Berenika97

Gdyby z kłamstw wszystkich ogołocić ludzi, Świat by w grobowej ciszy się obudził. Bo szczera prawda rzadka między nami, Zamilkłby sąsiad, mąż - wraz z sąsiadkami.

@Stukacz Bo blask ten, choć daleki, Wciąż w oczy kłuje, I pod powieką powieki Światło maluje.

@wiedźma Polubiłam Twoje wiersze, ale do tego działu nie zagladałam. :)

@Poet Ka Niezwykła ta dekonstrukcja! Wiersz bazuje na parafrazie jednego z najważniejszych zdań w naszej kulturze, pochodzącego z biblijnej Księgi Rodzaju: „Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam”. Podmiot liryczny bierze to zdanie (zmodyfikowane do formy „Nie jest dobrze samemu tylko być człowiekiem”) i zaczyna je obsesyjnie analizować, jakby szukał w nim luki lub ratunku. Utwór można podzielić na kilka faz, które przypominają proces psychologiczny- jak obsesja - przestawianie szyku wyrazów. Podmiot liryczny obraca myśl z każdej strony, jakby zmiana gramatyki mogła zmienić brutalny fakt samotności. Potem jest dosłowna dekonstrukcja. Słowa zostają wyrwane ze zdania i powtarzane w pętli. Słowo powtarzane w nieskończoność traci swój sens, staje się tylko pustym dźwiękiem. Tak samo człowiek w skrajnej samotności traci poczucie swojego „człowieczeństwa”. Następnie wahanie „Tylko... , Tylko...”. To moment zatrzymania. Zdanie w końcu wybrzmiewa w poprawnej, naturalnej formie - „Być człowiekiem jest dobrze, tylko nie samemu”, po czym słowo „samemu” zanika powoli jak echo. Wtedy następuje cios „Więc dlaczego nie chcemy być ludźmi?” Zaskakujący! Gratuluję! Współczesny paradoks- wiemy, że do szczęścia ("bycia człowiekiem") potrzebujemy innych, a jednak z jakiegoś powodu sami przed tym człowieczeństwem i relacjami uciekamy. A forma utworu sama w sobie jest treścią.

@Leszczym Dokładnie tak jest! Bo życie to ciągły wybór i "wpakowywanie się" w coś dobrego albo gorszego. Nawet wróżka nie przewidzi, jakie będą tego skutki. Pozdrawiam.

@Myszolak Bardzo podoba mi się Twój komentarz, lubię, jak każdy widzi w nim coś innego. Ta kobieta zaglada mu przez ramię i widzi na ekranie tabelki - a trwa to kilka godzin - każda by "wybuchła". A on starał się udawać, że pracuje aby się od niego odczepiła. Ten motyw jest świetny - sama się uśmiałam z takie sceny. I to dzięki Twojej wyobraźni - więc pisz tak, jak to widzisz i czujesz. To wzbogaca tylko tekst. :) Pozdrawiam.

@Starzec zmysły i wyobraźnia grają nam dokładnie odwrotne role niż powinny. A ja trochę inaczej - szeptem tkamy milczenie a ono takie głośne dźwiękiem mierzymy ciszę a ona tak pełna brzmień

@iwonaroma Świetny zapis tego, jak nasze ego i twarde prawa fizyki skutecznie sprowadzają nas na ziemię , gdy tylko zaczynamy marzyć o niebieskich migdałach Tu waga ciała i waga ego, Tworzą kotwicę, mój drogi kolego. Bo choćby i grawitacja ustała, Nasza zawziętość by nas trzymała. Więc zamiast w chmurach szukać schronienia, Lepiej popuścić nieco ciśnienia.

@Leszczym Rzecz to zaiste niebagatelna i słusznie wywołuje refleksję niemałą. Firmamenty kuszą, konsekwencje straszą - i tak kręci się ten świat nienasyconych oczekiwań. Dziękuję za tę diagnozę, napisaną z właściwą sobie lekkością. A poważnie to postawiłeś bardzo trudny dylemat - między spokojem bycia sobą a ceną, jaką płaci się za przekraczanie siebie. I chyba nie ma tu dobrej odpowiedzi, tylko wybór, z którym trzeba żyć. Ale dobrze, że ktoś to tak wprost nazywa.

@Whisper of loves rain Bardzo dziękuję! To może jest właśnie najdziwniejszy paradoks naszych czasów - że uczymy maszyny pisać o czułości, podczas gdy sami coraz rzadziej ją zauważamy. Jakbyśmy oddawali jej obsługę komuś innemu, żeby samemu mieć ręce wolne na klawiaturę. Serdecznie pozdrawiam:)

@wiedźma Twój wiersz ma w sobie fajną, lekko staroświecką przekorę - słowo „fircyk” od razu nadaje mu charakteru! Masz tu klasyczny konflikt rozumu z sercem, czyli ma fajny klimat i wyraźny motyw przewodni. Chyba trochę rytm jest nierówny. W pierwszej strofie wersy mają różną długość. W drugiej strofie pojawia się słowo „przewiśniegi”, ale wiersz ma duży potencjał i jest dowcipny. :) Pozdrawiam.

