał - mroczny, ale przekonujący. Pozdrawiam.

Odpowiedziałeś obroną sycylijską - ja gambitem bez pokrycia, każde z nas trzymało hetmana w tylnych szeregach, bojąc się pierwszego ruchu bez powrotu. Patrzyliśmy na zegar - czas uciekał a my graliśmy na remis. Twoje skoczki krążyły wokół mojego króla, a gońce unikały wymiany. Pat zamiast mata, dwie fortece naprzeciwko siebie. Żadne nie chciało poświęcić pionka jako szansy na zwycięstwo. To nie była szachownica dla nas, tylko lustro, w którym każde widziało własny lęk przed utratą kontroli nad grą. Odłożyliśmy figury do pudełka - partia przerwana, miłość niezagrana, bo oboje wybraliśmy bezpieczeństwo zamiast pięknego szaleństwa. xxx Tym razem nie rozpoczęliśmy gry, twoja dłoń zatrzymała zegar w połowie uderzenia, rozbijając ciszę, która nas dławiła. Zuchwałym ruchem strąciłeś wszystko ze stołu . Szachownica to teraz nasz wspólny, urywany rytm, którego nie mierzy żaden mechanizm. Nie ma już strategii, jest tylko instynkt - bezwzględny, drapieżny. Wreszcie jest mat. Szaleństwo, którego się baliśmy, gdy twoje ciało domykało ostatnią wolną przestrzeń, odbierając mi kontrolę. Krew huczała głośniej w najpiękniejszej klęsce świata - na gruzach naszej dumy. inspiracja: poeta Simon Tracy

@Radosław Bardzo dziękuję! :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Masz rację, że "cień" daje dużo możliwych interpretacji, nawet złapałam się na tym, że często występuje w moich wierszach. Pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte Serdecznie dziękuję i pozdrawiam. :)

@infelia Dziękuję! To nie fraszka, tylko taka sobie myśl. :) Bardzo możliwe, że było:) Pozdrawiam.

@Omagamoga "Szamano wieszcza" - intrygujące zakończenie. Jakby proces tworzenia własnego zdania był niemal magicznym, pierwotnym rytuałem. Grafika - rewelacyjna! Pozdrawiam

@KOBIETA Zastanawia mnie ta "porzucona sukienka (od Herve Leger)" - to bardzo konkretna, współczesna, luksusowa marka. Ta nawiasowa wzmianka działa jak gwałtowne przerwanie, zderzenie świata natury z światem konsumpcji i luksusu. Znowu nawiązuję do luksusu - prawdziwa Kobieto! O erotycznej stronie już chyba nie muszę pisać. :) Pozdrawiam.

@Radosław Twoja fraszka opiera się na fascynującym paradoksie. Choć tytuł zapowiada finał, treść utworu skupia się na kontynuacji, poszukiwaniu i nadziei. Sugerujesz, że to, co nazywamy końcem, często jest jedynie punktem zwrotnym. Tak jakby manifest odporności psychicznej - nawet gdy dotrzemy do ściany lub poniesiemy porażkę, mamy moc, aby był to nowy start. Ostatni wers - „i jak w koniec nie uwierzyć” - jest wieloznaczny - „Nie uwierzyć w koniec” oznaczać może wiarę w nieśmiertelność duszy, a może takie życie, jakby czyny miały wieczne znaczenie. Gdybyśmy w pełni „uwierzyli” w koniec wszystkiego, trudno byłoby znaleźć motywację do robienia czegokolwiek. Mamy jeszcze wolność wyboru - wpływ na to, jaką drogą idziemy, nawet jeśli cel jest z góry znany. To prawie kostka Rubika.

@Andrzej_Wojnowski Świetnie ujęte, choć zostawia gorzki smak. Ten fragment o "dwóch minusach" to esencja problemu - nie ma prostej matematyki moralnej w polityce międzynarodowej, a my wciąż udajemy, że jest. Najbardziej boli ta selektywność zasad. Bo faktycznie - gdzie są te same standardy wobec Arabii S., Bahrajnu czy Emiratów? Gdzie oburzenie na prawdziwe kryminalne reżimy, z którymi robimy interesy jak gdyby nigdy nic? Tylko zastanawiam się nad jednym - czy ta "elastyczność" w podejściu do prawa międzynarodowego nie jest po prostu ceną za stabilność? Bo każda interwencja to loteria, gdzie częściej przegrywamy niż wygrywamy? Historia uczy, że po "wyzwoleniu" często przychodzi chaos gorszy niż poprzedni reżim. Gadzi mózg - to chyba najcelniejsza diagnoza. Nie zmienimy tego za jednym zamachem. Ale może przynajmniej przestańmy udawać, że mamy jakieś wyższe zasady, kiedy faktycznie liczy się tylko interes? Pozdrawiam. @violetta Jeżeli w Rosji ludzie są atakowani, to przynajmniej w Ukrainie żyje się spokojnie. Podobno tam nie jest zimno i nie ma dzieci, kobiet i starszych ludzi.

@MIROSŁAW C. Pięknie budujesz napięcie między nostalgią a teraźniejszością. Otwiera go domowy obraz "suszonych jabłek", by następnie przejść w zmysłową scenę erotyczną. Podoba mi się ta medytacja o pamięci zmysłowej i i powrocie do intymności. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar Jest w uporze trawy, w uśmiechu dziecka, w nadziei, która w nas samych się rodzi Wszędzie ! Pozdrawiam

@tetu To piękny wiersz o milczeniu, które paradoksalnie staje się materią poezji. Ta „cisza rozchodząca się po kościach" to niezwykły obraz - fizyczny, cielesny, niemal dotykany. Ma w sobie coś z ekspresjonizmu. Pozdrawiam.