Berenika97

@Radosław Tylko ubrania. :)))

@Radosław Dokładnie tak - zasady powinny służyć nam, a nie my im. Czasem największą sztuką jest odróżnienie rdzy od patyny czasu. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Tak, to pokazuje, że wiele "żelaznych zasad" było tak naprawdę konwencjami danej epoki. Garnitur nie czyni profesjonalisty, tak jak sztywne role nie tworzą szczęśliwych relacji. Pozdrawiam serdecznie! :)

@Radosław Subtelnie o zmianie perspektywy - zamiast dopasowywać życie do wyobrażeń o szczęściu, można pozwolić sobie dorosnąć do niego. Brzmi jak ulga po latach forsowania niewłaściwych standardów. Delikatny i mądry.

@Radosław zamiast chronić żelazne zasady przed rdzą czasem lepiej sprawdzić czy wciąż są potrzebne

@APM "dwie sroki liczą dni do wiosny" to akt wiary w cykliczność. Wiosna przyjdzie, wystarczy trwać. :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Żelazne zasady - to tak, jak kręgosłup. Jak je wyrzucę, będę chodzić zgięta - jak niewolnik. :)) Na razie przed nikim się nie zniżam. :))) Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Wiersz o buncie przeciw religii, która zamiast zbawienia niosła strach i manipulację. Potrzeba autonomii i prawa do własnego głosu - nawet za cenę potępienia. Poruszający, refleksyjny.

@Lenore Grey Wiersz bawi się grą słów - angielskie "Miss" odbija się echem jako "Bis!". To dowcipne zderzenie dwóch światów: wiejskiego ogrodu i miejskiej obcości. Ktoś próbuje nawiązać kontakt, ale zamiast porozumienia zostaje tylko puste echo, które wraca do dziś. Prosta scena staje się metaforą nieporozumienia i niemożności prawdziwego spotkania między różnymi rzeczywistościami.

Wiele żelaznych zasad zostało już zezłomowanych.

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Piękny komentarz. :) Pozdrawiam. @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Zaskoczona jestem Twoim komplementem, ale jeszcze raz dziękuję! :) Pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Pozdrawiam. :) @sisy89 Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@hollow man Dziękuję za tak rozbudowany komentarz i tyle różnych interpretacji. Czy nigdy nie byłeś w stanie zasypiania (utraty świadomości), wówczas słowa tracą znaczenie. A wygaszanie - może wygaszanie dnia, światła, świadomości? Każda interpretacja wnosi coś nowego - nie rozumiem, dlaczego mam protestować. To fascynujące, jak osoby odbierają wiersze innych autorów. Jak czytasz wiersze wydane przez poetę , to przecież masz tylko swój odbiór. I nie wiesz "co ten poeta chciał powiedzieć". Pozdrawiam. :)

@Omagamoga Widzę tu wieloznaczność. Jest transformacja fonetyczna - zmiany w brzmieniu. Zmiany w znaczeniu - "Stare Bogi" – odwołanie do pogańskich bóstw słowiańskich a "Buki Drzewiej" - czy to boska energia zamknięta w drzewach? Jeżeli tak, to tekst sugeruje, że bogowie nie zniknęli - zamieszkali w naturze. Ciekawe. Grafika świetna! Pozdrawiam.

@lena2_ „Choć usta zapomniały już moje imię , uśmiechasz się jeszcze , rozpoznajesz sercem" - najpiękniejsze i bolesne wersy. Miłość jest zapisana nie tylko w umyśle, lecz w ciele, w instynkcie, w jakimś poziomie pamięci, którego choroba nie dosięgnie. Przejmujący i piękny! Pozdrawiam.