@wiedźma Twoje wiersze jakoś mi się zagubiły. Ten jest bardzo ciekawy. "Chodź" powtarzane jak zaklęcie, które ma przywrócić to, co odeszło. A potem zderzenie- "Odszedłeś". Deszcz mieszający się ze łzą - natura płacze razem z tobą. Forma oddaje rozdarcie między tym, co chcemy, a tym, co jest. Podoba mi się. :)

@Stukacz Dlatego Cię czytam i słucham. :))) Stary styl to znaczy klasyczny - a klasyką się zachwyca.

@beta_b Niektóre wiersze się czyta, inne się przeżywa. Czytam i cisza.

@andrew Psalm 23 jest moim ulubionym, zawsze do niego wracam, gdy czuję, że zbliża się jakiś problem. I zawsze pomaga. :) Pozdrawiam.

@MIROSŁAW C. Piszesz obrazami, które nie potrzebują wyjaśnienia. To bardzo trudna sztuka i bardzo pięknie tu wychodzi. Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Bajeczny wiersz. To ostatnie pytanie siedzi mi w głowie. "Czemu wyrosły sukienki, a ja nie potrafię z bajek" ? Piszesz tak, że słowa same układają się w obrazy - proza w rytm się zmienia płynnie, rymy wracają jak fazy.

@Myszolak Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że czyta się go powoli, jakby za szybko można było coś uronić. Te metafory - wazon, poduszka, stygnąca herbata są całą historią. Każda z nich mówi coś innego o tym, czym można być dla drugiego człowieka. I to napięcie między byciem blisko a byciem odrębnym - "oddech, który nie należy do mnie" - jest uchwycone tak precyzyjnie, tak prawdziwie. Naprawdę świetny tekst.

@vioara stelelor Mam nadzieję, że ten komentarz bardziej Ci się spodoba (niż mój poprzedni). Wiersz jest głęgoko psychologiczny, można by go rozbierać na czynniki proste i jeszcze prostsze i długo. Napisany z dużą wiedzą psychologiczną. To niezwykle intymny i poruszający zapis wewnętrznego dialogu oraz procesu samouzdrawiania - poszukiwanie zagubionej części siebie (najprawdopodobniej tzw. „wewnętrznego dziecka”), konfrontacja z własnymi zaniedbaniami oraz ostateczne otoczenie samego siebie czułością i opieką. Podmiot liryczny zaprasza nas do wnętrza własnej psychiki, którą obrazuje jako fizyczną przestrzeń- „puste pokoje” i „ściany bez okien”. Dla mnie najbardziej poruszającym momentem wiersza jest krótki dialog- "kto ci to zrobił? ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem". To moment pełen bólu, ale i uświadomienia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że to nie okrutny świat zewnętrzny skrzywdził jego wewnętrzne "ja", ale on sam - poprzez ignorowanie go, narzucanie mu presji i odcinanie się od emocji. Zakończenie to deklaracja miłości własnej. Słowa o krwi, która „będzie płynąć hojnie, zbawiennie” to obietnica powrotu sił witalnych. Energia życiowa, która wcześniej uchodziła w pustkę, teraz posłuży do ożywienia i ochrony własnego wnętrza.Wiersz ma formę niemal dramatyczną, przypomina zapis sceny z terapii lub medytacji.

@huzarc Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że nie można przejść obok obojętnie. Ta zimna precyzja - grzebyk, wymazówka, papierowy worek - skontrastowana z tym jednym zdaniem na końcu o córce, jest druzgocąca. Piszesz o rzeczach, o których większość woli milczeć, i robisz to bez taniej sensacji, bez krzyku. Właśnie dlatego to tak bardzo dociera. Przejmujący!

@Czarek Płatak Ten wiersz działa jak las nocą - gęsty, trochę niepokojący, ale jest w nim coś, co chce cię chronić. To napięcie między grozą a czułością jest tu mistrzowsko utrzymane - mrok, warczenie, pazury, a potem - zwierzęta kładące źdźbła traw, żebyś mogła zasnąć. Tytuł "bloodhunter scarymovie" obiecuje horror, a to coś znacznie trudniejszego do nazwania. Piszesz językiem, który ma zapach i fakturę. Świetne.

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten komentarz i za tę interpretację, która mnie samą zaskoczyła. Pisząc o błędzie w obliczeniach, myślałam o słońcu - o tym, że dla kogoś zapatrzonego w ekran traci swoją wagę, staje się tylko zakłóceniem, odblaskiem na szybie. Ale to, co napisałaś jest głębsze - że błędem może być samo serce. To, czego żaden algorytm nie przewidzi, nie skataloguje, nie naprawi. I może właśnie dlatego systemy wolą je ignorować - bo serce jest nieobliczalne. Dosłownie. Dziękuję raz jeszcze za tak piękne odczytanie. Serdecznie pozdrawiam.

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@hollow man Leki nie naprawiają życia, ale dają możliwość, żeby naprawić je samemu - dokładnie tak jak okulary. Dobrze mieć do nich zdrowy dystans, ale jeszcze lepiej wiedzieć, że w razie kryzysu są skutecznym kołem ratunkowym.