Berenika97

@tetu Twój wiersz to diagnoza- poezja jako pusty rytuał (kawy brak, nikt nie słucha, losowanie zastępuje wybór) kontra moc prawdziwego słowa. Herbert, Miłosz jako duchy przypominające o powadze. Bardzo mi się podoba. Brałam udział w takim czytaniu w bibliotece - w ubiegłym roku czytaliśmy Kochanowskiego - trudny język, ale nikt nie ziewał. :) Wszyscy trzymali fason. Fakt, ze też nikt nie pił kawy, bo była tylko woda. :) Pozdrawiam.

@MIROSŁAW C. Tak myślałam. :) Oby się tak stało! Pozdrawiam. :) @bazyl_prost Być może - ale nie potrafię tego przełożyć na język ludzkich zachowań. Pozdrawiam.

@Gosława Rozumiem to. Moją najlepszą przyjaciółką była Babcia - niezwykle mądra i kochająca, zawsze wspierająca. Odeszła za wcześnie i do tej pory jest mi strasznie jej brak. Pozdrawiam.

@andrew Człowiek jako ogród Boży - piękna modlitwa. "Możemy wydać dobre lub złe owoce" - tak, mamy wolną wolę. "Świat nie pójdzie na dno , póki Jesteś Panie" - wiara jako kotwica w chaosie. :) Pozdrawiam.

@andrew Na pewno się spotkałeś. "Wina wpajana przez religijne wychowanie" to pojęcie z psychologii, odnoszące się do poczucia winy nabytego w wyniku stosowania religijnych norm i zakazów, często w sposób dysfunkcyjny. Przykładowe "winy" - poczucie grzechu za myśli seksualne, wstyd związany z własnym ciałem i jego funkcjami, wstyd za zwątpienie w wiarę czy zadawanie pytań. Przekonanie, że sama myśl o czymś "złym" jest równie grzeszna jak czyn. To zjawisko bywa szczególnie problematyczne, gdy poczucie winy dotyczy normalnych, zdrowych aspektów rozwoju człowieka i prowadzi do długotrwałych problemów psychologicznych. Kluczowy mechanizm wpajania tej winy - to groźba, że Bóg ukarze piekłem za takie zachowania. U dzieci tworzy się trauma. A to ma swoje przełożenie na życie dorosłe. Sama byłam świadkiem takiego postępowania. Na przystanku była starsza kobieta (opiekunka, babcia?) z 3-4 - latkiem. Chłopczyk interesował się hałdą żwiru, która leżała obok, bo ulica była przebudowywana. Wybierał z niej kamyki, co nie podobało się kobiecie. Po którejś tam uwadze, aby nie brudził się, stwierdziła - zobaczysz , że "bozia utnie ci te nieposłuszne paluszki." A potem dziecko patrzyło wystraszone na swoje ręce. W dziecku tworzy się lęk przed karą, która jest niewyobrażalnie straszna. I która kojarzy się z "bozią" - niestety! Obecnie młodsi rodzice już raczej nie stosują takiego wychowania, ale starsi a zwłaszcza ich rodzice (dziadkowie, pradziadkowie) - już tak. Pozdrawiam

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Coś w tym jest - zwłaszcze te, które przychodzą z Chin. One jakoś szybko rdzewieją. :) Pozdrawiam

@Mitylene Bardzo dziękuję! Pobyt w takim domu to niezwykłe przeżycie, aż chce się uwierzyć w "duchy" , cokolwiek by to znaczyło. Pozdrawiam. :) @Marek.zak1To dom, do którego było można wejść jeszcze rok temu, blisko granicy z Rosją (Obwodem Królewieckim) - tam teraz już nikt bez zgody SG nie może przebywać. :) @Amber Bardzo dziękuję! W przenośni - zawsze można spróbować i zmieniać na lepsze. Gorzej z dosłownym domem. :) Pozdrawiam. @Whisper of loves rain Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak przenikliwą interpretację! "Gotycka miniatura beznadziei" to określenie, które idealnie oddaje klimat, jaki chciałam osiągnąć. Szczególnie cieszy mnie, że dostrzegłeś tę dwoistoścć Smętka - z jednej strony tak konkretnego (za piecem), z drugiej - absolutnego i nieubłaganego. Pozdrawiam :) @Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Sylvia @beta_b Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Serdecznie dziękuję! :)

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! :)) Pozdrawiam.

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Ja przy zasypianiu wolę odejmować ... dzień, emocje, myśli. Inaczej dopada bezsenność. :)))

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Oby nie! Pozdrawiam.

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! "Dom jako organizm, który żywi się intruzem" - świetne! To wieczne zawieszenie, w którym nie można ani żyć, ani umrzeć. @Lenore Grey Bardzo dziękuję! :)

@Czarek Płatak Założyłam, że byt jak fakt, który zaistniał - nie może się zmienić. Ale w pamiętaniu zmienia się nasze wyobrażenie o nim, podbite podszewką z różnych emocji. I wówczas zostaje w pamieci byt - ale według naszego pamiętania. A taki może zmienić "życiaorys o 180 stopni". Tak sobie tłumaczę. Ale w poezji jest dowolność interpretacji. :)))

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)))