@Kwiatuszek Sympatyczny wiersz stylizowany na bajkę dla dzieci, ale z niespodziewanie mrocznym finałem. Spór o słoninę - pozornie błahy, komiczny - okazuje się tragiczny w skutkach. Bogatka, zajęta roszczeniami i awanturą, nie zauważa prawdziwego zagrożenia. Kto się kłóci o detale, może przegapić istotne niebezpieczeństwo. A natura ma swoją sprawiedliwość - lisek nie pyta, kto miał rację w sporze. :))) Pozdrawiam. :))

@Amber Między nostalgią a niepokojem - dzieciństwo na peryferiach, gdzie zabawa graniczy z niebezpieczeństwem. Twoja opowieść to nie sentymentalne wspomnienie, lecz obraz świata, gdzie trauma wojenna stała się krajobrazem, tłem dla codzienności. Podkreśliłaś rolę matki -to jedyna postać dorosła, jedyna sprawująca kontrolę - ale w domu, w czterech ścianach. Niezwykły jest tu kontrast - na zewnątrz dzieci obcują z wojną i przemocą, w domu - z kapustą i kiełbasą. Niezwykły tekst. Pozdrawiam.

@andrew Wiersz o dwóch obliczach miłości - fałszywej (egoistycznej, ulotnej) i prawdziwej (bezinteresownej, dającej). Metafora obłoku pięknie oddaje paradoks - miłość jest efemeryczna jak chmura, ale właśnie dlatego potrafi być wszystkim - radością, osłoną, życiodajnym deszczem. Pozdrawiam. :)

@huzarc Ponowoczesność to frazy zamiast słów, miny zamiast twarzy. Pozostaje fresk -ślad po tym, co było monumentalne i spójne, teraz tylko fragment, pęknięcie. Autyzm - jako metafora ponowoczesności jest ciekawa.

@lena2_ Czasami mam podobnie, są takie noce, w których myśli atakują z niezwykłą skutecznością. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :))) @Jacek_Suchowicz Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)))

@hollow man Mimo ironii i goryczy, zachowujesz rytualną powagę modlitewnej formy. Czasami nie można przestać się modlić, nawet do urojonego boga. Pozdrawiam. :)

@infelia @Andrzej P. Zajączkowski @Natuskaa Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :))

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Najgorsze są właśnie te myśli - staram się je zostawiać w przedpokoju. :) Czasami są jednak - tak jak piszesz - bardzo natarczywe. :) Pozdrawiam. :) @bazyl_prost Dziękuję! Kompletnie nie umiem tego zrobić. :))) Pozdrawiam. :) @tie-break Bardzo dziękuję! Niesamowity komentarz - tak jakbyś czytała moje myśli i jeszcze dodała bardzo trafną ich interpretację. To jest świetne! Brzmi jak poezja sama w sobie, bardzo dużo dowiedziałam się o swoim wierszu. Jeszcze raz dziękuję! Pozdrawiam. :))) @andrew Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Obyśmy siebie jak najdłużej znajdowali. :) Pozdrawiam. @Christine Serdecznie dziękuję! Najpierw odejmujemy dzień a potem dodajemy:) Pozdrawiam. :) @Migrena @Wochen Serdecznie dziękuję i pozdrawiam. :)))

@Charismafilos A ja lubię ciemność przy zasypianiu - odwrotnie, jak niektórzy z moich domowników. :))

@tie-break Bardzo podoba mi się - ciepły wiersz o tym, że miłość dorosłych ma wymiar niedostępny dla "niewinnych oczu" -napisany z wdziękiem i poczuciem humoru. :))

@MIROSŁAW C. Zawsze fascynowała mnie ta ambiwalencja zimy - pieści złudzenia i zabija jednocześnie. Sikorki kryją żółte brzuszki, ale krzyk kaczek już woła o miłosierdzie. Pozdrawiam.

Dzień odkleja się od ścian. Przedmioty tracą nazwy, stają się tylko bryłami cienia. Nie włączam światła - pozwalam, by kontury same się rozpuściły. Słowa są za ciężkie, by je przenosić przez próg nocy. Zostawiam je w przedpokoju. Zamykam oczy. Teraz jest czas na odejmowanie.