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Wiem, co masz na myśli - ten dystans obserwatora zamiast uczestnika. Ale czy zdarzyło Ci się wejść do całkowicie opuszczonego, starego domu. Bywałam z małżonkiem w północnych kniejach, a tam widzieliśmy ślady po wymarłych, poniemieckich wsiach, zrujnowanych zabudowaniach , ale też były całe opuszczone domy. Weszliśmy do jednego z nich - wrażenie niesamowite, tym bardziej, że dawni mieszkańcy zostawili sprzęty, naczynia i obrazy. Połączyłam tamte wrażenie z legendą o Smętku. I to tyle. Pozdrawiam. @Jacek_Suchowicz Serdecznie dziękuję! :)) Właśnie! To napisałam Markowi. Miałam też takie wrażenie, że zaraz wróca. Wstydziłam sie , że jestem intruzem i wiele pytań - kim mogli być mieszkańcy. A dom był opuszczony od lat 50-tych. Pozdrawiam. @Deonix_ Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Mitylene Bardzo dziękuję! Właśnie o tę dwuznaczność mi chodziło - dom jako miejsce i jako wnętrze, które nosimy ze sobą. Czasem to drugie jest trudniejsze do opuszczenia niż jakikolwiek budynek. Cieszę się, że ten marazm wybrzmiał, bo to chyba najtrudniejsze - napisać o stanie, w którym nic się nie dzieje, a wszystko boli.

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Za uchem - tam gdzie szepty i niedosłyszane słowa. Chyba wszyscy mamy takich lokatorów. Wiem, jak trudno się ich pozbyć. :) Pozdrawiam.

@Czarek Płatak To jest bardzo mocny, gęsty emocjonalnie i trudny wiersz. Porusza temat traumy, molestowania oraz winy wpajanej przez religijne wychowanie. Aż ścisnęło mnie w gardle przy strofie z deską do prasowania. Niesamowicie trudny temat ujęty w oszczędnych, ale trafiających w punkt słowach. Świetnie zbudowałeś kontrast - z jednej strony ten nastoletni bunt, a z drugiej to ciche, duszne i paraliżujące wspomnienie. "Tytuł "Inicjacja" nabiera tutaj przerażającego, ironicznego znaczenia. To nie wejście w dorosłość, a utrata niewinności. Zostawia z bardzo ciężkim wrażeniem. Zwłaszcza końcówka z Madonną, która zamiast dawać ukojenie, staje się srogim obserwatorem. Klimat osaczenia i niemożności ucieczki ("nigdzie nie mogę ukryć się") zostaje w głowie na długo. Przerażający obraz mechanizmu traumy - ofiara, która zamiast wsparcia "otrzymuje" poczucie winy i osaczenia. Dzieci są nadal krzywdzone - często w domowym "zaciszu". Przejmujące. Pozdrawiam.

@Starzec Jak niewiele słów, a jaki ładunek znaczeń! To "tlenem" na końcu zmienia wszystko. Najpierw myślę o zapomnianych, nieodkrytych ludziach z ulicy - niewidzialnych, pominiętych. A potem to jedno słowo i nagle widzę, że oni właśnie są tym, co podtrzymuje życie miasta, społeczeństwa. Są fundamentem, na którym wszystko się opiera, choć nikt tego nie dostrzega. Albo - inna interpretacja - może to tlen, którego im brakuje? Uwagi, zainteresowania, odkrycia? Niewidzialność jako duszenie się w obojętności? Genialność tego wiersza polega na tym, że jedno słowo otwiera całą przestrzeń do myślenia. Minimalizm, który maksymalizuje przekaz. Mocne!

@piąteprzezdziesiąte Flirt zimy z wiosną! Fajna gra słów. Wiersz o tym krótkim, czułym momencie, gdy pory roku spotykają się i... zakochują. Jesteś jedyną osobą, która pilnuje kalendarza z nietypowymi "świętami" - podziwiam! Do tej pory nie wiedziałam o takich dniach. Pozdrawiam.

@lena2_ Widzę w wierszu kontrast między naszymi planami a rzeczywistością ("życie podmienia role"), który prowadzi do wyboru - albo walka wyrażona w pytaniach i bezsenności, albo "uwolnienie pokory" - gestu rozluźnienia pięści. Ten końcowy obraz jest najważniejszy - zaciśnięte pięści to opór, kontrola, desperacka próba trzymania się scenariusza. Ich rozluźnienie to nie porażka, ale akceptacja - rezygnacja z walki o niemożliwe. Pięknie napisane!

@Alicja_Wysocka Piękny i czuły jest Twój dom (odwrotność mojego - :) A ta czułość jest w codzienności. Łyżeczki w szufladzie stają się metaforą związku - "bliziutko obok siebie", "przekręcają się zgodnie", dopasowują do siebie kształty. Piękna jest ta wymienność ról- "jedna za drugą , albo druga za pierwszą", "jedna złota , a druga kochana , albo odwrotnie" - w prawdziwej bliskości nie ma hierarchii, jest równość i wzajemność. Końcowe - "nie są od zamieszania , tylko do słodzenia , na zawsze" - to deklaracja trwałej miłości. Pokazujesz, że największe uczucia mieszkają w najmniejszych gestach. (fajna gra słów) Cudeńko!

@huzarc Bardzo dziękuję! "Gospodarz lęku" i "urzędnik wieczności" - dziękuję za te określenia. Widzisz w tym tekście rzeczy, które ja czułam, ale nie nazwałam. Zwłaszcza to o wymazaniu zamiast śmierci - to jest właśnie ta groza. @piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Twoje pytanie "Czy będzie demoniczny cykl?" zaintrygowało mnie. A ponieważ lubię różnorodność - na pewno do niego wrócę. Pozdrawiam i dziękuję za inspirację. :)